Vaclav RP

[estevez]

Od Vaclava - RP krótki i nienajlepszy z racji niedyspozycji kompa (liczne resety, w wyniku jednego straciłem plik z pierwotną wersją rpa) oraz rozpoczynajacej się właśnie sesji.

 

 

 

 

 

(HVW TV, kanał telewizyjny stworzony tylko po to, by nadawać wszelkiego rodzaju materiał związany z federacją. Wszyscy ci, którzy postanowili go właczyć już po kilku minutach oglądania kolejnych prom zawodników mogli natrafić na niniejszy materiał. Obraz rejestrowany przez obiektyw kamery przedstawiał trójmiejskie molo po zapadnięciu zmroku. Jego kolejne metry oświetlane sa przez szereg latarnii stojączych od siebie w regularnych, kilkumetrowych odstępach. W pewnej odległości od kamery stoi znana wszystkim fanom postać, a mianowicie pierwszy i jak na razie jedyny HVW World Champion, Vaclav. Jego ubiór był taki jak zwykle – czarna koszula i tego samego koloru bojówki, niemniej pojawiła się w nim pewna innowacja. Glany ustąpiły miejsca trampkom, które swą barwą nie odbiegały od reszty garderoby. Vaclav opierał się o barierkę, spokojnie przypatrując się kolejnej fali rozbijającej się o umocnienia mola.)

 

Vaclav: Jupiter, czyż właśnie w tym miejscu nie pogrążałaś się w rozmyśleniach o spokoju ducha? Szum fal, które w nieprzerwanym cyklu uderzają do przodu, tylko po to by rozbić się o brzeg i zaniknąć. Podobnie jest z tobą – chcąc zapomnieć o utraconych marzeniach i ciężarze niezrealizowanych ambicji biegniesz wciąż przed siebie… Aż w końcu zdajesz sobię sprawę, że znalazłeś się pomiędzy ścianami wybudowanymi z krzyków przerażenia. Możesz rozglądac się do okoła, możesz próbowac się przez nie przebić, ale wyjścia już nie ma. Drzwi domu strachów już dawno się zatrzasknęly, pozostawiając cię w otoczeniu lęków, czekających od tak dawna by przypomnieć ci chwile pełne strachu i trwogi. Rzeczywistość, jaką widziałeś do tej pory roztrzaskuje się niczym lustro, by ujawnić całe okropieństwo nieprzejednanego koszmaru znajdującego się po drógiej stronie. Możesz starać się z tym walczyć, ale im silniejszy stawiasz opór, tym dotkliwsza będzie twoja agonia. Na ostatniej gali doświadczyłeś prostego przykładu tego, o czym właśnie mówię. Niemogąc się pogdozić z tym, że wszystko, na czym ci zależy oddala się od ciebie postanowiłeś się zjawić podczas mej walki z Yamato Konoe. Rezultatem było kolejne upokorzenie, jakiego doznałes z mej ręki. Kolejna klęska, nie wiadomo, która to już strata. Wizje twych marzeń stały się jeszcze słabsze, wsiąkając w nieprzeniknioną toń bezowocnych dążeń ich urzeczywistnienia. Twe ambicje przyjęły postać ciężkich okowów wykutych z wszystkich starań ich osiągnięcia. Skuwają twoją psotac tak bardzo, że nie masz już nawet sił, by ruszyć w kierunku kolejnego celu. Wszystko to zwiększa twoją mękę, której koniec położyć mogę tylko ja. I gdy wreszcie nastanie moment twego ostatecznego zwątpienia, ja niczym ponury anioł rozpaczy wskaże ci jedyną możliwość zakończenia tej odyseji cierpienia, jakim stała się twa egzystencja. Będzie nim twoje wyzwolenie, Jupiter.

 

(Vaclav staje przodem do kamery)

 

Vaclav: Wybacz mi, ale to musi się dokonać. Gdyż tylko wtedy pojmiesz w pełnii okropność swych czynow, jakich dopusciłeś się w stosunku do mnie.

 

(Vaclav pochyla lekko głowę, słychać jak bierze głeboki wdech, po chwili zas postanawia kontynuuowac wypowiedź)

 

Vaclav: Tak samo, jak Jupiter postanowił mnie wykorzystać do realizacji swoich celów, tak samo ktoś inny zostaje wykorzystany do wypelnienia powierzonych mu zadań. Konradzie, jesteś sędzią i katem w jednej postaci. Twe wyroki są surowe, zaś ich realizacja, brutalna. Rezultatem twych poczynań były łży zrodzone z poczucia bezsilności, strachu przed nałożoną karą i bólu towarzysącego jej wyegzekwowaniu. Spływają one jednym strumieniem, którego szum jest mi tak znany. Niestrudżony sługo rzymskiej wiary, witam cię w domu strachów. Nadszedł czas, by zabrzmiał ciężki ton dzwonu twojego strachu. Uderzenie pierwsze zburzy mury twojego umysłu. Uderzenie drugie przeniknie go na wskroś, by zatrząsnąć posadami jego stabilności. Uderzenie trzecie, ostatnie, doszczętnie zburzy gmachy twych myśli, a nastepnie robrzmiewać będzie w twej duszy głuchym echem. Jednak twemu utrapieniu nie będzie jeszcze widać końca. „Nie sądźcie, byście nie byli sądzeni”, tak mówią słowa zapisane na jednej z stronic księgi, z której bierze początek twoje pojmowanie Boga i sposób na postrzeganie otaczajacego cię świata. Stanę przed tobą jako ten, który rości sobie prawo do wydania osądu o tobie. Będzie on odźwierciedleniem twojej pogardy żywionej dla innych, oraz okrucieństwa cechującego twe czyny. Karą będzie życie w cieniu smutku, z kolejnymi dniami nadchodzącymi tylko po to, byś na nowo musiał przeżywać odrzucenie przez innych i przyglądał się jak piaski w klepsydrze rozpaczy przesypują się wciąż na nowo. Może okaże na tyle milosierdzia, by pokazać ci jak uzyskać wyzwolenie. Może będe na tyle łaskaw, by wskażać ci drogę… Do piekła.

 

(Vaclav rozstawia szeroko ręce i ponownie opuszcza głowę, obraz ciemnieje)