Recenzja WrestleManii X-Seven autorstwa Dave'a Meltzera i oceny gwiazd 25 lat później

[Grok]

WWE WrestleMania X-Seven odbyła się 25 lat temu. Ku jej czci poniżej przedstawiamy fragment z wydania Wrestling Observer Newsletter z 9 kwietnia 2001 autorstwa Dave'a Meltzera — dostępne w naszych archiwach wraz z setkami poprzednich wydań od 1991 roku po czasy obecne dla subskrybentów.

---

WrestleMania X-Seven była w niemal każdym aspekcie kulminacją boomu wrestlingowego.

Podobnie jak legenda WrestleManii III, która była szczytem boomu wrestlingowego lat 80. w Pontiac Silverdome, ta gala 14 lat później była najlepszym pod względem wszechstronności wielkim widowiskiem, jakie kiedykolwiek wyprodukowała World Wrestling Federation.

Podczas gdy WrestleMania III była ogólnie dobrym show przed rekordową publicznością, miała fatalny main event, do którego pamięć była bardzo łaskawa, i naprawdę tylko jeden wielki mecz. Standardy ringowe WWF z nową ekipą zawodników wzrosły w ciągu ostatnich dwóch lat do niebotycznych rozmiarów, przewyższając jakość z każdego poprzedniego okresu.

Z punktu widzenia biznesowego gala 1 kwietnia w Reliant Astrodome była prawdopodobnie największym pod względem przychodów wydarzeniem wrestlingu profesjonalnego wszech czasów. Ustanowiła nie tylko rekord frekwencji w hali z wyprzedanymi 67 925 osobami, ale przyciągnęła drugi największy tłum w historii wrestlingu profesjonalnego w Stanach Zjednoczonych — za WrestleManią III z walką Hulka Hogana z Andre the Giantem.

Płatna frekwencja 62 885 osób była również drugą największą płatną publicznością w historii Ameryki Północnej. Brama wejściowa w wysokości 3 530 905 dolarów była największa dla wrestlingu poza Japonią i więcej niż podwoiła poprzedni amerykański rekord z WrestleManii V w Trump Plaza w Atlantic City z walką Hogana z Randym Savage'em. Ledwo pobiła poprzedni rekord zarówno WWF, jak i wrestlingu w Ameryce Północnej z WrestleManii VI w Toronto’s SkyDome z walką Hogana z Ultimate Warrior.

Dane PPV nie będą dostępne przez kilka tygodni, ale spodziewano się, że ma dużą szansę pobić rekord wszech czasów z zeszłorocznej WrestleManii z 824 000 buys. Z ceną podniesioną z zeszłorocznych 34,95 dolara do 39,95 dolara, prawdopodobnie pobiła rekord przychodów wszech czasów, choć nie jest to pewne, ponieważ wielu fanów zeszłego roku kupiło całodniowy pakiet WrestleManii za 49,95 dolara.

Rekord sprzedaży gadżetów wszech czasów dla wrestlingu poza Japonią również został pobity z 1 111 343 dolarami ze sprzedaży gadżetów na gali, więcej niż podwajając rekord z WrestleManii III wynoszący 540 000 dolarów.

Z punktu widzenia produkcji była to sztuka na najwyższym poziomie i nawet więcej. W ringu, choć były gale bez złych meczów, a może nawet z większą liczbą wielkich meczów zarówno w kraju, jak i za granicą, ta przewyższyła każdą poprzednią WrestleManię.

Czy była to najlepsza gala WWF wszech czasów, jest bardziej dyskusyjne, ponieważ w ciągu ostatniego roku było wiele wielkich show… a ta gala miała swoje złe punkty. Do czasu fali gorących show w ostatnim roku, najlepszym PPV WWF generalnie uważano za Calgary Stampede z 1997 roku, które było dwugodzinnym wydarzeniem z tylko czterema meczami — wszystkie dobre do wielkich, ale z niesamowitym heatem, szczególnie w main evencie.

