eRP Toola

[Robespierre]

Było już dość późno, gdy ostatni promień słoneczny wpadł przez zamknięte okno do małego mieszkania. Tool spojrzał na zapadający po drugiej stronie mrok. Nie wiedział, co takiego fajnego jest w dniu. Tyle ludzi dookoła, a jeszcze wszyscy wszędzie chcą być jednocześnie, czego efektem jest zupełne ogłupienie i suma summarum wszyscy wracają do swych tzw. mieszkań z milionem spraw do załatwienia na jutro, bo dziś się nie udało … a jutro sytuacja się powtarza.

 

Tool: Tak jest zdecydowanie lepiej – burknął Phantom i zasłonił żaluzje pozwalając, aby ciemność rozgościła się w jego czterech ścianach – jak to śpiewał Simon, Hello Darkness my old friend.

 

Tool wstał od stołu i udał się do stosu starych książek jakie walały mu się po ziemi. Fakt, nigdy nie dbał jakoś wyjątkowo o porządek w miejscu zamieszkania , próżno też szukać tam jakieś lakosty czy innych najków. Nie jeździł Porsze i co z tego ? Czy jego życie jest gorsze, bo nie spalił dziś jointa? Czy jest gorszy, bo wcale nie musi pamiętać o tym, by wyczyścić jakieś pierdolone rogi w swej masce? Na tą myśl zachciało mu się tylko szczerze zaśmiać.

 

Phantom podniósł największą księge z ziemi i rzucił ją na stół. Pokryta grubą warstwą kurzu, obita w skórę zdawała się nosić w sobie niejedną tajemnicę , a ciekawostkę na pewno. Otworzył, więc pierwszą stronę czekając co znajdzie po przekroczeniu granicy jaką wyznaczyła okładka dzieła. W pokoju paliła się tylko mała świeczka oświetlająca kartki księgi a z głośników wydobywała się cicho celtycka muzyka.

 

Pierwszą stronę zdobiło duże, czarno-białe zdjęcie Imperatora Imperatorów , Władcy Władców i Wszystko Wszystkiego Gamea. Przedstawiało go w chwili, gdy zapewne święcił któryś ze swych świetlistych tryumfów. Tak, Game jest wielki na wielki. Jeden jednak szczegół przykuł uwagę Toola. Phantom po dokładnym obejrzeniu zdjęcia przyjrzał się oczom Gamea. Były zimne, bezuczuciowe, szare. W tej chwili Tool uświadomił sobie jak dobra może być przykrywka. Oto, bowiem Game, komercyjny mistrz, sprzedawczyk uczuć, marzeń a nawet sądów i opinii odradza się na nowo jako człowiek słaby, bez wiary, który by utrzymać to, co ma musi uciekać do metod tak żałosnych jak blokowanie pasa, czy wymówka wiekiem, kontuzją. I dla Toola tym właśnie jest Imperator – zbłąkanym człowiekiem, który przeczuwa, że jego czas mija, że czasy mistrzowskie ma za sobą i boi się biednego małego Toola, który znowu ośmielił się postawić i znowu zbił … tym razem Sandmana. Phantom po raz pierwszy od dawna poczuł dume , całe zawodowe życie czekał na moment, gdy Game się go będzie bał i teraz wie, czuje, a nawet jest pewny, że tak właśnie jest … boisz się prawda Cesarzyku? Dalej, odbierz mi tytuł po raz trzeci, gdy go zdobędę! Ja głośno się będę z Was śmiał! Game mówi o sobie jako o Władcy EW Federation, dobrym duszku , potencjale i symbolu moralnym! Odnowiona nadzieja? Dla Toola Imperatora umysł jest zbyt ścisly, by mógł ogarnąć jaką władzę i jaki potencjał posiada. Jest wzorem dla miliona młodych ludzi, zawodników, którzy dopiero stawiają swoje pierwsze kroki w tym biznesie. To dla nich Game jest synonimem wrestlingu, to dla nich jest wyrocznią i najwyższym bóstwem … nie dla Toola. Tymczasem Game zamiast pokazywać im wiarę w siebie, pokazywać, że dążenie do celu i praca nad samym sobą jest najważniejsza pokazuje jakim nowotworem, brudem, korupcją i syfem można się upieprzyć bawiąc się w wrestling. Phantomowi szkoda było tych młodych zawodników ślepo zapatrzonych w swojego idola bo jego pokolenie razem z Toolem kiedyś odejdzie. Kto ich zastąpi? Ci co już teraz zamiast brnąć w swe marzenia , dążyć do celu jest przepełniona gniewem, agresją i ślepym buntem dążącym do niczego. To wszystko ślepota, a nawet bunt w ich wykonaniu jest kierowanym z góry. Game jest nadzieją? Jest nowotworem zabijającym ten biznes od środka , powoli.

