1. The Young Bucks (Nick Jackson and Matt Jackson) vs. The Don Callis Family (Kazuchika Okada and Konosuke Takeshita) - świetny opener. Wrzucenie tu Bucksów to strzał w dziesiątkę, bo oni potrafią rozruszać każdą "imprezę". Fajnie, że w ekipie Konusa i Zamulacza nie było tarć od samego początku, przez co dostaliśmy kawał dobrego wrestlingu w ringu. Tarcia pod koniec były oczywiste i konieczne, a wystawienie Okady przez Gówniaka - to wisienka na torcie. Świetnie mi się to wszystko oglądało. P.S. Rozjebało mnie jak Okada założył klamoty Jacksonów i stanął w ich narożniku czekając na taga 2. Chris Jericho vs. Ricochet - Krzychu już od dawna nie dowozi ringowo i ja za nim niespecjalnie tęskniłem. Ta walka także mnie nie porwała. Jericho, mimo że sporo zrzucił kilogramów, nadal rusza się jak wóz z węglem, zwłaszcza na tle dynamicznych zawodników pokroju Łyska. Próbowali budować to starcie na bazie licznych near falli i kick out'ów Jerychońskiego, ale i tak dupy to nie urywało. Jedyny plus to to, że nie budują Krzysztofa kosztem młodszych zawodników i Y2J jobnął tutaj Rykoszetowi, pomimo swojego powrotnego "debiutu" i miejsca, gdzie odbywała się gala (Kanada). Brawo, bo w WWE byłoby bankowe Win dla old boya. 3. Andrade El Ídolo (with Don Callis) vs. Darby Allin - dobra, intensywna walka, z licznymi bumpami (jak to u Darby'ego), kontrami i zmianami przewag. Fajne było to, jak Allin karcił Andrade za każdą próbę pajacowania. Sprytny finisz i Darby wywalczył sobie możliwość jobnięcia w walce o Złoto Plus za brak interwencji ze strony rodzinki Callisa i sprytny finisz. 4. FTR (Cash Wheeler and Dax Harwood) (c) (with Stokely) vs. Cope and Cage (Adam Copeland and Christian Cage) - długo się to rozkręcało i szło po sztampie, bo najpierw długo pretendenci tyrali mistrzów, a później przez długi czas była jednostronna zmiana. Walka nadrobiła intensywnym finiszem, gdzie było sporo emocji, near falli i zmian przewag, ale summa sumarum walka - pomimo, że ogólnie niezła - pozostawiła niedosyt jako całość. Nie jestem fanem FTR, ale AEW potrafi zaskoczyć, jobując E&C w Kanadzie, gdzie jeszcze to Edge się podkłada i to czysto. 5. Tommaso Ciampa vs. Rush vs. All TBA - Casino Gauntlet match for the vacant AEW TNT Championship - od pytonga pozytywnego chaosu i akcja non-stop. W przeciwieństwie do turniejów typu Royal Rumble, tutaj osoba wbijająca do ringu dominowała tylko przez chwilę (a nie niemal do momentu wbicia kolejnego zawodnika) i zaraz nadal była wieloosobowa naparzanka. Trudno było się tutaj nudzić. Zaskakujący zwycięzca w postaci Knighta. Osobiście wolałbym docenienie w ten sposób SpeedBalla, ale jako fan JetSpeed - i tak jestem usatysfakcjonowany. 6. Thekla (c) vs. Jamie Hayter - można powiedzieć, że Pajęczarka przejechała się tutaj po Hejterce, bo pojedynek był mocno jednostronny. Byłbym pierwszym do krytyki takiego bookingu, ale... Thekla dostała pas dość zaskakująco i bez większego wypromowania, tak więc należy ją teraz podbudować jako legitną Mistrzynię (a ta walka, to zrobiła, bo Jamie nie jest z pierwszej łapanki), a poza tym lubię tę małą wariatkę (świetnie odgrywa swój gimmick), tak więc jest ok 7. Jon Moxley (c) vs. Will Ospreay - skłamałbym pisząc, że nie spodziewałem się więcej. Wiadomo, że Mox i Ospreay nigdy nie zejdą poniżej pewnego poziomu, ale nie wiem, czy to kwestia słabej chemii ringowej pomiędzy tą dwójką, czy bookingu, ale walka wyszła dość średnio. Miała oczywiście swoje momenty i próbowała nadrobić finiszem, ale jako całość i starcie z Anglikiem (w składzie), który potrafi jebnąć 5 stara nawet z miotłą - to szału nie zanotowano. Przyjemny średniaczek to nie jest to, czego ja oczekuję po walkach Ospreay'a. Tak na marginesie - AEW znowu zaskakuje, podkładając czysto Willa, w pierwszej walce po jego powrocie. Chyba zaczynają go rozpisywać trochę w stylu Kenny'ego Omegi, czyli na zawodnika, który potrafi zarówno zaskakująco przegrać, jak i zaskakująco wygrać. 8. The Dogs (David Finlay, Clark Connors, and Gabe Kidd) (c) vs. The Conglomeration (Orange Cassidy and Roderick Strong) and TBA - dobra, choć trochę za krótka walka. Zanim obie ekipy zdążyły się porządnie rozkręcić, musieli już podchodzić do lądowania. Sporo tu było akcji i przewagi mocno się zmieniały w trakcie trwania. Szkoda Psiaków. To ciekawa, perspektywiczna ekipa i trochę bez sensu było im zabierać pasy trójek, po tak krótkim czasie, bo całkiem fajnie ich one promowały. 9. MJF (c) vs. Kenny Omega - pod kątem ringowym było spoko, pod bookingowym już niespecjalnie. Za mocno rozpisali Omegę żeby mógł to wygrać. Wycierał sobie buty Mistrzem przez większość czasu i finalnie MJF się później odegrał. Niby mogło tu być jak w walce Thekli, ale MJF (pod kątem wypromowania) to nie Jamie Hayter, tak więc zaskoczenia nie było i pretendent ujebał. Finisz też był mało finezyjny. Znowu sygnet w akcji Mogli się chociaż pokusić o coś nowego, albo podłożyć Kenny'ego czysto. To nie WWE żeby heel musiał zawsze wygrywać kantem. Ogólnie spodziewałem się więcej emocji po main evencie. Niestety sztampowy booking wykastrował z nich tę walkę. Reasumując - mocno nierówne PPV. Były ciekawe walki (opener, Darby i Billy Idol, Gauntlet, Trójki), ale też takie po których spodziewałem się dużo więcej, a gdzie najczęściej zawodził booking (FTR i E&C, Mox i Will, Main event). Dużo zaskakujących rozstrzygnięć, co było czasem na plus, a czasem na minus. Pewnie WrestleMania nawet się nie zbliży do tego poziomu, ale ja od AEW oczekuję jednak więcej niż od WWE, a co do tej gali, to mam do niej mieszane uczucia. Moja ocena: 3+/6.

Nie. Podpowiedź: to potrawa dobrze znana i lubiana w Polsce.

Pokazano scenę WrestleManii:

Taka ciekawostka na dziś - gala Ladies Night Out 16 z wczoraj miała 17 walk w karcie Znając ich to teraz przez kolejne miesiące będą je pojedynczo zamieszczać na swoim yt