WrestleMania X-Seven miała kilka złych meczów, ale jej trzy najlepsze mecze były na równi, a w niektórych aspektach nawet lepsze niż main event Stampede. Była to czterogodzinna gala z znacznie lepszą produkcją i zawsze lepiej, gdy wielkie show roku dostarcza, w przeciwieństwie do miesięcznego show, które jest niesamowite, ale szybko zapomniane.

Główną historią w ringu był heel turn Steve'a Austina, który został zignorowany przez publiczność na żywo w Houston, gdzie większość przyszła kibicować Austinowi w zdobyciu tytułu WWF za wszelką cenę. Heelowy turn od samego początku i zdobycie pasa dzięki dużej pomocy Vince'a McMahona, w tym uściskowi dłoni i toastowi piwem. Publiczność w Astrodome w dużej mierze zignorowała nawet obecność McMahona, widząc tylko wygraną Austina z tytułem. Było to bardzo interesujące, ponieważ publika oglądająca w telewizji, prowadzona przez reakcje komentatorów, bez wątpienia zareagowała zupełnie inaczej niż fani w hali, co pokazał Raw następnego wieczoru, wciąż w Teksasie.

Turn Austina był planowany od miesięcy. Miesiące temu wydawał się naturalny ze względu na wschodzącą popularność młodszego Rocka, który przewyższył mainstreamową popularność Austina. W ostatnich tygodniach plany się nie zmieniły, mimo że standard McMahona słuchania publiki sugerowałby inną ścieżkę, ponieważ nawet z ostrzejszym zachowaniem Austina i rolą psychologicznego heela publika zaczynała buczeć Rocka, gdy ci dwaj się konfrontowali, a firma musiała konfiskować znaki na tapingach TV.

Nawet miesiące temu, gdy zaczęło się podgrzewanie do meczu, wywiad Rocka, w którym zaczął obrażać Austina, spowodował, że publika odwróciła się od niego na chwilę. Do ostatniego tygodnia, bardziej dzięki dostosowaniu postaci Rocka, pokazując go dającego w kość Austinowi kilka razy w TV i miłego dla nowych pracowników, publika była podzielona w reakcjach. Ale było jasne, że na początku meczu w Houston tak nie będzie. Każde pojawienie się Rocka na ekranie spotykało się z głośnymi buczeniami, podczas gdy Austin dostawał gromkie owacje.

Austin zaatakował go wcześnie, Rock zrobił swój znakowy babyface comeback, ale publika buczała Rocka i tak. Przed show ochrona usuwała tony negatywnych znaków o Rocku, dlatego nie były widoczne podczas transmisji.

Było jednak wiele innych historii.

WWF, łamiąc wieloletnią politykę firmy, pozwoliła na odniesienia do innych federacji (Chris Benoit jako były mistrz WCW, który nigdy nie stracił tytułu, plus wielokrotne odniesienia Paula Heymana do nieistniejących tytułów ECW) i nawet oddała hołd swojej przeszłości gimmick battle royal. Szkoda, że to bardziej trafiło w internet niż na żywo do publiki, z której większość nie znała większości uczestników.

Szczerze mówiąc, wybór wielu był dziwny, bo niektórzy to dawne wielkie gwiazdy, inni zapomniane gimmicki. Smutny finał z wygraną Iron Sheika wynikał z jego chwiejnych kolan — ledwo się poruszał i nie mógł przyjąć bumpa, więc musiał być ostatni. Bobby Heenan i Gene Okerlund, być może w swoim ostatnim wielkim występie TV po dekadach w biznesie, komentowali mecz. Zachęcono ich do wszystkich kiczowatych klisz lat 80. w krótkim czasie, by ustalić ich jako lubiane postacie z dzieciństwa, ale to zawsze pozostanie w dzieciństwie obecnych fanów.

Ogólnie, poza fitnessowymi maniakami wśród zawodników utrzymującymi wagę, mecze old-timerów nie służą wrestlingowi profesjonalnemu i na szczęście ten był krótki, z naciskiem na wprowadzenia ringowe i announcing z innej ery.