 

 

Phantom wyrywa kartkę ze zdjęciem Właściciela EW jakoś tam, jak to się teraz nazywa i powoli przesuwa je nad płomień świeczki … Game płonie i zamienia się w pył.

 

 

Phantom przewraca pustą kartkę księgi i jego oczom ukazuje się zdjęcie Kravena,które podobnie jak wcześniejsze jest czarno-białe. Na obrazku widać Łowce i jego wyraźnie zmieszaną minę dokładnie w momencie, gdy sędzia odklepuję 3 raz i Sandman przegrywa z Phantomem walke o World Title. Tool pomyślał o tej chwili … tak, po raz drugi w życiu to poczuł. Poczuł, że spełnił się jako wrestler – bo przecież World Title to cel każdego. Ale po chwili poczuł też, że po raz kolejny został wykorzystany i omotany jak dziecko i mimo wielkiego szacunku, jaki odczuwał w stosunku do osoby na zdjęciu – chyba największym z bohaterów balladki o trzech takich co to w każdym z nich była inna krew. Bo w Kravenie była inna krew – krew zabójcy, miał charakter , osobowość, cel. Nie był jak Sandman tylko chłopczykiem na posylki Gamea. Kraven to cos wiecej, ale nie wiecej niż kolejna kupiona przez Imperatora zagubiona duszyczka, która Phantom będzie musiał nawracać. Tak będzie właśnie wyglądała Kraven Twoja śmierć – czytelna , powszechna , publiczna

Tool wyrywa kartke z Łowcą i zamienią ją w popiół nad świecą.

 

Phantom przewraca kolejną kartkę. Tym razem widać dwa zdjęcia , na jednym z nich widać Sandmana, który cierpi z powodu Last Word, który otrzymał od Toola w ich przedostatnim starciu, na drugim zaś … widać tylko narożnik, na którym można zauważyć wyraźne ślady krwi. Phantom nie potrafił zliczyć ile to razy spotykał się już z Sandmanem. Ileż to razy już sprawił mu ból, a ile cierpienia z powodu tych walk doznał. Jednak prawda jest jedna i niepowtarzalna – Tool z wszystkich tych walk wychodził jako zwycięzca , nigdy nie przegrał z Sandmanem i to każe mu wierzyć, że co by się nie działo , w jakiej by Sandman formie nie był , bo niewiele już pociągnie , to Tool jest lepszy , jakieś 23 razy lepszy i dlatego do końca życia , to nie tak długo , Sandman będzie czuł, że Toola ma go na oku , gdziekolwiek pójdzie, będzie tam też prawdziwy World Champion.

 

Tool: Pamiętaj Sandman , otworzysz Snickersa , ja sprawdzę czy nie wygrałeś 3000 batonów , otworzysz lodówkę , ja będę sprawdzał co wpieprzasz na śniadanie , pójdziesz do kina , ja będę wpierdalał popcorn, wyjdziesz na ring … sam zobaczysz co wtedy zrobię ja.

 

 

Tool energicznym ruchem wyrywa kartkę i spala ją nad świeczką. Po chwili z cierpiącego Sandmana i jego krwi na narożniku zostaje spalony, czarny piasek ….

 

World Champion , tak kurwa nadal tak się będę nazywał! Przewraca kolejną kartę. Tym razem widać na niej biaUego króliczka, który ucieka przed czymś próbując znaleźć jakieś schronienie.

