Rozdział 21: The Undisputed Champion of the World

Autor : SixKiller

---

W październiku 2001 roku pokonałem Roba Van Dama i zostałem pretendentem numer jeden do pasa WCW, który posiadał The Rock. Walka miała się odbyć w St. Louis na następnym PPV – No Mercy. Pasy WWE i WCW były dwoma różnymi mistrzostwami świata funkcjonującymi w jednej federacji, dokładnie tak, jak pasy Raw i Smackdown! obecnie. Angle, który prowadził do walki, zakładał, że Rock będzie mówił, że nigdy nie wygrałem niczego wielkiego. A była to prawda – przy wszystkich moich przechwałkach, nigdy oficjalnie nie zapiąłem mistrzostwa świata na moim cudownym brzuchu.

 

Między Rockiem i mną była wtedy doskonała chemia, więc walka na No Mercy była jedną z naszych najlepszych. Udało nam się utrzymać publiczność w napięciu dzięki całej masie przerwanych finishów: ja wykopałem po Rock Bottom, a Rock uciekł z Walls of Jericho zaraz po tym, jak udaremniłem People&am...

---

... przeczytaj wiecej na stronie Attitude : http://www.attitude.pl/rozdzial-21-the-undisputed-champion-of-the-world.html

Bardzo dziekuje za tlumaczenie, mam nadzieje ze beda nastepne czesci.

Dobrze się to czytało. Nawet jeżeli pisał to Chrisowi jakiś ghostwriter, to czuć w tej opowieści luz Y2J. W tych wszystkich historiach zawsze zwraca moją uwagę to z jakim szacunkiem wrestlerzy wypowiadają się na temat Vince'a, jak mu podpadli, a później się kajali - jakby chcieli po raz kolejny po latach powiedzieć "Przepraszam Vince. Miałeś rację". Wiem, wiem... to książki spod znaku WWE. Ale chodzi o to, że ten facet jest tam rzeczywiście swojego rodzaju bogiem.

W tych wszystkich historiach zawsze zwraca moją uwagę to z jakim szacunkiem wrestlerzy wypowiadają się na temat Vince'a, jak mu podpadli, a później się kajali - jakby chcieli po raz kolejny po latach powiedzieć "Przepraszam Vince. Miałeś rację". Wiem, wiem... to książki spod znaku WWE. Ale chodzi o to, że ten facet jest tam rzeczywiście swojego rodzaju bogiem.

 

Ghost, myślę że to raczej instynkt samozachowawczy niż wielki szacunek, jakim darzą Vince'a Jericho i tak sobie pozwolił bez Rey'owania dupy pokazać jakie było podejście McMahona do jego osoby, nawet kiedy ten zdecydował się na push dla niego. Pomiędzy wierszami przewija się wizja Vince'a, który wychodzi z założenia: "daje Ci tytuł, bo może być z tego kasa, ale nie uważam tego za swój najlepszy pomysł w życiu", a nie takiego, co to docenił w ten sposób Y2J'a za skillsy czy zasługi.

 

Bardzo dobra robota Six. Lubię te rozdziały pokazujące, że nawet w momentach kiedy wydaje się nam, że jesteśmy Królami Życia, życie to potrafi nas szybciutko przywrócić do pionu... Tak jest we wrestlingu, jak i w każdej innej pracy.

Gdzie można znaleźć poprzednie rozdziały?

W książce.