Sergiusz

[PercAngle]

Pseudonim / Imię i nazwisko:

Sergiusz (Sergio podczas występów zagranicznych) / Jerzy Kamiński

 

Opis gimmicku:

Sergiusz jest urzeczywistnieniem popularnego powiedzenia „fake it till you make it” bądź też swojskiego „zastaw się, a postaw się”. Jest człowiekiem sukcesu: śmiga w markowych ciuchach, jeździ sportowymi samochodami, randkuje z modelkami i aktorkami, a do tego jest jeszcze profesjonalnym zapaśnikiem światowej klasy. Tak to mniej więcej wygląda w jego głowie.

W praktyce „Milion dolarów” tylko udaje zarobasa, a tak naprawdę jest niemal zawsze spłukany. Większość dóbr materialnych wypożycza, za zainteresowanie płci pięknej częściej niż nie musi zapłacić, a wszystkie większe pieniądze natychmiast przepala na markowe okulary, zegarki czy inne pierdoły, które potem musi zastawiać w lombardzie, żeby mieć w ogóle na czynsz.

Sergiusz potrafi z pełnym przekonaniem ściemniać na dowolny temat. Ze łzami w oczach i furią w głosie zapierałby się, że trawa jest żółta, a słońce zielone – gdyby oczywiście widział w tym jakiś interes. Słowne konfrontacje z nim są z tego względu absolutną mordęgą. Sergiusz nigdy nie przyznaje się do błędu ani do porażki – nawet największe upokorzenie obraca w swoim umyśle w taki sposób, żeby sprawiało wrażenie części większego, przebiegłego planu. Nie przeszkadza mu w ogóle fakt, że jego manipulacje są dosyć proste do przejrzenia. Zdaje się być fizycznie niezdolny do odczuwania wstydu czy żenady.

Szkopuł tkwi w tym, że Sergiusz jest też tytanem pracy. Zawodnik spędza niemal każdą chwilę albo na siłowni, albo na sali treningowej i jest to dla niego zupełnie naturalny stan rzeczy. Jest w pełni kompetentnym zapaśnikiem, a do tego cechuje go fanatyczny wręcz upór – im dłużej walczy, tym więcej głupich i ryzykownych pomysłów przychodzi mu do głowy. Nie idzie go zignorować albo zlekceważyć, bo jest na to po prostu za silny i zdolny. Nie pęka też przed obliczem absolutnie nikogo, a pojęcie autorytetu jest dla niego równie zrozumiałe jak astrofizyka. Największym jego atutem zdaje się być natomiast po prostu bezpretensjonalna miłość do całego tego biznesu – Sergiusz wkłada mnóstwo serca w każdy swój występ i koło chuja mu lata, czy walczy akurat dla tysięcy osób na wielkiej arenie (teoretycznie, bo nigdy w takim audytorium jeszcze nie występował), czy dla garstki fanatyków i meneli zgromadzonych na podwórku u pana Romana gdzieś na głębokiej prowincji.

Sergiusz ma starannie wystylizowaną blond czuprynę i zupełnie nienaturalne, śnieżnobiałe zęby – oba te atrybuty są rezultatami turystyki medycznej w Turcji (w kraju Erdoğana zawodnik stoczył zresztą ponoć kilka walk i dorobił się przydomka „Ciğeri Beş Para Etmez”, z którego jest bardzo dumny). Jego smukła, muskularna sylwetka może natomiast budzić szczere uznanie – lata spędzone na siłowniach zdecydowanie widać i można ostrożnie założyć, że był to raczej uczciwy wysiłek. Do różnego rodzaju wspomagaczy Sergiusz śmiertelnie zraził się już w czasach młodości.

 

Historia:

Sergiusz pochodzi z Polski B. Nie przelewało mu się za młodu, w związku z czym od zawsze szukał jakiejś szansy na wybicie się ponad przeciętność. Postawił na pro wrestling i oddał mu się całkowicie: trenował i walczył po jakichś garażach w zasadzie od osiemnastego roku życia, a utrzymywał się z pracy fizycznej w fabrykach i na budowach. Nie odniósł żadnych większych sukcesów, ale absolutnie nie tracił entuzjazmu i zamiłowania do swojej pasji.

Z czasem jednak zaczęły się w nim piętrzyć uzasadnione wątpliwości. Oznaki niechybnej porażki życiowej pojawiały się jedna po drugiej: rozczarowane spojrzenia członków rodziny, ustatkowani starzy znajomi, linia włosów cofnięta ponad wszelką miarę, wreszcie wydłużający się coraz bardziej czas niezbędny do regeneracji po walce czy treningu. Punktem krytycznym były dla „Miliona dolarów” trzydzieste urodziny. Wyjechał do Anglii i przez niecały rok pieczołowicie odkładał funty na operacje plastyczne w Turcji.

