Środek dawno opuszczonej fabryki.Jest już późno. Większość ludzi prawdopodobnie śpi. O tej porze nikt normalny nie zapuścił się w miejsce jakim jest ta opuszczona fabryka. Jedyne, przygotowane wcześniej przez Lunatica lampy mają czerwone żarówki, co tylko zwiększa klimat tego miejsca. Przez dość późną porę rozpiera go energia, którą zazwyczaj rozładowywał wdawając się w uliczne bójki, w których regularnie podduszał przeciwników swoim łańcuchem uwieszonym przy spodniach. Kamerzysta nawet boi się spojrzeć na niego, ponieważ został on wcześniej poinformowany o niekontrolowanych napadach agresji.

 

-Nie znacie mnie jeszcze, w sumie będziecie przeklinać ten dzień w którym tak naprawdę poznacie moją naturę. Jestem Lunatic! Jeśli macie jakiś problem z moim wyglądem lub zachowaniem, powiedzcie mi! Chętnie skopię wam wszystkim dupę. Przez długi czas snułem się po ciemnych uliczkach masakrując kolejnych nieboraków, którzy weszli mi w drogę. Teraz czas, by posłać Maniaka i Nigel Moron'a do przeraźliwej krainy koszmarów. Tym koszmarem dla nich będę ja. Już nie mogę się doczekać, by wykonać na którymś z nich Nightmare ( tak lunatic nazywa Anaconda Vise). Chce zobaczyć ich obu wijących się z bólu na macie. Mnie nie wystarczy wygrana. Mnie przyjemność sprawia tylko i wyłącznie cierpienie przeciwników. Będę ich najgorszym koszmarem, którego nie zapomną do końca życia.

 

W tym momencie Lunatic przystopował, gdyż przez swoje usposobienie nie mógł zebrać myśli. Chciał on tyle przekazać, jednak emocje wzięły górę. Zaczął on ciskać pięścią we wszystko co się da. W opustoszałej hali dłońmi powybijał wszystkie okna. Jednak nie zaatakował kamerzysty, wiedział że taki wyskok mógłby go słono kosztować.

 

-Haha! Witajcie w waszym najgorszym koszmarze. Maniak i Nigel Moron, teraz nawet jeśli się wycofacie, ja was znajdę. Już nigdy nie zaśniecie tak jak kiedyś.

 

Po tych słowach Lunatic pokazuje swoje zakrwawione ręce

 

-Widzicie tą krew? Następnym razem tak dużo ilość krwi zobaczycie cieknącą z nosów tych żałosnych pionków Maniaka i Nigel Moron. Jeśli myślicie że zlituje się nad nimi nawet gdy będą leżeć we własnej krwi, to mocno się mylicie. Prawdopodobnie opanuje się w momencie kiedy po prostu nudne stanie się okładanie ich nieprzytomnych.

 

W tym momencie wchodzi strażnik tej opuszczonej fabryki. Niestety Lunatic nie wytrzymuje. Zaczyna się drzeć w niebogłosy. Strażnik przestraszony ucieka, ponieważ zna tego osobnika. Często widział go jak ten okładał po kilku naraz uczestników tak zwanych ustawek. Wiedział, że po nim można się spodziewać niespodziewanego.

 

-Nigel, jeśli myślisz że obalenie zwykłego złodziejaszka to wyczyn. To szczerze Ci współczuje. Jeśli chcesz być cały lepiej nie wchodź mi w drogę. Chociaż... nawet jak nie wejdziesz, to prawdopodobnie ja wejdę w drogę tobie, a tego na prawde byś nie chciał.

A ty Maniaku, jeśli chcesz osiągnąć co kolwiek to lepiej żebyś uważał gdzie chodzisz, bo z każdego zaułku mogę wyskoczyć ja. Oboje strzeżcie się i przed Wrestlepalooza pożegnajcie bliskich, bo z ringu nie wrócicie już takimi ludźmi jak wcześniej.

 

Było to zakończenie przemówienia Lunatica. Na koniec do kamery z wystawionym językiem i zaciśniętymi powiekami wykonuje gest podcinania gardła. Wsiadł on do swojego czarno-czerwonego samochodu, zostawiając w tej przerażającej scenerii samego kamerzystę.

Stosunkowo trudno to ocenić. W porównaniu do niektórych perełek jakie trafiały się tu w ostatnim czasie jest pozytywnie. Głównym elementem tekstu jest speech co mnie osobiście bardzo cieszy i z całego serca to pochwalam. Może nie jest on najwyższych lotów, ale ważne, że wiesz o co chodzi i nie piszesz totalnej fantastyki. Poza tym zastrzeżenia może budzić pewien chaos i sama długość rpa. Myślę, że jeżeli popracujesz nad wyżej wymienionymi elementami i będziesz cierpliwy to coś z tego może być.

Dzięki za konstruktywną krytykę, jest to mój pierwszy erp, więc w kolejnych na pewno będzie lepiej Speach i Erp faktycznie trochę chaotyczny, ale to może dla tego że za bardzo starałem się podkreślić gimmick

Mnie się długość podoba, ale reszta nie do końca. Przede wszystkim musisz przemyśleć koncepcję zanim zaczniesz pisać. Wyeliminujesz wtedy chaotyczność, o której wspominał już nasjazz.