Zmarnowany charakter?

Autor : AX

---

Tym razem historia nie będzie dotyczyć konkretnej osoby, tylko samej postaci. Gimmick o którym mowa był odgrywany przez kilku wrestlerów, jednak największą popularność zyskał, kiedy tworzył go Matt Osborne.

 

W 1992 roku, kiedy kończył swoją karierę w WCW, można powiedzieć, że Matt był już ringowym weteranem. Miał wówczas 35 lat i bagaż doświadczeń, ale jego forma była na tyle dobra, że WWE podpisała z nim kontrakt.

 

I co ciekawe, nie pierwszy raz. Wrestler drugiego pokolenia był bowiem aktywnym uczestnikiem historycznej pierwszej WrestleManii, na której zmierzył się z Ricky'm Steamboatem. Wracając jednak do 1992 roku...

 

 

Po przyjściu do federacji Vince'a McMahona, Matt występował w Dark Matchach pod swoim prawdziwym imieniem i nazwiskiem. Robił to,o co go poproszono. Ot, życie przeciętnego wrestlera. Jednak po trzecim występie, McMahon wezwał Matta do swego biura. Tam poprosił go, by ten opow...

---

... przeczytaj wiecej na stronie Attitude : http://www.attitude.pl/zmarnowany-charakter.html

Świetny artykuł AX! Matt Osborne akurat brylował w czasach, gdy zacząłem oglądać wrestling i w czasach, które generalnie uważam za najlepsze jeżeli chodzi o ten "sport". Doink był wtedy rzeczywiście pushowany i stanowił równorzędnych rywali dla czołowych face'ów WWE. W każdym razie jak Bret Hart walczył z Doinkiem na SummerSlam w 1993 (w zastępstwie za symulującego kontuzję Kinga), to raczej nie było to odbierane jako jakaś straszna potwarz dla Hitmana.

 

Rzeczywiście Doink na maksa przypominał mi postać z "It" i zawsze zastanawiałem się, czy nie była to swojego rodzaju inspiracja dla Osborne'a. Teraz już wiem, że tak. Co do Hogana, to wydaje mi się, że chodziło nie tylko o niechęć do kumpla wroga, ale i właśnie o sam gimmcik. Postać Doinka to w końcu wrestlecrap. Z drugiej strony gimmick w latach 90 chwycił. No i oczywiście racja, że faceturn okazał się zabójstwem dla Doinka. Wiadomo, że tylko złe klauny są ciekawe.

 

Natomiast na zadane w tytule pytanie odpowiedziałbym następująco: zadziwiające, że Osborne i tak tyle wycisnął z tego gimmicku.

 

Czy mógłbyś zdradzić AX z jakich źródeł korzystałeś?

AX postawił pytanie, to teraz powinien na nie odpowiedzieć, żeby dać nam jakiś punkt odniesienia Bo moim zdaniem postać złowrogiego klauna miałaby szansę powodzenia, ale niekoniecznie w czasach Doinka. To pierwsza rzecz. A druga, musiałaby to być postać tajemnicza jak crow Sting i szalona jak wczesny Mankind. Ubrana nie w elegancki, kolorowy strój, ale strój przybrudzony, podarty itd. Wiadomo, że takie coś nie miałoby prawa bytu na początku lat 90., ale później? Przy warunkach, o których wspomniałem, podpartych sprytem i jakąś siłą, tak - można by zbudować błyskotliwego heelowego potwora, który z pewnością sięgnąłby po jakieś laury.

Masz rację, Six, nie skomentowałem tego, a tytuł to sugeruje. Właściwie, to złe dobrałem tytuł, bo to nie miał być felieton czy esej, ale to już sprawa mniejszej wagi. Jak dla mnie Doink jako heel mógłby się sprawdzić w każdej epoce,a co za tym idzie, uważam tak, jak pewien z Internautów, który napisał, że Doink heel był jednym z najgenialniejszych gimmickow w historii wrestlingu (bo stwarzał naprawdę wiele ciekawych pomysłów na booking takiej postaci), natomiast jako face, jednym z najgorszych.

 

W WWE złą decyzję podjął McMahon, w ECW szansę zmarnował sobie sam Matt.

W dzisiejszych czasach, taka postać mogłaby odnieść sukces, ale musiałaby spełnić warunki przedstawione przez Sixa. Głównie za sprawą świetnej roli Ledgera w "Mrocznym Rycerzu" - porownania bylyby nieuniknione.