Edge & Christian zdobyli swój rekordowy siódmy tytuł WWF Tag Team (statystyka tak bez znaczenia dzisiaj, że nigdy nie wspomniano o niej w transmisji) w TLC II nad Dudleys i Hardys. Choć niektórzy z uczestników wyrażali rozczarowanie meczem, był lepszy psychologicznie niż ich starcie na SummerSlam. Jeszcze bardziej imponujące, że nikt nie został poważnie ranny w meczu pełnym szalonych spotów.

Z czysto wrestlingowego punktu widzenia pierwsze pięć minut Kurta Angle'a vs. Chrise Benoit to najlepszy wrestling w amerykańskich ringach od lat. Zrobili worked amateur style z Angle'em pokazującym swoje oczywiste talenty i pozwalając Benoitowi na ucieczki. To dużo mówi o ego i umiejętnościach Angle'a w rozpoznawaniu pracy, że pozwolił Benoitowi wyglądać na lepszego w jego specjalności.

Benoit, który nigdy nie robił czegoś takiego w pro ring w karierze, a jedyne doświadczenie miał w mid-80s w dojo New Japan, miał mecz, który na większości gal byłby blisko klasyka, ale skończył walcząc o trzecie miejsce nocy.

Kilka negatywów

Wprowadzenie talentu WCW było totalnym flopem na wielu poziomach. To była sytuacja damned if you do and damned if you don’t. Podstawowe odczucie było, że za wcześnie na jakikolwiek angle WWF vs. WCW, bo WCW trzeba długo odbudowywać. Jednak z całym gadaniem o sprzedaży i jak wielki angle sprzedaży rozegrano w TV sześć dni wcześniej, czuli, że musi być jakieś wsparcie dla Shane'a McMahona, ale nie przy ringu, gdzie musiałby być angle.

Sprowadzili Johnny'ego Ace'a, Chavo Guerrero Jr., Mike'a Awesome'a, Lance'a Storma, Hugha Morrusa, Seana O’Haire'a, Marka Jindraka, Chucka Palumbo, Mike'a Sandersa, Stacey Keibler i Shawna Stasiaka. Wszyscy poza Ace'em to osoby, których kontrakty WCW WWF kupiło w sprzedaży. Zawodników poinstruowano, by przynieśli gear i pasy (w przypadku Palumbo & O’Haire), więc chyba nie robili publicity photos.

Umieścili ich w luxury box. Okazało się, że przyjechali razem, nigdy nie weszli za kulisy pogadać z zawodnikami WWF, a gdy wrócili do hotelu, ekipa WWF już wyszła. Oczekuje się spotkania z 24 podpisanymi zawodnikami i WWF w tym tygodniu. Inny powód wyboru tej grupy to fakt, że prawie wszyscy mają wygasające 90-dniowe cykle w ciągu miesiąca, więc mogą być zwolnieni i renegocjowani, bo WWF nie musi honorować kontraktów, jeśli ich wypuści wkrótce.

Mimo że Shane był silnym babyface'em w meczu, gdy mówił o wrestlerach WCW i ich pokazano bez grafik czy imion, co wyglądało rinky-dink, publika wybuczała ich z hali. Brak gwiazd spowodował, że pierwsze wrażenie angle straciło impet bez ludzi jak Ric Flair, DDP, Goldberg, Hulk Hogan czy Scott Steiner, których casual fani spodziewaliby się po zakupie WCW.

Było jasne, że rewitalizacja brandu i oddzielny TV show dla WCW to będzie uphill battle, ale po tym non-angle wyglądało jeszcze stroma.

Niektóre gafy storyline dotyczące nie-sellingu urazów uczyniły booking częściowo WCW-podobnym. Uraz szyi Chyny kończący karierę, który miał dać jej achilles heel i wyjaśnić walkę z kobietami, widziała ją ignorującą uraz w wywiadzie, mówiąc, że jest OK, i prawie nie-sellingującą w jednostronnym squash title win nad Ivory. Jedyny pozytyw: fani widzą ją jako gwiazdę, a bookerzy wiedzą, by trzymać jej ring time krótko.

