Kosaki uderza w Nagasaki 15: I'm back?!

[Kosaki]

Uwaga! Felieton pisany praktycznie bez sprawdzania błędów i bez dłuższego przemyślenia pracy. Czytasz na własną odpowiedzialność.

 

Kosaki uderza w Nagasaki 15: I'm back?!

 

Dawno, dawno temu, nieopodal stolicy muzyki lekkiej, łatwej i przyjemnej, młody chłopak zaczął się wkręcać w coś, co do dzisiaj w naszym kraju uważane jest za dziwne, niezrozumiałe, dziecinne. W coś, co na topie jest daleko za oceanem. Wrestling. I siedział w tym przez ładnych parę lat. Poznawał ten świat sportowej rozrywki z zapartym tchem, śledził każdą nowość, zawodnika, feud, informacje z zaplecza, często oglądał PPV na żywo, a Wrestlemania była równie ważna, co mecz Reprezentacji Narodowej w piłkę kopaną na Euro. Ale lata mijały, chłopak dorastał, zaczął narzekać na produkt serwowany przez WWE, oczekiwał gruntownych zmian, gal nie oglądał już całych, ale tylko konkretne walki, skróty, lub czasem tylko czytał raporty.

Odświętny felieton piszę rok od mojego ostatniego PPV live, czyli Royal Rumble, w trakcie oglądania na żywo tegorocznej edycji. Chciałbym, żebyśmy wszyscy zastanowili się, dlaczego bardzo często zdarza się historia podobna jak we wstępie. Serdecznie zapraszam do lektury oraz wyrażania opinii.

Zacznijmy od tego dlaczego w ogóle zacząłem się wrestlingiem interesować i dlaczego w zasadzie WWE oglądałem przez tyle lat. Każdy z nas ma zapewne tego pierwszego wrestlera, któremu markował jeszcze zanim wiedział co to storyline, kayfabe, heelturn. U mnie takim zawodnikiem był The Undertaker. Klimat wokół tej persony spowodował zainteresowanie pozostałymi zawodnikami, aż trafiłem na BGZ, gdzie dowiedziałem się "z czym to się je".

Druga rzecz to scenariusze. Wiele osób tak ma, choć to trochę dziwne, ale WWE oglądałem niekoniecznie dla walk, które często były dla mnie tłem, ale dla scenariuszy. Dla mnie WWE było jak M Jak Miłość dla mojej rodzicielki. Serialem, który ogląda się na bierząco i żyje się przygodami bohaterów. Dla porównania: przerwanie streaku Undertakera było dla mnie niczym śmierć Hanki w kartonach dla mojej matki. Wspólną rzeczą w obu przypadkach było pytanie "dlaczego?!". Abstrah***jąc od mojej opinii na temat tego wydarzenia z WM XXX, znacie już mniej więcej zarys tego co mnie do tego WWE ciągnęło. Byłem gościem, który powiedział "J***ć maturę" i zamiast spokojnie uczyć się do testu ostatniej szansy na zdanie z matematyki, pakuje się by pojechać do Warszawy spotkać się z Dzikiem, Bremem, DonCarlosem, Yao i resztą by obejrzeć live te gwiazdy które są dla nas nieosiągalne, wypić piwo, dwa, ewentualnie siedem przy obgadywaniu połowy forum i 3/4 federacji. I w zasadzie ten rok, w którym był ten live event na Torwarze, czyli 2015, był rokiem mojego sporego spadku zainteresowania wrestlingiem. Przestało mi się podobać w nim praktycznie wszystko. Tylko z sentymentu czytałem na szybko w drodze do pracy raporty, obejrzałem skróty jakichś PPV, w pełni obejrzałem tylko poprzednią Wrestlemanię, MitB, oraz wspomniane już wcześniej Royal Rumble. Ale dlaczego? Dlaczego coś co było dla mnie jedną z pasji przez wiele lat, nagle zeszło na boczny tor? Owszem, produkt WWE w 2015 nudził mnie przeokrutnie, ale poprzedni rok przecież przyniósł praktycznie wszystko czego oczekiwałem od WWE! Brand split, 2 główne tytuły, świeże gwiazdy, powrót "patrona" tego forum czy Shane'a, przez jakiś czas nawet nie wpychanie nam przed ryj Romka, dużo nowych feudów bez odgrzewanych kotletów. Ale nic z tych rzeczy nie dało mi jakiegoś wielkiego powodu do powrotu mojej mordy przed ekran ze streamem z tygodniówki, czy od jakiegoś czasu nawet PPV. Nigdy nie sądziłem, że będę jednym z tych, którzy do WWE wracają tylko na Road to WM, albo na samą największą galę PPV. A jednak. Mimo, że federacja serwuje nam teraz o niebo lepszy produkt niż przez 3/4 mojej podjarki tematem, to wrestling jest dla mnie w zasadzie przeszłością. Rzeczą, do której wraca się na chwilę, z sentymentu. Minie Wrestlemania i pewnie znów wrócę tylko do raportów. Bo praca, bo obowiązki, bo sen, bo lepiej wyjść na piwo z kumplami niż znów oglądać naszych panów w ciasnych majtach bijących się po ryjach. Mimo, że jestem młodszy od większości starych wyjadaczy tych forum, to być może mimo wszystko te "dzieścia" a nie "naście" powoduje spadek zainteresowania? A może wy, którzy jesteście na bierząco z tygodniówkami i PPV stwierdzicie, że obecne WWE jest dużo gorsze od tego co było 3-4 lata temu, a moje oczekiwania były najgorszym rozwiązaniem jakie mogło być? A może tak naprawdę wrestling jest czymś, co każdemu się w końcu znudzi? A może jest szansa, choćby i przez dzisiejsze RR, że powróci ten nastolatek, który oglądał Smackdown w drodze do szkoły/pracy, bo każdy potrzebuje chwili odpoczynku od naszych, hucznie nazywając, gladiatorów?

