In the Pit with Piper: W Portland...

Autor : Vercyn

---

Następnym wyzwaniem w mojej wrestlingowej karierze był Oregon. Z nadzieją wsiadłem do mojego nowego srebrnego Caprice Classic. Pożegnałem się z L.A. i powitałem Portland. Zgodnie z moją tradycją, kiedy minąłem tablice miejskie otworzyłem okno i wysłałem informację, że nadciąga Roddy Piper. Jednak tym razem było jakoś inaczej. Tym razem po opuszczeniu okna, wcisnąłem pedał gazu z całej siły, ponieważ i moje auto i moja kariera zaczęły nabierać rozpędu. Kiedy poczułem chłodne oregońskie powietrze, wychyliłem głowę przez okno i krzyknąłem – „Portland! Nadchodzę! Skopię Twój pieprzony tyłek!” Oczywiście, dzięki Bogu, nikt tego nie słyszał. Poza tym, kto miałby to słyszeć? Kto by się tym przejął? Dojechałem do miasta i spotkałem się z Buddym Rosem. On przedstawił mnie Donowi Owensowi i jego bratu – Eltonowi, który był także promotorem i kontrolował Eu...

---

... przeczytaj wiecej na stronie Attitude : http://www.attitude.pl/in-the-pit-with-piper-w-portland.html

Rozdzial chyba najmniej atrakcyjny ze wszystkich. Przeczytalem, zeby miec z glowy ta czesc i szykowac sie na nastepne. Co do butelki rozbitej na glowie to...

 

Jak dla mnie, Nico zbyt surowo ocenił ten fragment - rzecz trzyma poziom poprzednich części. Można zniesmaczyć się "gównianymi" motywami, ale taki już urok biografii Pipera. To szczery, życiowy i "brudny" tekst, który bez tego typu wtrętów nie byłby taki sam. A w tym fragmencie jest coś, czego chyba nie było w poprzednich - chodzi mi o to, w jaki sposób Rowdy zdradza tajniki swojego warsztatu wrestlingowego. Te wszystkie psychologiczne gierki, zasady których należało się trzymać, w końcu ryzykowanie zdrowia dla podkreślenia efektu jakiegoś przemówienia... ja łyknąłem ten tekst równie gładko jak poprzednie.

Nie nazwałbym tego mniej atrakcyjnym fragmentem. Mnie tam się podobało. Jeśli dalej tak będzie, to chyba zaliczę najdłuższą książkę w życiu