Podobna, mniejsza sytuacja z Litą w TLC II. Komentatorzy sprzedali, że nie będzie przy ringu (setup run-in) z powodu urazów z TV, gdy Rhyno ją spearował. Ale w pre-tape z festiwali wcześniej w tygodniu pokazano ją bez urazu przed gadką komentatorów.

Było kilka drobnych problemów z talentem w tygodniu przed show. Pełna karta stała się jasna po SmackDown we wtorek, co zdenerwowało wielu zawodników na roadzie cały rok, którzy nie byli booked i nie podzielili się największym paydayem roku.

Pod koniec tygodnia wyszło, że prawie każdy full-timer na rosterze będzie miał udział w show w jakiejś formie, poza kilkoma z dołu. Tradycja to time-wasting battle royals czy hardcore match zeszłego roku, ale z gimmick battle royal kolejny multi-person byłby overkill.

Poprzedniej nocy plany się zmieniły i wszyscy pierwotnie off byli znów off, prawdopodobnie bo już robili czterogodzinną Manię i nie warto dodawać live meczów do Heat. Kilku zawodników było wokalnych, w tym Steve Blackman, bo zawsze robił robotę i był na roadzie cały rok, i X-Pac, który do niedawna był jednym z głównych graczy. X-Pac powiedział, że idzie do HHH i gdy nadszedł show time, wielu off było z powrotem na karcie.

Z main rosteru off byli: Rikishi (pęknięty bębenek), Scotty 2 Hotty (uraz szyi), Tori (“Tough Enough”), Billy Gunn, Al Snow (“Tough Enough”), K-Kwik, Crash & Molly Holly, Bob Holly (uraz), Big Bossman (nowy gimmick nie wprowadzony), Lo Down, Kaientai, Essa Rios i Terri.

Ponadto w cameos z WWF New York pojawili się Lou Albano, Fred Blassie, Jimmy Snuka i Afa.

Wyniki WWE WrestleMania X-Seven i oceny gwiazd

Sunday Night Heat pre-show

Justin Credible & X-Pac pokonali Steve'a Blackmana & Grandmastera Sexaya (2:46)

Nie było w tym żadnego sensu i publika nie dbała. Albert wyeliminował GMS, pozwalając dwóm superkicknąć Blackmana i X-Pac go przypiął. X, JC i Albert są teraz znani jako The X Factor.

WWE Intercontinental Champion Chris Jericho pokonał Williama Regala i zachował tytuł (7:08)

Mecz był w porządku, w pewnym sensie dobrze zrestlingowany przez Regala, choć Jericho był lekko off. Rozczarował tym, że był za krótki. Jericho zaczął lekko overshootingiem pescado. Paul Heyman dobrze ustawił match, zbudowany wokół pracy Regala na ramieniu Jericho, mówiąc, że jest kontuzjowany po Regal stretch na SmackDown.

Regal posted ramię Jericho dwa razy. Jericho wrócił lionsaultem, ale Regal podniósł kolana. Publika była cicha poza tease'ami finisherów. Regal zdjął ochraniacz narożnika i wbił lewe ramię Jericho dwa razy. Jericho wrócił dwoma enzuigiri i missile dropkickiem na near fall. Regal zrobił double-arm superplex z góry. Regal stretch, ale Jericho doszedł do lin i wrócił lionsaultem na pin. Publika nie była gotowa na koniec. **

Bradshaw, Faarooq & Tazz pokonali The Goodfathera, Bull Buchanana & Vala Venisa (3:53)

Jackie DDT na Stevena Richardsa od razu, wyglądało niefajnie. Głównie heat na Tazz, który zepsuł spot w linach. Goodfather usiadł twarzą na Tazz przy off legdropie, co mogło go zranić. Mecz zakończył się nagle Goodfatherem missing tackle w narożnik i Bradshawem pinującym clothesline'em. Nic specjalnego w tym meczu. 1/2*

Kane pokonał Ravena (c) i Big Showa w three-way o Hardcore title (9:18)

Bez Pete'a Rose'a w meczu Kanea. Próbowali zrobić coś innego niż reszta show, większość backstage, ale nie przed flying clothesline'em Kanea z góry na podłogę na Showa. Backstage Raven poleciał przez plate glass window i był cały pocięty. Show whipped przez drzwi. Oni i Kane walczyli w małym pokoju i przelecieli przez ścianę do pokoju Ravena. Kończyli golf cartami i Kane przejechał kostkę Ravena.