 

Tool: Nawet mi szkoda słów. Słyszałem, że marzysz o czymś, na co jesteś troszkę za krótki. Nie zaczynaj z kimś , kto już dawno wyrwał kartkę z przeszłości z nazwiskiem Psycho bo to kartka z rozdziału Lameriada, a ja tam nie wracam. Widzisz … jesteś typowym przykładem kariery od zera do frajera , tyle, że Ty zawsze byłeś zerem – teraz jednak do tego jesteś jeszcze frajerem. Wiec brat nie wariuj, zapal jointa, umyj rogi, przemyj maske i powalcz z pumą czy innym meksikanem , bo to Ty zostałeś w tyle , Ahaaaa! A jeżeli Twój koleżka Scythe będzie chciał wyrównać rachunki z przeszłości to niech się wpiszę na liste oczekujących, tyle, że dla dziewczynek mam zazwyczaj czas w soboty, na co dzień jestem zajęty ważniejszymi sprawami.

 

Phantom wyrywa z obrzydzeniem kartke po czym podsuwa nad ogień …po chwili jednak zabiera ją znad płomienia i wyrzuca do kosza

 

Tool: Szkoda świeczki.

 

Phantom przez skrawki następnej kartki dostrzega zdjęcie Vaclava. Ten koleś jest nie do przejrzenia i już, gdy Phantom miał go odstawić w zapomnienie ten pokazuje się z całkiem niezłej strony i odnajduje w sobie tego wariata, którego każdy z nas ma w sobie, ale nie każdy umie do niego dotrzeć. Vaclav zasługuje na szanse, szansę jaką Phantom otrzymał już jakiś czas temu. Nie spieprz jej , bo spieprzysz sobie kariere. W tej branży ma się jedną szansę, jak jej nie wykorzystasz skończysz … np. w rogach.

 

Tool przewraca kolejną kartkę. Odsłania się zdjęcie Rottweilera. Phantom wstaje od stołu , po czym zmierza do regału i chwyta jakiś stary mazak. Po chwili ponownie siedzi już przy księdze i markerem na zdjęciu kreśli krwawo czerwone RESPECT! Po czym nienaruszoną kartkę przewraca.

Phantom zmęczonym okiem patrzy na zegarek … jest 4:30 nad ranem. Przegląda szybko kolejne kartki, znajduje na nich zdjęcia Pantery, Mexicano, Black Ice . Tool jednak jest wyraźnie zniechęcony tym co widzi

 

Tool: Na dziś wystarczy – i w sposób jednoznaczny energicznie zamyka księgę.

 

 

 

KONIEC A MINISTER EDUKACJI OSTRZEGA – EW COŚTAM SZKODZI TOBIE I INNYM W TWOIM OTOCZENIU, WIĘC GO PIERDOL.

 

 

POZDRAWIAM WAS CIULE – by Benedycto!

 

 

 

 

----------------------------

RP dostarczone na mail ukochanego przez wszystkich Game'a w dniu wczorajszym

[mu]

Wiec brat nie wariuj

 

do kogo mówisz brat , do zera czy do frajera ? śmieszne .

[Vaclav]

Hmmm, co mi się na prawdę podoba, to fakt, że umiesz złożyć rpa z samych zapisów swych przemysleń, a nie speech'u, podoba mi się ten styl.

No i moje akcje poszły w górę, skoro sam Phantom wypowiada się o mnie w swym rpie

[Scythe]

skoro sam Phantom wypowiada się o mnie w swym rpie

 

wow, ja też chce

[Kraven]

Ja takze pozwole sobie na wypowiedz, choc rzadko to robie.

 

Chociaz jestem doktrynalnym przeciwnikiem RPow "pierwszosobowych", o charakterze narracyjnym (tak jakos ciagle zyje w przeswiadczeniu, ze e-feding to jednak zabawa w nasladownictwo segmentow wrestlingowych) to musze stwierdzic, ze w tym RP naprawde widac bardzo bardzo dobrego pisarskiego skilla.

 

I bardzo dobrze ze odszedles od stylu ktory okreslilbym mianem "spuscizny Juice'a".. Obecnemu niekwestionowanemu wodzierejowi tej szkoly Psycho bys w takim pisaniu nie byl w stanie dorownac, a mnie jako milosnika "szkoly klasycznej" tylko cieszy przejscie na forme pisania ktora preferuje

[mu]

spuścizne juica to piliście wszyscy .

 

[ Dodano: 2007-04-25, 22:07 ]

a patrząc na erpozke ze strony zminy stylu pisania to owszem . raczej cieszy mnie taki obrót rzeczy , w koncu moge poczytać erpozki i nie znaleźć gorszej kopii swojego poprzedniego ...