Ten "odcinek" mojej starej serii traktujcie jako specjal, raczej się więcej nie pojawią. Jeszcze raz zapraszam do komentarzy, wyrażania opinii, porównania swojej sytuacji do mojej i odpowiedzi na pytania postawione w felietonie. Pozdrawiam!

P.S. Daimon, jeśli jeszcze żyjesz, zgubiłem gdzieś logo felietonu, nie masz może gdzieś na dysku?

[Bryx]

Gdyby nie te ostatnie słowa to nie wiedziałbym co tu napisać.

No to Kosaki, siusiaku niemyty Ty. Wrestlingiem jaram się od 05, w sumie nie wiem czemu, ale długo nie wiedziałem o co w tym sporcie biega, po prostu dwóch typów się tłucze, i wygląda to strasznie ciekawie, o, jeden drugiego tak kopnął, że tamten prawie umarł. Potem jak się dowiedziałem ocb, to znów nie chciałem sie z tym pogodzić. Dzisiaj oglądam wrestling, bo lubię. Nadal. Mimo stu dwudziestu dwóch obowiązków, myślenia o tym jak przerzucać cegły na budowie, jaki będzie skład Lecha, jak Lobo wygląda topless... znajduję czas na to, co przez tyle lat zajmowało mnie. Bardzo lubię czasami zobaczyć jak dwóch spoconych gości przytula się ze sobą i udaje, ze walczy (Brooks, nie zaprzeczaj). Niekoniecznie chce mi się teraz o tym pisać, ale robię to z szacunku tez do tego co było. Tyle lat na tym forum, za chwile 1000 postów (HUKERS k***a). No i to w sumie tyle hehehe #Piotr_Żyła. Nie no, żartuje. Łapiąc krople nawiązań do Twojego postu - tak bardzo chciałem, żeby ten streak Takera przerwał ktoś 'normalny', jakiś nie wiem - Cesaro, Owens, Balor...ktoś kto na tym zyska. A nie ta wielka czerwona sapiąca maszyna (sorry Kane...i sorry Lobo ;* ). ŁERST BIHEJWIER. Dlatego dziś moj stan na wrestling wygląda tak

PPV - Całe

RAW- Całe

SD - Całe

NXT - Raport/czasem całe

TNA-RAPORT

205 Live - raport

Main Event - Raport

I jestem zadowolony, że wciąż w tym trwam. I jedyne czego żałuję...to, że nigdy nie byłem na zlocie BGZ... Trzymajcie się, i czekam na więcej Nagasi z Kosakaki!

[IOOT_DZIKO]

przerwanie streaku Undertakera było dla mnie niczym śmierć Hanki w kartonach dla mojej matki.

Zacne i mocno trafione porównanie . Podobnie z resztą jak to, że WWE czy nawet cały wrestling to takie M jak Miłość dla facetów.

Co do tego co napisałeś o zmieniającym się wraz z latami stosunku do tej rozrywki. Coś w tym jest. Niewątpliwie. Zgodzę się z tym, że wrestling oglądało się nie dla walk, ale dla wydarzeń, scenariuszy, fabuły. Przecież taka walka Hogan vs. Andre sprzed praktycznie 30 lat oglądana dzisiaj nie dostałaby pół gwiazdki, Meltzer wyszedłby z areny, a dzisiejszy fan przełączyłby na turniej szachów klasycznych, gdyż uznałby to za ciekawsze. A jednak wtedy ludzie moczyli się po nocach na myśl o tej walce, ale chwyt który dzisiaj nie zachwyca ABSOLUTNIE nikogo - bodyslam, wtedy ubrany został w legendę. Tak mniej więcej pamiętam swoje lata "zajarania" się wrestlingiem. Nie moonsaulty, nie nearfall'e, nie jakieś tam zmiany przewag czy wariacje i tarzanie się po macie. Miały być emocje, miał być charakter i miało się dziać...

..z czasem jednak tak jak napisałeś. Przychodzi dom, praca itd. Nie masz już "RAMu" żeby wystarczyło na emocjonowanie się ringiem. Twoi idole odchodzą na sportowe emerytury, bądź pojawiają się sporadycznie. Podobnie jak fani