Sad Clown WSF#1

[Exer]

Mój świat. Cisza…

Pustka. Spokój. Szept. Cisza. Ciągle cisza… Ciągła cisza…

Nie uda się… Nic się nie uda. I nigdy nie udało. To nie wyjdzie. Polegnę znowu… Upadnę. Podepczą. Podpalą, nie ugaszą… Pożar… jest we mnie. Nie ugaszony. Tylko ja mogę sprawić, by przestał żarzyć. Nie uda się… Albo i się uda. Mogę wyjść i zrobić to, ale… chcę? Nie warto… Ale przecież marzyłem o tym! Nie! Nie marzyłeś! Bo i tak tego nie zrobisz… A jeśli nawet spróbujesz, nawet jeśli mnie z siebie wyzwolisz… Polegniesz. Nie ugasisz pożaru. Wygasasz… Wygaśniesz!

---

- Czemu jesteś smutny?

- Nie jestem…

- Jakbyś nie był, to byś tu nie siedział.

- Ale siedzę.

- Więc jesteś?

- Nie rozumiesz, że nie?

- To chodź ze mną…

- Odejdź…

- No chodź!

- Odejdź! Rozumiesz to?! Odejdź!

Zrozumiała… Zrezygnowała. Odsunęła się i poszła ze łzami w oczach. Wstał… Nie rozumiał. Nie wiedział co się dzieje. Nie mógł zrozumieć czemu… czemu taki jest… A smutek, to tylko brak radości. Lecz on nie miał jej wcale. A złość? Przychodzi, gdy smutek nas pali. Tak jak teraz. Uderza rękami o ścianę… I nie wie czemu tak wyszło. Ale wyszło. Nie rozumie. A szał dominuje. Krew już na rękach.

---

Mgła otacza park podczas ciemnej, burzowej nocy. Totalna cisza, puste ławki, oszroniona trwa. Jest ponuro, a jedynym słyszalnym dźwiękiem, jest brzdęk otwieranej puszki. W środku nocy widać tylko zakapturzoną postać, obok której leży sterta pustych puszek. A on tylko siedzi… i ta cisza…

Skoro straciłem, to niech oni też stracą… Skoro odebrali mi je, ja też odbiorę… Szczęście. Niby to takie proste, niby tak mało znaczy. Ale… Nie! To znaczy wszystko! Skoro je straciłem, chce je odzyskać! Ale… nie mogę. Bo jak? Skoro nie czuje tego, skoro nie mam tej wody która ugasiła by ten pożar? Nie mam nawet tej, która mogła by pomóc… To nie moja wina… To ich wina… To wina tych wszystkich do okoła… Zemsta? Nie… Nie potrafię… Nawet nie wiem jak… Nie chcę być jak bestia, chcę być jak… no właśnie… Nie wiem nawet kim chce być!

- Kolego, potrzebujemy hajsu. Rozumiesz?

Z cichego parku nagle wyłaniają się trzy postacie, które podchodzą do mężczyzny z ławki. Ten słysząc ich, macha z niedowierzaniem głową, po czym zdejmuje kaptur.

- Ja pierdole, clown!

Napastnicy odskoczyli do tyłu z przerażeniem, po czym clown spojrzał na nich sięgając do kieszeni.

- No już psycholu, wyskakuj z portfela!

Clown spojrzał mówiącemu w oczy, po czym wyjął portfel, oddał i… usiadł. Kaptur znów powędrował na jego głowę, a on wziął puszkę do ręki i… cisza.

Nawet nie mam jaj… Poniżany, ośmieszany, a nawet okradany. Jedyny na świecie smutny clown. To właśnie ja… a do tego nie mam nic. I nie mam nikogo. I nie chcę nic. Chcę tej ciszy… Chcę spokoju. Ale, on każe mi walczyć… Zadzwonił i powiedział, że mam to zrobić… Nienawidzę… Nie chcę… Ale oni nie rozumieją… To nie jestem już ja, to nie jest ten zawodnik co wcześniej… To nawet nie jest ten clown co wcześniej! Przegrałem… Poddałem się… Palę się! To wszystko niknie we mnie od środka! Ale on powiedział… Nie! Nie! Muszę walczyć! Ale przecież to już się nie uda… Nie mam szans… I znów upadnę… A już nie mam siły wstawać. Nie znajdę już drogi, żadnej drogi. Nie chce już nawet walczyć. Ale tam wygram… bo inaczej…

---

Bo widząc koniec tęczy, zobaczyłbyś początek cierpienia…

---

- No więc tak. Wyjdziesz, zrobisz to co musisz. A odzyskasz…

- Ale ja nie potrafię…

- Dobrze wiesz, że potrafisz. Ja też to wiem.

- Nie chcę, po prostu, nie chcę…

- Wiesz, że musisz. Tak to by Cię tu nie było.

- To już nie ja… Nie poradzę sobie…

- Nie masz wyboru. Wyjdziesz tam i wygrasz. Przecież znasz cenę zwycięstwa…

- A jeśli przegram? Jeśli cokolwiek pójdzie nie tak?! Powinienem Cię zabić, rozumiesz?! Zabić!

