Muzyka przemocy

[Vaclav]

(Kamera ukazuje nam jakieś pole, czy polanę. Dookoła jest ciemno, na niebie widać kilkanaście gwiazd oraz księżyc w postaci sierpa , zaś na horyzoncie rozmyte światła i zarysy większych budowli pobliskiego miasta. Bliżej obiektywu widać jakąś odwróconą plecami postać. Jej długie włosy sięgają ramion, które zakryte są czarną koszulą. W końcu postać przemawia)

 

Postać: Hen wysoko, na niebieskim firmamencie stwórca wszechświata umieścił tysiące jasnych punktów, zwanych przez ludzi gwiazdami. Ów rozsiane w zimnej otchłani kosmosu ogniska wiecznego ognia przez wieki fascynowały ludzi nauki, były natchnieniem poetów, przewodnikiem dla podróżnych, a co najważniejsze stanowiły symbol ludzkich marzeń. Czyż to nie spadającej gwieździe powierzamy spełnienie naszych najskrytszych pragnień? Pragnieniem pewnego zagubionego mężczyzny było odnalezienie akceptacji z strony innych... i samego siebie. Jednak widocznie ta łaska nie była mu przeznaczona, a w pewnej chwili zdał on sobie sprawę, że zamiast akceptacji szukał uwolnienia od ciężaru swych grzechów... w swym samobójstwie.

 

(Postać staje i odwraca się w stronę obiektywu kamery, dzięki czemu widzimy resztę jej ubioru: czarne glany, tego samego koloru dżinsy oraz koszulkę przedstawiającą kobietę – anioła z postrzępionymi skrzydłami. Zauważamy tez twarz, którą częściowo zakrywają brązowe włosy. Fani polskiego pro wrestlingu bez problemu rozpoznają tą osobę i bez problemu mogą wymienić jej imię: Vaclav)

 

Vaclav: Niczym Odyseusz przemierzam kolejne mile mrocznego oceanu mej samotności, zmagając się z falami rzucającymi mym ciałem według własnego uznania. Oto ich staraniem znów znalazłem się za murami miasta zwanego Extreme Wrestling Federation, które jest miejscem gdzie człowiek może być pewny tylko jednego: (akcentując) bólu. Na mocy praw obowiązujących na ulicach tej metropolii zbudowanej z agresji, usunięto wszelkie przeszkody w ukazaniu prawdy o ludzkiej naturze – pragnienia zaspakajania swego zmysłu estetycznego widokiem czerwonej, płynnej, esencji życia opuszczającej granice pojemnika, jakim jest ludzkie ciało. Ludzki sadyzm będzie mym wywarem pozwalającym zajrzeć za kurtynę przyszłości i wybrać ten najbardziej właściwy, najbardziej niecywilizowany, kierunek rozwoju mego postępowania. Do waszych umysłów wedrze się rytm boleści będący częścią muzyki okrucieństwa, zapisanej na pięciolinii zranień, nakreślonymi piórem zamoczonym w mojej zlanej krwi. nutami cierpienia. Moje ciało będzie tylko pergaminem, na którym ta aria samozniszczenia zostanie zachowana na kolejne wieki.

I właśnie z tym zapisem najróżniejszych dźwięków cierpienia ruszę w ostatnią drogę, gdyż...

I’ll show myself the way to hell!

 

(Obraz czarnieje)

 

Krótkie to, bo to tylko promo.