Mecz za długi. Finisz na stage przed publiką z crash pit przy stage. Show miał Ravena na press slam, gdy Kane kopnął ich obu ze stage. By upewnić się, że wszyscy wiedzą, że gimmickowany spot, Kane skoczył do pitu z foam rubber, odbijając się jak dzieci na placu zabaw, i przypiął Showa. To nie ostatni raz czegoś tak głupiego na show. *3/4

Eddy Guerrero pokonał Testa o WWE European title (8:30)

Perry Saturn wyszedł z Guerrerem w śmiesznym kapeluszu będącej mieszanką kapelusza Buffa Bagwella z futrem jak u Bruisera Brody'ego na butach. Poważny problem wizualny z różnicą rozmiarów z Testem legit 6-6 i Guerrerem 5-6 1/2. W pewnym momencie Test złapał kostkę w linach i ref nie mógł go uwolnić. Innym razem Guerrero po prostu wypadł z ringu. W końcu, po za długim czasie, Guerrero i Saturn musieli złamać charakter i rozsunąć liny.

Test wrócił tilt-a-whirl slamem i tilt-a-whirl power bombem na near fall. Saturn zrobił fisherman’s buster na Teście poza wzrokiem refa, co ma długie, głupie imię. Dużo gadali o historii rodziny Guerrero w wrestlingu. Test pump handle slam na Guerrero i punch na Saturna, ale Guerrero kick out. Dean Malenko wyszedł, zdistraował refa, Guerrero wziął pas i trafił Testa na pin. **1/4

Kurt Angle pokonał Chrise Benoit (14:02)

Angle obraził publikę z Teksasu, by Benoit dostał decent face reaction, bo jego turn psychologicznie nie został dobrze obsłużony i fani nie widzieli tego jako turnu. Zrobili awesome matwork early, najlepszy w USA od lat. Angle robił wszystkie amateur takedowny, był tremendous i dawał Benoitowi openings na escapes i reversale. Fani grzecznie klaskali matwork, co było ryzykiem przy tak dużej publice, gdzie procent true wrestling fans jest niski w porównaniu do tych na jedynym show życia.

Trzymali to kilka minut i publika doceniała, aż Angle zrobił subtle heel forearm i wysłał Benoita w schodki. Angle suplexował Benoita wszędzie. Benoit wrócił superplexem z góry, rolling german suplexem i użył ankle locka Angle'a na nim. Benoit crossface i Angle do lin, potem Angle crossface, bardziej believable niż u Benoita, na rope break.

Słaby i niepotrzebny ref bump. Mecz budował się w innym suspension of disbelief, a ref bump zranił go, budząc wszystkich, że to to samo co reszta show.

Ref bump dla Benoita crossface i tap Angle'a, setup screwjob. Ale skoro robili to w post-match interview, nie służyło celowi. Angle “Angle slam” na near fall. Poszedł na moonsault, ale Benoit kolana w górę, trafiając Angle'a w twarz, positioning off. Benoit diving headbutt na near fall, ale Angle pin z nigąd używając tightów.

To stara psychologia Jacka Brisco-Dory'ego Funk Jr.: naukowy mecz, ale heel bierze subtle shortcuts, co w kontekście overuje lepiej niż overt heel tactics w undercardzie.

