WWE, czyli kolebka wrestlingowego syfu - Część II

Już dawno miałem napisać posta w tym temacie, ale jakoś nie mogłem się ogarnąć. Poprawiam się zatem.

Battle Cat - Powiem szczerze, że Kota Bojowego zobaczyłem po raz pierwszy w akcji dopiero ostatnio w Vintage Collection na Eurosporcie. Spokojnie można uznać to za jeden z najgorszych gimmicków ever. Nie chcę palić tego, co palił booker, który to wymyślił. Zbyt hardcorowy towar jak dla mnie.

Giant Gonzalez - Był nie do kupienia nawet, gdy miałem 10 lat. Te jego potyczki z Undertakerem były doskonałym dowodem dla marków, że wrestling jest jednak udawany. Zatem Giant - byłeś dla mnie większym rozczarowaniem niż moment, w którym dowiedziałem się, że jednak święty Mikołaj nie istnieje. A ten strój był przypałowy nawet na tamte lata. Jak przez mgłę pamiętam dyskusje z kolegami z tamtego okresu. Ale świta mi, że mieliśmy nadzieję, że Taker dokopie temu wyrośniętemu pajacowi.

Undertaker - jako fan Takera z całą stanowczością... przyznaję ci rację. Wrestler-trup. To głupsze niż ustawa przewiduje. Do tego dochodzi multum kretyńskich storyline'ów. Taker spalony w trumnie, pojawiający się na ekranie, odlatujący w zaświaty... Słowem - masakra.

Ale zrobili mu streak i osobiście jaram się kolejnymi jego walkami na WM-kach jak żadnymi innymi. No i wypracowałem sobie umiejętność przymykania oczu na te różne czary mary. Mówię sobie, że to taki mroczny typ z Doliny Śmierci.

Bushwhackers - uwielbiałem ich jako dzieciak. Mogliby sprawdzić się w dzisiejszej PG-erze. O ile dobrze pamiętam to jobbowali na potęgę. A i tak byli fajni. Mimo, że byli face'ami. Dla mnie też ich znakiem rozpoznawalnym był charakterystyczny chód. No i te głupie minki, które walili. Załapali się na ten świetny dla tag teamów okres w WWF/WWE.

Artykuł jak zwykle bardzo ciekawy Bonkol.