Prosty temat, ale można się czasami również i nad takimi rozpisać, czyż nie? Kogo poukładalibyście w kategoriach Waszych top 3 wrestlerów z przeszłości i obecnie?

 

Odpowiedź uzasadnij.

 

Top 3 - Past:

 

1) Randy Savage - Dla mnie swego czasu czołówka światowa, pod względem charyzmy, mic scillsów i unikalnego gimmicku. Popularne słowa - "often imitated, never duplicated" świetnie określają ponadczasowość i świetność jego gimmicku. Charakterystyczny głos i sposób w jakim prowadził swoje wywiady sprawiał, że można było na moment zapomnieć o tym, że gościu nie znajduje się na ekranie minotora/tv, tylko stoi przed tobą. Poezja. Do tego walki, które przechodziły do historii - serie klasyków z Steamboat'em, Warrior'em, Flair'em, DDP, itd. Chylę czoła. RIP

 

2) Stan Hansen - Gościu, który od momentu gdy zobaczyłem jakiś jego pierwszy występ od razu przekonał mnie do siebie swoim sposobem prowadzenia walk. Nie robił tego bawiąc się jak teraz w schematy, tylko starał się robić walki, które wyglądają na maxa realnie. Jego styl bycia, gimmick, zrobienie z siebie ikony w Japonii i łamanie ludzi w pół swoimi lariatami zasługuje na uznanie. Do tego szeroka paleta niesamowitych walk z Andre The Giant'em, Vader'em, Terry'm Funk, czwórką AJP - Kawada/Misawa/Kobashi/Taue, itd. oraz niesamowita kariera, którą świetnie opisał w swojej biografii (polecam!).

 

3) Ric Flair - Przedstawiać nie trzeba. Legenda w pełnym tego słowa znaczeniu, tony walk, historycznych sytuacji, życie oparte na wrestlingu, trasie i imprezach oraz poezja w ringu (tak, tak nie chodzi tu o jego występy w TNA), mic skillsy na najwyższym poziomie z możliwych i gimmick, który przyciąga. WOOO~!

 

Honorowe wspominki - Kenta Kobashi/Toshiaki Kawada/Genichiro Tenryu/Terry Funk/Undertaker(past?)

 

Top 3 - Present:

 

1) AJ Styles - Kibicuje mu od wielu lat. Gościu jest... fenomenalny. Mimo upływu czasu nie zwalnia, rozwija i potrafi się dostosować do obecnych wymagań. Od czasów TNA, po obecne wyczyny w New Japan oddał wiele momentów w których na ciele pojawiała się gęsia skóra. Wszystkie te nieziemskie bumpy w ultimate x, lethal lockdown, ewolucje, mistrzostwa najwyższych kategorii oraz... możliwość oglądania go 2 lata temu na żywo i podanie ręki.

 

2) Kazuchika Okada - Wypłynął na szersze wody dopiero w 2012 roku, ale od tamtej pory szedł jak burza i mimo iż początkowo nie byłem za tak nagłym pushem, to bardzo szybko wkupił się w moje łaski. Świetny gimmick, finisher, stworzenie najbardziej KOMPLETNEJ sagi singlowych walk dekad - Okada vs. Tanahashi (ktoś nie oglądał..? Oglądać!) i ta świadomość, że gościu ma dopiero 27 lat, ma jeszcze czas się rozwinąć, a już jest na elitarnym poziomie.

 

3) Shinsuke Nakamura - Lubię gościa jeszcze z czasów występów w gimmicku Super Rookie, jednak jego przemiana w 2011 roku w obecny nonszalancki styl bycia i zabawa kolanami przyciągnęła mnie do niego na stałe. Kipiąca charyzma, szeroka paleta wystrzałowych występów, jeden z najlepszych. YEAOH~!

 

Honorowe wspominki - Hiroshi Tanahashi/Austin Aries/Daniel Bryan/Dolph Ziggler/Cesaro

 

Kolejność przypadkowa.

 

Discuss

Charakterystyczny głos i sposób w jakim prowadził swoje wywiady sprawiał, że można było na moment zapomnieć o tym, że gościu nie znajduje się na ekranie minotora/tv, tylko stoi przed tobą. Poezja.

 

Akurat to zawsze mnie mierziło u Macho Mana. Facet gadał jakby miał permanentne rozwolnienie i cały czas musiał zwierać dupsko żeby nie popuścić. Ten sposób jego wypowiadania się od zawsze mi się z tym kojarzył, przez co za małolata trudno było mi traktować Pana Poffo do końca na serio.