- Cii, cichutko mój drogi. Teraz to ja rozdaję karty. Gra skończona. Co powiesz na partyjkę szachów?

---

Mówi się, że człowiek jest wolny… Bzdura… Nie jesteśmy wolni. Jesteśmy więźniami swojego umysłu… I jeśli nie widzimy drogi, umieramy. A ja już umieram. Żyjąc.

---

Nie walczyłem tyle lat. Nie chcę tego robić… Nie chcę znów cierpieć… Ale przecież ja ciągle cierpię… Nie jestem w stanie walczyć z samym sobą, a… mam pokonać kogoś? Muszę to wygrać bo on… bo on kazał… Bo jeśli nie, to… Nie! Nie pozwolę! Mogą mnie poniżać, mogę obijać, mogą mnie nawet zabić! Ale nie pozwolę by to się stało… Nie przegram! Zresztą, wszystkiego jeszcze nie zapomniałem, co?

---

Gruby dzieciak z colą i pop-cornem, mała dziewczynka i ich rodzice. Do tego dwóch fotoreporterów i… już. Na otwartym powietrzu, na małej scenie obok hali w Gdańsku odbywa się konferencja prasowa z okazji zakontraktowania nowego zawodnika. Po zapowiedzi dziennikarza, zaczęła grać cyrkowa muzyka, a na małą scenę wyszedł Sad Clown! Ciche brawa nie doszły nawet do sceny, a ponura mina Clowna nie wskazywała na to, by właśnie został zatrudniony przez Wrestle Show Federation.

- Witamy w naszej organizacji! A z nami jest Sad Clown, jeszcze raz wielkie brawa. Witaj!

Sad wziął do ręki mikrofon, lecz jego słów nie było słychać. Tak samo jak braw, którymi mieli nagrodzić go kibice.

- Uuu, dziwnym trafem wysiadł nam mikrofon... Coś nie masz szczęścia chłopie! To jeszcze raz, witaj Sad Clown! Co się stało, że przybyłeś walczyć dla naszej federacji?

- Zostałem zaszantażowany.

- Hmm, rozwiniesz wątek?

- Nie.

- No dobrze, ale rozumiem, że chcesz walczyć, a Twoim pierwszym celem jest zdobycie pasa?

- Nie chcę ani walczyć, ani nie chcę tego pasa.

- To w takim razie, czemu tu jesteś?

- Bo muszę…

- Ciekawe… W takim razie…

W tym momencie zaczął lać deszcz. Kilkoro osób spod sceny w ekspresowym tempie odeszło od sceny i poszło schować się do pobliskiej hali. Sad Clown i dziennikarz, zostali sami. Uciekli nawet fotoreporterzy.

- Czemu tak odpowiadasz? Wiesz, powiedziałbyś coś, cokolwiek, żeby oni chcieli Cię zobaczyć w akcji!

- Nie potrzebuję tego…

- A czego potrzebujesz? Człowieku, Ty masz walczyć!

- Potrzebuję szczęścia. Nie wiem jak je osiągnąć, nie wiem co mogę zrobić… Wiem tylko, że jeśli nie wygram tych walk to stracę kompletnie wszystko… A wtedy już tylko…

- A Ty w ogóle umiesz walczyć?

- To nie ważne… Ważne, że wiem co muszę zrobić. A skoro wiem, to nie poddam się, póki tego nie zrobię…

- Ale…

- Nie, nie ma żadnego ale… Zanim zostałem klaunem, walczyłem. Umiem to robić… ale widzisz, tak się składa, że nie chcę. Ktoś, kto każe mi to robić, wie jak na tym zarobić… I wie, że jestem w stanie… W pewnym momencie życia nie ważne są Twoje umiejętności, zdolności, czy wysportowanie. Liczy się determinacja. Nie mam niczego, jestem nikim… Jestem jedynym smutnym klaunem na tej planecie… To już się nie zmieni, ja się już nie zmienię! Ale gdy wyjdę do ringu, to wszystko przepadnie, pryśnie jak czar… A wtedy zostanę tylko ja i mój cel. Nie radzę, byś wszedł mi wtedy w drogę… Bo muszę zwyciężyć… Muszę!

-----------------------------------------------------------------------

Trochę mnie nie było, ale skoro WSF wraca... JESTEM!

Postać zupełnie inna niż Dagger i w sumie sam jestem ciekaw jak to wyszło. Propsy za pomysł Ajkon, oby jak najdłużej!

[Grishan]

Ciekawe.

Oryginalne.

W sumie nie mam nic więcej do dodania

[IOOT_DZIKO]

Nieźle się to czytało. Zero przestojów. Ciekawa postać.

Fajnie jest jak postać, która udziela wywiadu nie mówi na 1000 sposobów, że jest najlepsza i pas i mistrz etc.

Ciekawe jak to rozwiniesz w kolejnych RPach.

[Vaclav]

No postać intrygująca. RP też ciekawy. Tylko nie wiem, czy przy takim niechceniu postaci długo ona pociągnie