Jego wysiłki, na czele z odświeżonym wyglądem, wreszcie zaowocowały czymś konkretnym – menadżer wynegocjował mu kontrakt w HVW, federacji z pierwszej ligi polskiego pro wrestlingu. Zawodnik dostał od losu szansę, na którą czekał całe życie… a High Voltage Wrestling znowu zwinęło wtedy żagle i to po zaledwie jednej gali. Sergiusz nie zdążył nawet dotknąć lin w tamtejszym ringu, nie mówiąc o uściśnięciu dłoni Heńka Tyskiego. „Milion dolarów” zerwał po tym wydarzeniu kontakt z menadżerem, a jego dalsze losy wyjaśnią się zapewne w pierwszym RP.

 

Menadżer:

Krzysztof Latkowski – fałszywy i skrajnie cyniczny człowiek, którego interesuje wyłącznie krótkoterminowy zysk. Nawiązał współpracę z Sergiuszem głównie z myślą o zdzieraniu z niego kasy – „Milion dolarów” w mgnieniu oka wydaje jednak wszystkie zaliczki czy wynagrodzenia i Krzysiek generalnie musi się napocić, żeby jakoś odebrać swój procent. W całym tym zakłamaniu bardzo dobrze uzupełnia się ze swoim podopiecznym – obaj, mimo że ze skrajnie odmiennych powodów, zrobią absolutnie wszystko, żeby Sergiusz miał jak najlepszą pozycję w branży. Jeśli chodzi o wygląd, to w największym skrócie Krzysztof wygląda jak podstarzały Bono z okularami à la Tadeusz Rydzyk.

 

Wzrost / Waga:

187 cm / 110 kg

 

Data i miejsce urodzenia / miejsce zamieszkania:

17 maja 1992 roku w Lublinie / Wąbrzeźno

 

Status:

heel

 

Entrance theme / opis wejścia na ring:

„Aleja Gwiazd” – Zdzisława Sośnicka

Sposób wejścia na ring zależy w całości od aktualnej passy Sergiusza w EWF. Jeśli mu się akurat wiedzie, to wchodzi na bogato. Rozbrzmiewa theme song, buchają kłęby dymu i salwy fajerwerków, a on pojawia się na rampie (na PPV wjeżdża samochodem) i chwali garderobą. Towarzyszy mu menadżer, a w wyjątkowych okolicznościach również ochroniarz albo jakaś modelka. „Milion dolarów” pręży mięśnie jak Chris Masters w swoim prime i coraz bardziej nakręcony dociera do ringu, nie zwracając przy tym większej uwagi na publiczność. Walczy w markowych dresach i drogich, sportowych butach.

Kiedy Sergiusz przegrywa, wejście jest nieco bardziej oszczędne. Zamiast fajerwerków są petardy rzucane pod nogi przez menadżera, a wyszukaną garderobę zastępują jakieś proste czarne bojówki i wysokie buty zapaśnicze. Tłumiona frustracja przekłada się na kłótnie i przepychanki z fanami z pierwszych rzędów (a jak Sergiusz już się odpali, to menadżer albo ochrona muszą odstawiać zapasy jak Kurt Angle w 1996 roku, żeby go jakoś odciągnąć i uspokoić). Kiedy „Ciğeri Beş Para Etmez” jest w największym dołku, to do walki wychodzi w zapoconych dresach i dziurawych trampkach, ale absolutnie nie traci wtedy animuszu i nadal jest zabójczo pewny siebie.

 

Akcje:

Finisher: Pozdrowienia z Wąbrzeźna (Cobra Clutch, z którego po odpowiednim wymęczeniu przeciwnika Sergiusz przechodzi do Cobra Clutch Slamu; czasami przed finałowym rzutem dorzuci też Cobra Clutch Backbreaker, nie zrywając przy tym dźwigni)

Finisher: Keçileri kaçırmak (Stump Puller Piledriver; wykonywany ekstremalnie rzadko i zarezerwowany na największych zakapiorów, których nie da się ubić innymi środkami. Sergiusz twierdzi, że pierwszą ofiarą tej akcji padł słynny turecki pro wrestler El Hijo del Atatürk, ale nie istnieją materiały źródłowe, które mogłyby ten fakt zweryfikować)

Finisher: Wihajster (Crossface / Scissored Armbar combination)

Belly to Back Facebuster

Belly to Belly Overhead Suplex

Buckle Bomb

Corner Arm Wringer

Corner Stomps

Diving Headbutt

Gutwrench Superplex

Slap (zamaszysty i głośny; wykonywany najczęściej wtedy, kiedy Sergiusz od dłuższego czasu zgarnia wpierdol – ot, żeby pokazać że ofensywa przeciwnika nie robi na nim większego wrażenia)

Spinning Spinebuster

Straight-Jacket Hangman’s Neckbreaker

Release Northern Lights Suplex

Thrust Kick (mocarne kopnięcie w klatę, najczęściej stosowane jako kontra)

Apron Cannonball, Somersault Plancha, Suicide Dive Elbow Strike, Moonsault (arsenał mniej lub bardziej lekkomyślnych akcji, na które Sergiusz decyduje się tylko w momentach największej desperacji)