Pod linkiem http://attitude.pl/rozdzial-45-indyjski-system-kastowy.html znajdziecie trzeci obiecany rozdział książki Chrisa Jericho - "A Lion's Tale". Jest jeszcze siedem. Komentarze i refleksje mile widziane. Przyjemnej lektury! ...

---

... przeczytaj wiecej na stronie Attitude : http://www.attitude.pl/news-rozdzial-ksiazki-chrisa-jericho-na-attitude-21-04-2010.html

zajebista robota szkoda że tak szybko się to czyta

A są może przetłumaczone inne rozdziały? Bo naprawdę fajnie się to czyta, ale pod tym linkiem co zamieściłeś jest tylko strzeszczenie tego, który przeczytałem. Jestem nowy na forum i nie za bardzo się orientuję, ale z tego co można się domyśleć są chyba jeszcze inne rozdziały na forum? Pozdrawiam

http://attitude.pl/rozdzial-44-magazyn-koszykarski-odcinek-12.html

 

http://attitude.pl/rozdzial-43-pod-gore.html

 

Więcej na razie nie ma.

Kolejny ciekawy rozdział biografii Chrisa Jericho (dzięki, Six:). Zawsze bardzo lubiłem Deana Malenko (świetny ringowy technik) i żałowałem, że nie udało mu się przebić u Vince'a tak jak jego towarzyszom - Eddiemu, Y2J'owi czy nawet Benoit. Dan był chyba jednak zbyt niski (178 cm) i nie miał tego superstar-look'a (czyt. nie był imponująco przypakowany) żeby przekonać do siebie Wujka McMachona.

Wiedziałem, że Malenko był spoko gościem, ale nie wiedziałem, że miał tak kozackie poczucie chumoru Myślałem, że się zsikam jak Chris opisywał ich nocne rajdy po pokojach innych wrestlerów, z darciem gęby i maskami lucha na twarzach Poza tym - nie wątpię, że z połączenia Jericho z Malenko mogła wyjść niezła kupa śmiechu. Z łezką w oku wspominam ich wspólny feud w WCW (wtedy, kiedy to Jericho usiłował udowodnić wszystkim fanom, że zna większą liczbę "holds'ów" niż Dean "The Man of 1,000 Holds" Malenko... czytając je po kolei z wykurwiście długiej listy , to były na prawdę śmieszne segmenty. Dzisiaj takie inteligentno-jajcarskie pomysły to już prawdziwa rzadkość (pamiętacie jak Y2J biegał po Kapitolu z transparentem "Conspiracy Victim!" ? Do dzisiaj z tego polewam ).

O feudzie z Malenko będzie szczegółowo mowa w innym rozdziale i gwarantuję, że będzie zabawnie .

 

Cieszę się z Waszych komentarzy, bo widoczne zainteresowanie motywuje do wrzucania kolejnych rozdziałów .

Jericho miał rację. Ja, jako osoba stawiająca w pierwszym rzędzie na umiejętności ringowe, oglądałem w tamtych czasach WCW zwłaszcza ze względu na cruiserów montujących zajebiste walki oraz midcard, który także potrafił stworzyć ciekawe ringowe widowisko. Main eventy, mimo że obsadzone gwiazdami, wizualnie były ciężkostrawne i z pewnością nie było to to, co przyciągało mnie do federacji Turnera.

Jericho w tamtym okresie nabawił się wstrętu do takiego gwiazdorzenia. Objawia się to nawet teraz, po kilkunastu latach. Który inny main eventer z taką pozycją zgodzi się zajobbować JTG czy Heathowi Slaterowi? To nie jest tak że Jericho podkłada się bo go zmuszają do tego. On chce promować młode talenty i robi to z przyjemnością.

Jeden z fajniejszych rozdziałów tej niezwykle ciekawej knigi. Pominę aspekt wrestlingowy, bo właśnie takie backowe historie czyta się najchętniej. Też się nie spodziewałem takiego poczucia humoru u Deana, ale pozory mylą. Jak widać, kółka wzajemnej adoracji mogą powstać w każdym środowisku, nawet w społeczności wrestlerskiej. I któżby się spodziewał, że całkiem spoko grono do balangowania przy procentach odnajdzie się w takiej wielkiej korporacji, jaką było wtedy WCW. Oświadczenie, że większość walk na Worldwide była toczona na kacu, tylko to potwierdza

Jericho w tamtym okresie nabawił się wstrętu do takiego gwiazdorzenia. Objawia się to nawet teraz, po kilkunastu latach. Który inny main eventer z taką pozycją zgodzi się zajobbować JTG czy Heathowi Slaterowi? To nie jest tak że Jericho podkłada się bo go zmuszają do tego. On chce promować młode talenty i robi to z przyjemnością.

 

I dlatego zawsze uważałem, że najlepsi main eventerzy są tworzeni z wrestlerów, którzy przechodzą całość drogi - jobowanie, lowcard, midcard, main eventy.

Czytając takie coś aż płakać się chce że takich książek nie wydają po polsku ;(

 

Szkoda że tak szybko się to czyta Zajebista sprawa Dowiaduję się z tego wiele ciekawych rzeczy Wspaniała robota panie SixKiller

Będąc main eventerem, generalnie trudno nie dorobić się much w nosie. To tak jak w tym powiedzeniu: "władza demoralizuje, a władza absolutna demoralizuje absolutnie." Wydaje się, że wrestler, który poznał gorzki smak jobbowania, a teraz jest na świeczniku, powinien rozumieć tych, którzy dopiero aspirują do roli gwiazdy. W praktyce jednak - uwaga, truizm - zależy to od człowieka, co najlepiej obrazuje przypadek HHH. W WCW był na samym dnie, a w WWE był kozłem ofiarnym po aferze w MSG, więc musiał nabrać pokory. Mimo to w latach 2002-2004 był największym hamulcowym pushu m.in. Bookera. Można mówić, że to przez związek ze Steph itd., ale będzie to argument na poziomie "a u was biją Murzynów", bo gdyby Hunter chciał, to przecież by zajobbował .

 

Pisaliście o różnicy w prawdziwym a scenicznym wizerunku Malenko. Jeszcze dziś wrzucę kolejny rozdział - zwróćcie w nim uwagę na opis Benoita, a potem połączcie z tym, co przeczytaliście o nim w poprzednich rozdziałach. Wychodzi na to, że sceniczny wizerunek Chrisa niedużo różnił się od tego, jakim naprawdę był człowiekiem.

Co by jednak nie mówić o Hunterze, to jak na faceta, który w WWE ma niemal władzę absolutną, to jednak jak trzeba to potrafi zajobować. Podobne zarzuty można mieć obecnie odnośnie Kurta Angle, który nie podłożył się na PPV's Andersonowi i Wolfe'owi, ale jednak nie można zapominać ile razy podkładał się (także czysto) promując innych wrestlerów.