Bardzo podobne do wczesnego Dona Frye'a w Japonii: w real-looking meczu prosty nie-break clean generuje ton heata. Po meczu Angle interview i Benoit atakuje, crossface i Angle tap znowu. ****1/4

Chyna pokonała Ivory o WWE Women’s title (2:39)

Chyna schudła dużo, slimując, ale tracąc masę mięśniową na bardziej mainstream look. Mecz fatalny, total ego show. Chyna blew off uraz. Ivory belt shot na bell, ale quick comeback i one-sided squash.

Chyna power bomb, podniosła na dwa. Potem press-slam i pin leżąc do tyłu jak bułka z masłem, bez szacunku. -*

-Jeff Bagwell i Moises Alou z Houston Astros wywiad przy ringu. Bagwell powiedział, że wrestlerzy to wielcy aktorzy.

Shane McMahon pokonał Vince'a McMahona w street fight (14:12)

Shane wskazał talenty WCW przed meczem, zabawna reakcja bo był face i publika odwróciła się od niego. Stephanie McMahon wyszła z Vince'em i slapped Shane'a early. Shane wziął kendo stick i bił ojca. Gimmick kendo: środek daje, końce bolą jak cholera.

Vince potato'd Shane'a pod koniec, dostając mouse pod okiem. Vince nie jest dobrze wyszkolonym workerem fizycznie, jego stuff wygląda źle, ale wie jak grać publikę i willing to get hit. Big spot: Shane z góry przez spanish announcers’ table, gdy Vince pulled do safety przez Stephanie.

Trish Stratus wywheelowała Lindę McMahon na big spot. Trish slapped Vince'a, cała jej zemsta. Stephanie i Trish brawl do back. Z Lindą supposedly doped up, Vince nazwał ją bitch, wyciągnął z wózka, wsadził w chair w narożniku i verbal abuse. Vince groził beat up Lindy, ale ref Mick Foley zatrzymał i oni walczyli, w tym Vince dwa chair shots na niego.

Vince wziął garbage can na Shane'a, ale Linda wstała i low blow. Shane garbage can przed twarzą Vince'a i dropkick z góry przez ring, modified Van Terminator na pin. ***

Edge & Christian pokonali The Dudleys (c) i The Hardys w TLC match o WWE Tag Team titles (15:50)

Ogłosili Litę injured, ale airing stuff z weekendu pokazujące ją fine. Christian early bump, wyglądało na crotch, ale overshot liny i crash na floor, wyglądało jakby out, ale wstał OK. Ladder w 45 sekund. Mnóstwo bumpów z ladderów. Buh Buh power bombed Jeffa na Edge'a przez table.

Dwa stacki dwóch stołów na last stunt. Spike Dudley Acid drop na Edge'a i Christiana przez table. Rhyno spear Buh Buha. Potem Matt przez table. Lita huracanrana na Rhyno. Dudleys doomsday device na Rhyno. Lita zdjęła shirt, revealing bra, ale 3-D'd przez table. Jeff 14-foot ladder na swanton na Rhyno i Spike'a, wszyscy trzej przez table.

Jeff setup jump ladder to ladder i grab belts, ale thwarted. Messed up first time, ladders lost balance. Drugi raz OK, conjuring Sabu stunt. Hanging, Edge halfway up 14-foot i flying spear, Hardy land z 10 stóp na plecy. Matt i Buh Buh up, ale shoved przez Rhyno i spectacular bump over top rope przez dwa sety stacked tables.

Finisz: Rhyno pick Christiana na shoulders i climb ladder z nim na plecach na grab belts. ****3/4

Iron Sheik wygrał short old-timers battle royal (3:05)

Ring intros campy, commentary Gene'a Okerlunda i Bobby'ego Heenana. Sheik tak immobile, że idąc aisle wolno, Heenan żartował, że nie dojdzie do ringu do WrestleManii 38.

Początkowo Gillberg miał być, ale pulled bo fear “Goldberg” chant, smart move.

