John Cena

[IIL]

John Feliks Antek Cena. Postać kontrowersyjna, wzbudzająca co za tym idzie wiele emocji i można rzec stała WWE. Osobiście bardzo go polubiłem gdy go poznałem (~2003), jego title runy z pasem US, itp. były ciekawe i chciało się je oglądać. Równie mocno kibicowałem mu w okolicach WrestleManii 21 i zdobycia przez niego pasa WWE. Dalej jednak wprost proporcjonalnie do narastającego pushu moje zainteresowanie Jasiem spadało w dół... Aż do ostatnich 2-3 lat, gdy zacząłem gościa ponownie doceniać za to co robi. Za fakt, że nie wypiął się na WWE jak 99% innych twarzy federacji wcześniej. Za jego etykę pracy i interakcje z fanami.

Chciałbym wziąć pod mikroskop Johna Cene. Wszystkie luźne sprawy z nim związane - i nie tylko - można poruszać tutaj.

Jakie są Wasze ulubione walki w jego wykonaniu?

Moje:

vs. Eddie Guerrero - Parking Lot Brawl - 2003

vs. JBL - I Quit - Judgment Day 2004

vs. Rob Van Dam - One Night Stand 2006

vs. Umaga - Royal Rumble 2007

vs. Shawn Michaels - WrestleMania 23 & Raw po WrestleManii

vs. Shawn Michaels vs. Triple H - Suvivor Series 2009

vs. The Rock - WrestleMania 28

vs. CM Punk - Money in the Bank 2011

vs. Brock Lesnar - Extreme Rules 2012

vs. Daniel Bryan SummerSlam 2013

vs. Lesnar vs. Rollins - Royal Rumble 2015

vs. Kevin Owens - Elimination Chamber 2015

Macie jakieś ulubione proma? Za czasów jego gimmicku z wczesnych lat miał kilka świetnych, podobnie przy story z The Rockiem, ale ciężko aktualnie coś podsunąć.

[IOOT_DZIKO]

Nie wiem, ale jak dla mnie mikroskop brzmi jakoś tak trochę poważniej niż osławione 'podaj 3 ulubione walki John Cena'. Stąd o ile temat/dział wydaje mi się ciekawy, o tyle dam sobie spokój z wypisywaniem moich 'ulubionych' czy to prom, czy walk. Co ciekawe w Jaśku - najciekawsze chyba - to fakt, jak na jego postać reaguje przeciętny fan wrestlingu z perspektywy czasu. Perspektywa czasu jest tutaj istotna, ponieważ Jasiek z początków kariery to całkowicie inny Jan niż obecnie.

Jan do dzisiaj pozostaje przykładem wzorcowej, modelowej drogi na sam szczyt. Niedoścignionego wzorca promocyjnego, gdzie niepozorny chłopak dostaje kopa na start, pnie się po kolejnych szczeblach kariery niekoniecznie wygrywając (to jest w-ch ważne). Poprzez pas US, aż do największej ze scen gdzie ku uciesze fanów sięga po główne złoto.

Czasem mam wrażenie, że pracował w dablju booker/writer, który na tle tych pozostałych małp nie dał sobie nasrać do głowy i zachował trzeźwe spojrzenie. Ten właśnie jegomość rozpisywał takie postaci jak Janek. Potem coś się stało. Może sztab statystyczny dablju zgłosił, że jakiś wykres źle wygląda i trzeba wszystkim pracownikom otworzyć czaszki i zastosować gówno w płynie. Tak czy siak takiego bookingu już nie ma.

Dzisiaj mamy kilka opcji sztampowego, taniego, a zarazem gównianego bookingu:

1) Adept pojawia się w federacji z otworu odbytowego (czyt. z dupy) - przez 3 miesiące pokonując lokalnych zawodników czy osoby sprzątające na backstage'u. Największym osiągnięciem i kulminacją tych 3 miesięcy jest pokonanie Zack'a Ryder'a na Superstars. Następnie zawodnik taki dostaje lepsze kąski w postaci Adama Róży czy któregoś z braci Uzo. (Nie ważnego którego, Vincenty i tak ich nie rozróżnia). Problem pojawia się, kiedy adept trafi na kogoś z wyższej półki. Wtedy Vincent budzi się ze snu zimowego, kończy się dzień dziecka, zaczyna się smutna rzeczywistość. Adept już wkrótce przegra z powracającym raz na 16 lat Road Dogg'iem, by następnie zostać gwiazdą Live Eventów gdzieś w Warszawie.

2) Opcja druga całkowicie z innej paki. Adept wbija na ring i w swojej pierwszej walce pokonuje jakiegoś tuza. (via Wspaniały Khali). I wszystko byłoby spoko, gdyby wynikający z tego potencjał został zachowany. Dablju jednak w sposób ciągły utwierdza nas, że ledwo umie podcierać się samodzielnie, więc tak nieosiągalnych rzeczy jak utrzymanie ciągłości promocyjnej nie ma co od nich wymagać. Adept, który aż świeci się po pierwszej walce od promocji kończy na ogół rozbity przez Face'a (właśnie pokroju jaśka) i spada w niebyt tańców z Tensai'em, pociągów Adama Róży, czy innych wspaniałych koncepcji kreatywnych pokroju miniatury Giant'a Gonzalesa z rogami.

[LoboTaker]

(...) czy innych wspaniałych koncepcji kreatywnych pokroju miniatury Giant'a Gonzalesa z rogami.

Ej, El Torito jest nawet słodki :<

[patryniu]

Od początku mojej fascynacji tym sportem, John był moim ulubieńcem. Łatwość mówienia, wszechstronność, kontakt z fanami, przykład człowieka z zasadami, typowy bohater do naśladowania. To tylko kilka cech, które w większym stopniu decydują o tym, że John ciągle jest na fali... nawet jak nie walczy o główne nagrody. Szanuję go za Jego oddanie i za ciężką pracę. Facet jest coraz starczy, a wygląda coraz lepiej. Taki Amerykański Krzysztof Ibisz :8

Nie powiem, że nadal uwielbiam postać, którą odgrywa, bo jest to strasznie kolorowe, ale taka jest polityka, do której doskonale się dopasował. Nie zawsze Jego walki są interesujące, ale przeważnie z każdym potrafi wyrobić ciekawe show.

Mi osobiście w pamięć weszło wielkie story z Ortonem.

Ulubione walki, które tutaj jeszcze nie padły to:

vs. Randy Orton - Iron Man - Bragging Rights 2009

vs. Randy Orton - I Quit - Breaking Point 2009

vs. Shawn Michaels vs. Edge vs. Randy Orton - Backlash 2007

vs. Shawn Michaels - na którymś z RAW, chyba 23 kwietnia 2007

[IIL]

Ten długi sprint z Cesaro na ostatnim Raw był świetny. To chyba najlepsza walka na Raw w tym roku, przebijająca poprzednie walki z US Open Challange. Publika Chicago biła owacje na stojąco w kierunku Jasia, którego kiedyś mało nie zjadali żywcem w tym mieście...

Cena od czasu wrzucenia go w zmagania z ludźmi półkę niżej od main eventów po tylu latach wydaje się wreszcie nieco inny, bardziej świeży i znów chce się go oglądać. Dodał kilka nowych movesów do swojego repertuaru, do tego świetne story z Owensem...