In the Pit with Piper: W Portland...

[Vercyn]

In the Pit with Piper: W Portland...

Autor : Vercyn

---

Następnym wyzwaniem w mojej wrestlingowej karierze był Oregon. Z nadzieją wsiadłem do mojego nowego srebrnego Caprice Classic. Pożegnałem się z L.A. i powitałem Portland. Zgodnie z moją tradycją, kiedy minąłem tablice miejskie otworzyłem okno i wysłałem informację, że nadciąga Roddy Piper. Jednak tym razem było jakoś inaczej. Tym razem po opuszczeniu okna, wcisnąłem pedał gazu z całej siły, ponieważ i moje auto i moja kariera zaczęły nabierać rozpędu. Kiedy poczułem chłodne oregońskie powietrze, wychyliłem głowę przez okno i krzyknąłem – „Portland! Nadchodzę! Skopię Twój pieprzony tyłek!” Oczywiście, dzięki Bogu, nikt tego nie słyszał. Poza tym, kto miałby to słyszeć? Kto by się tym przejął? Dojechałem do miasta i spotkałem się z Buddym Rosem. On przedstawił mnie Donowi Owensowi i jego bratu – Eltonowi, który był także promotorem i kontrolował Eu...

---

... przeczytaj wiecej na stronie Attitude : http://www.attitude.pl/in-the-pit-with-piper-w-portland.html

[N!KO]

Rozdzial chyba najmniej atrakcyjny ze wszystkich. Przeczytalem, zeby miec z glowy ta czesc i szykowac sie na nastepne. Co do butelki rozbitej na glowie to...

 

[Grishan]

Jak dla mnie, Nico zbyt surowo ocenił ten fragment - rzecz trzyma poziom poprzednich części. Można zniesmaczyć się "gównianymi" motywami, ale taki już urok biografii Pipera. To szczery, życiowy i "brudny" tekst, który bez tego typu wtrętów nie byłby taki sam. A w tym fragmencie jest coś, czego chyba nie było w poprzednich - chodzi mi o to, w jaki sposób Rowdy zdradza tajniki swojego warsztatu wrestlingowego. Te wszystkie psychologiczne gierki, zasady których należało się trzymać, w końcu ryzykowanie zdrowia dla podkreślenia efektu jakiegoś przemówienia... ja łyknąłem ten tekst równie gładko jak poprzednie.

[aRo]

Nie nazwałbym tego mniej atrakcyjnym fragmentem. Mnie tam się podobało. Jeśli dalej tak będzie, to chyba zaliczę najdłuższą książkę w życiu