Reszta: Bushwhackers, Duke Droese, Earthquake (stracił dużo wagi), Goon, Doink the Clown (bez Dinka, Gary Fall), Kamala, Kim Chee (Steve Lombardi), Repo Man, Jim Cornette, Nikolai Volkoff, Michael Hayes, One Man Gang (przyszedł jako Gang bo schudł i Akeem costume nie pasował), Gobbledy Gooker (Hector Guerrero?), Tugboat, Hillbilly Jim, Brother Love i Sgt. Slaughter.

Wielu zero reakcji, nie surprise bo wielu w prime też zero. Bushwhackers cult, Hayes big w Teksasie, Love z Houston i Jim z catchy music dostali nice pops. Wyrzucani szybko, zostawiając Sheika samego jako winner.

Slaughter cobra clutch na Sheika po i Sheik out, muzyka Slaughtera. DUD

Undertaker pokonał HHH (18:17)

Motorhead grał entrance HHH. Lead singer nie znał słów, funny. Funny bo HHH nigdy nie robi clean job, a tu zrobił, putting over established star zamiast elevate new, smart politycznie clean job na biggest show roku bez making new star.

Obaj hard workerzy. Szybko złamali second spanish table. HHH sledgehammer early, ale ref Mike Chioda zabrał. Undertaker catapult HHH w Chiodę. Chokeslam, ale Chioda groggy slow count, HHH kick out. Undertaker kick i elbow drop na refa. Na szczęście nie DQ. HHH nice bump over top.

Do stands i brawl. HHH hard chair shot w plecy Undertakera i soft w głowę (staples out). HHH osiem więcej chair shots, strange bo to finisz main eventu. Brawl do camera pit i chokeslam HHH over pit do gimmicked gymnastics pit.

Głupie bo kamera pokazała HHH over railing disappearing, Ross sell big drop na concrete. Replays, potem final replay pokazujący foam rubber pit, turning match z serious do comedy i making Rossa look bad.

Undertaker jak kid na Jungle Gym elbow drop do pit, sillier bo widać foam. EMTs na HHH i Undertaker atakuje. Po powrocie do ringu prawie 14 min. Undertaker sledge tease forever. HHH low blow.

Trade punches do tombstone, no ref. Last ride setup, ale HHH sledge w głowę i potato, busting Undertakera. Quick comeback i win last ride power bombem. ***1/2

Steve Austin pokonał The Rocka o WWF Championship (28:06)

Hot pace early. Większość publiki chearowała Austina. Nie słychać boo dla niego nawet przy full turn. Zawsze cheers dla Rocka, ale boos overwhelm. Austin zdjął padding turnbuckle. Hit Rocka ring bellem. Przed, Rock stumbled i grabbed blade od Earla Hebnera, obvious na TV.

Austin bił by otworzyć cut. Rock wrócił, forehead Austina w exposed turnbuckle i bladed. Austin catapult Rocka w post i juiced more. Hit monitorem i sharpshooter, bloody Austin reminiscent Breta Harta vs. Austina cztery lata temu na Manii z face turnem Austina. Austin do lin. Sharpshooter na Rocku, power out. Drugi raz i do lin.

Austin cobra clutch, old million dollar dream z 1996 jako Ringmaster, ale Rock kick off ropes na near fall, pin jak Hart na Austina Survivor Series 1996 (starsi pamiętają z 1971 Morales vs. Koloff WWWF title).

Rock stunner na near fall gdy Vince out. Austin spinebuster na near, Rock comeback spinebuster i people’s elbow, McMahon break pin. Rock po Vince'a, ale Austin rock bottom na near. Low blow i hold dla chair shot od McMahona. Publika nie turnowała na Austina mimo heel McMahona.

Trade near falls w tym Rock rock bottom i Austin stunner. McMahon chair dla Austina, ale kick out. Austin berserk chair shots 15 razy po korpusie na pin. Austin i McMahon handshake i beer. Fani wciąż chearowali Austina, po wyjściu Rock wciąż boo'd. ****1/2

Przeczytaj więcej o konsekwencjach WrestleManii X-Seven w naszych archiwach.

Źródło: Dave Meltzer’s WWE WrestleMania X-Seven review & star ratings 25 years later