1. Seth Rollins vs. Bron Breakker - bardzo dobry opener, świetnie promujący Breakkera. Spodziewałem się jego wygranej, ale nie czystej (no, może quasi-czystej, bo trochę zamieszali Paulinek z przydupasem, ale fizycznego ataku tam jednak nie było). Obstawiałem, że to powracający syn (Bron-Son) pomoże wygrać młodemu Steinerowi. Bardzo podobał mi się tutaj booking, oparty na bardzo krótkich momentach dominacji z każdej ze stron, przeplatanych kontrami, przez co zawodnicy wychodzili na bardzo równorzędnych rywali i nie było czuć, że to walka starego wilka z rookie'm. Dobrze się to oglądało i dobrze, że Rollek tu jobnął. Bronek to gorący temat i trzeba kuć żelazo póki gorące. 2. Trick Williams (c) (with Lil Yachty) vs. Sami Zayn - a to akurat dla równowagi było gówniane. Już pierwsza ich walka pokazała, że ringowej chemii pomiędzy tą dwójką jest mniej niż w Muszyniance, a druga - tylko to potwierdziła. Przydługie nudy, z kiepskim bookingiem i z wiadomym wynikiem. Jedyny plus to to, że Sami dojebał Jachciarzowi. 3. Danhausen and TBA vs. The Miz and Kit Wilson - ja pierdolę... czułem zażenowanie oglądając to gówno. Czy oni mają jakiś fetysz na punkcie karłów? Mnie jakoś średnio bawiło oglądanie jak karzeł ośmiesza ringowo dwóch byczków, tak samo jak oglądanie tego, jak później dwóch byczków pastwi się w ringu nad niskorosłym. Ludzie liczyli na partnera pokroju CM Punka, a dostali... karła. "...a żartom i śmiechom nie było końca" 4. Iyo Sky vs. Asuka - dla mnie brak miejsca na kartach WrestleManii dla tego starcia, kończącego długi feud pomiędzy tymi dwiema, świetnymi zawodniczkami - to żart, z gatunku nieśmiesznych. Tutaj - pomimo, że dziewczyny udźwignęły i walka spokojnie mogła się podobać - cały czas miałem wrażenie, że mogłoby to wyjść jeszcze lepiej, jakby komuś zechciało się pomóc im bookingiem, który do zbyt finezyjnych nie należał. Dziewczyny pociągnęły to niemal na samych ring skillsach, a wyszło to i tak naprawdę nieźle. Jakby to jeszcze rozpisali jak np. opener, to pojedynek urwał by jajca. Szkoda, bo mam wrażenie, że postanowili tę walkę po prostu odjebać (bo wypadało zakończyć angle), nie pochylając się nad rozpisaniem tego starcia, tak jak dziewczyny na to zasługiwały. Kto miał też odczucie, że scena po walce byłaby świetnym "WrestleMania Momentem"? 5. Roman Reigns (c) vs. Jacob Fatu - mocny main event, z kozacko rozpisanym Kubą, któremu pozwolili nie sprzedawać niektórych akcji Pięknego (przez co chwilami wychodził na Terminatora), a na dokładkę zafundowali mu 2 kick outy po Spearach i Romek cały czas go promował, ładnie odgrywając "szok pomieszany ze strachem", że Grubson podnosi się po najcięższych działach Szefa Stołu. Dobrze zabookowana walka, gdzie "młody" nie odstawał na tle starego wygi i obaj kontrowali się co chwilę, przez co nie szło się tam nudzić. Trochę szkoda, że na koniec Fatu przechodzi turn, bo teraz pewnie bookingowo polecą po sztampie. Jakub Wędrowycz najlepiej się sprawdzał jako dziki tweener i tu było największe pole do promowania chłopa. Obawiam się żeby po turnie nie zrobili z niego typowego heela-pizdeusza made in WWE. Reasumując - ta gala miała jeden niezaprzeczalny plus. Trwała niewiele ponad 2,5h i to jest idealna dawka WWE przy formacie PPV. Dostaliśmy bdb opener i taki też main event, a na dokładkę bardzo solidną walkę babek (z mimo wszystko, jednak niewykorzystanym potencjałem). Na pozostałe dwa knoty spuszczam zasłonę milczenia. Zaskakująco solidne PPV od WWE, które podobało mi się dużo bardziej niż przereklamowana WM-ka. Moja ocena: 3,5/6 (0,5 dodałem za to, że po raz pierwszy od dawna nie byłem wymęczony wypustem od W. 2,5h to idealny format dla PPV od nich).