Jeśli chodzi o Doinka, to miło wspominam heelową odmiane, która ringowo była solidna, a i o proma nie trzeba było się martwić. Najbardziej podoba mi się część, o trenowaniu przed lustrem mimiki twarzy. O poświęceniu się swojej roli, niczym Oscarowy aktor. Obawiam się, że dziś tego nie ma. Obawiam się, że "świeżak", pojawiający się w WWE, liczy na swoją naturalną charyzmę, którą tak naprawdę ma niewielu. Ciekawi mnie, czemu tak podchodzą do sprawy. Rozumiem, że może nie masz jakiegoś mocno nakreślonego gimmicku - jak chociażby klaun - i występujesz jako zwykły koleś w gaciach, ale ten koleś też ma coś sobą reprezentować. To cos trzeba pokazać, jeśli się liczy na szanse od oficjeli. Nie ma co się dziwić, że na szczycie WrestleManii, mamy powracające legendy.

 

Żeby docenic jego wkład pracy, wystarczy zobaczyć titantron heelowego Doinka

http://www.youtube.com/watch?v=IhRnWMBcNQQ

Dobry tekst na temat Doinka, AX. Przyznam jednak szczerze, że ten gimmick jakoś nigdy dupy mi nie urywał, a oglądałem go jeszcze w czasach, kiedy się „rodził”. Jako Zły Klaun było jeszcze ok (choć nawet w cartoonowych latach 90, był to zbyt mało poważny charakter postaci, by Osborne w nim coś więcej osiągnął, nie wspominając już o jakichś ważniejszych pasach), podobały mi się zwłaszcza te jego motywy, kiedy wychodził do ringu z 2 wiadrami, chlustał w publikę z pierwszego i… sypało się na nich confetti. Następnie chlustał z drugiego wiadra i trafiał delikwenta strugą wody Ale jako Dobry Klaun (face) – ssał pałę po całości, choć pewnie dzieciaki go lubiły.

To co pamiętam odnośnie Doinka, to to, że jako heel miał fajną muzę na wejściu (w przeciwieństwie do tej „cyrkowej”, kiedy był face’em) i że ringowo jakoś nie porywał. Ogólnie z takim gimmickiem Osborne był skazany na max midcard i nawet kiedy w zastępstwie Lawlera dostał walkę z Hitmanem, to jako mark myślałem sobie wtedy (a więc chłopina pozycji nie miał zbyt mocnej), że chyba kogoś pogięło, bo Hart to nie jego liga

Odnośnie zmarnowanego potencjału Doinka, to ja jakoś nigdy go w nim nie dostrzegałem. Ot, jeden z wielu cartoonowych gimmicków, w jakie obfitowały lata 90, a sam zawodnik nie potrafił mnie jakoś do siebie przekonać w ringu (to zawsze był u mnie priorytet). Nie wiem, czy nawet gdyby zaostrzono mu gimmick, to Osborne by coś więcej na nim ugrał. Nie porównywał bym go do Stinga, bo tamten gimmick był bardziej 4-real, choć wywodził się z filmu o fantastycznym zabarwieniu. „Klaun” w rzeczywistości (real) nigdy nie jest traktowany zbyt poważnie (taka już infantylna uroda jego „fuchy”) i myślę, że jako wrestlingowy gimmick – jakkolwiek podrasowany – byłoby podobnie. Większych laurów bym mu nie wróżył. Co innego, gdyby odeszli od postaci stricte „klauna”, zostawili faceta z pomalowaną twarzą i w dziwnych ciuchach, kazaliby mu zachowywać się psychopatycznie i dorobili do gimmicku historię a’la Mankind, czyli kolesia, któremu odjebało poprzez jakieś wydarzenia z przeszłości (dobrze by było tutaj wymyśleć coś intrygującego, co dosadnie argumentowałoby „śrubę” we łbie tej postaci).

Świetny tekst, ale naszła mnie refleksja: jak to się stało, że od realistycznego wrestlingu w latach '80, gdzie większość fanów brała wszystko na serio, w latach '90 bardzo nagle nastąpiło przejście do klimatów komiksowych gdzie gimmick był ważniejszy niż wrestler (vide różne osoby grających jedną postać)? Opisanie tych zmian - podanie od czego/kogo się to mogło zacząć i próba analizy jakie mogły być przyczyny to byłoby ciekawe wyzwanie dla felietonistów Atti