Mr. Underson Super Biografie : HULK HOGAN Ostatni Part 6

[Mr. Underson]

Na No Way Out w 2002 roku Hogan powrócił do swojej rodzimej federacji - WWF jako ikona popkultury. Hollywood Hogan wraz z Hallem i Nashem ponownie zawiązali nWo. Mieli konfrontację z The Rockiem, oraz zaprzepaścili szansę Stee'a Austina na wygranie Undisputed WWF Championship, jako że na polecenie Vince'a McMahona mieli "zniszczyć WWF" i pomóc mu odzyskać całą władzę w firmie, wykluczając z biznesu "współwłaściciela" Rica Flaira. Jak można zaszkodzić federacji bardziej, niż atakując jej największe gwiazdy? Doprowadziło to do walki na Wrestlemanii X8 : Hulk Hogan vs The Rock.

 

Tzw. Dream Match. to nie chciałby zobaczyć takiej walki? W ringu ścierają się największe gwiazdy epok które reprezentowali. Golden Era vs Attitude Era. Icon vs Icon match. Mimo że w feudzie rolę heela odgrywał Hogan, a face'a The Rock, kanadyjski tłum cheerował Hulksterowi, jako że powrócił na WrestleManię jako ten, który ją zbudował. W czasie walki The Rock zamknął Hogana w sharpshooterze, przez co Hulkster musiał odklepać, sędzie jednak nie zauważył zajścia i walka toczyła się dalej. The Rock próbował ocucić leżącego sędziego, gdy Hogan wykonał mu low-blow, po czym próbował wykonać finisher The Rocka - Rock Bottom. Sędzia doliczył jednak zaledwie do dwóch. Każdy próbował swoich finisherów, a to Rock Bottom, a to Leg Drop, jednak nic nie dawało żadnemu z nich zwycięstwa, walka była wyjątkowo zaciekła. Po dwóch kolejnych Rock Bottomach i People's Elbow'ie The Rock odniósł zwycięstwo. Po walce obaj uścisnęli sobie dłonie. Gdy Rock opuścił ring, Nash i Hall weszli do ringu atakując Hogana. The Rock wybiegł mu z pomocą, po czym obaj wyczyścili ring. Po zajściu obaj zaczęli tauntować w ringu, ostatecznie zatwierdzając face turn Hogana. Przez wiele osób starcie to jest uważane za jedno z najważniejszych i najbardziej widowiskowych w karierze Hogana, jak i w historii WrestleManii.

 

http://www.youtube.com/watch?v=25GlxOedgA8

 

http://www.youtube.com/watch?v=2xIALJG8RUE

 

http://www.youtube.com/watch?v=rX9UByjm4aE

 

Po tych zajściach Hogan powrócił do korzystania z tradycyjnego - czerwono żółtego stroju. Slogan z lat 80' "Hulk Rules" zastąpiono hasłem "Hulk Still Rules". Był jednak dalej znany jako Hollywoood Hogan z białymi wąsami i czarną brodą, a jego theme było Voodoo Child. Na Backlash w 2002 roku Hogan pokonał Triple H'a w walce o undisputed WWF Championship, zdobywajac swój najważniejszy pas po raz pierwszy od dziewięciu lat. Z racji tego, że WWF przegrał o sprawę sądową o używanie tej nazwy, zmieniając ją tym samym na WWE, Hogan stał się ostatnim faktycznym WWF Championem, a zarazem pierwszym WWE Championem.

 

http://www.youtube.com/watch?v=zBzX1FuBEpg

http://www.youtube.com/watch?v=zBzX1FuBEpg

 

Niestety już 18 maja na Judgement Day stracił pas na rzecz The Undertakera. Był to najkrótszy title run Hogana w karierze, jako że trwał niewiele ponad miesiąc. Następnie przegrał walke o miano No.1 condtendera z Triple H'em. Zaraz potem rozpoczął feud z Kurtem Angle'em doprowadzając do ich walki na King of the Ring, którą wygrał Angle.

 

 

4 lipca 2002 roku, w teamie z Edge'em Hulkster pokonał pokonali team Billy'egoo i Chucka zdobywając po raz pierwszy pasy tag teamowe w Main Streamie . Świętowali machając Amerykańskimi flagami i śpiewając wraz z publicznością "Real American". Później oddali pasy na rzecz Un-americans "Christian i Lance Storm" na gali Vengence.

 

http://www.youtube.com/watch?v=AtTqz9HJ1Zs

http://www.youtube.com/watch?v=AtTqz9HJ1Zs

 

W sierpniu 2002 Hogan miał program z Brockiem Lesnarem. Lesnar pokonał Hogana przez założenie mu Bear Hugu. Lesnar stał się pierwszą gwiazdą WWF/WWE która pokonała Hogana przez dźwignię (pierwszą był Angle miesiąc wcześniej) i pierwszą osobą, któa sprawiłą ze Hogan był niezdolny do walki. To zdecydowanie najgorsze lanie jakie Hogan dostał w czasie swojej kariery. Po ataku Lesnara, Hogan zrobi łsobie przerwę aż do 2003 roku. Po powrocie zgolił czarną brodę i wyrzucił Hollywood ze swojego nickname'u.

 

Hogan po powrocie zawalczyłz The Rockiem na No Way Out 2003, jako że Rock przeszedł Heel Turn. Rozpoczął rownież feud z właścicielem federacji Vincem McMahonem. Miesiąc przed WrestleManią, na No Way Out w czasie walki Hogan vs The Rock, McMAhon wszedłdo ringu by przeszkodzić Hoganowi, co po dalszym rozwoju zdarzeń doprowadziło do zwycięstwa The Rocka. Następnej nocy Vince stwierdził, że Hulkamania nie żyje, rozpoczęła sie za to McMahonamania. 6 marca na SmackDown! Hogan powiedział, że Hulkamania wciąż żyje a McMahonowi nic do tego. McMahon odpowiedział, że nie ma nic do Hulkamanii czy Hulkamaniaków, nienawidzi zaś Hogana, za to ze opuścił przed laty WWE i dołączył do WCW i za zeznawanie przeciwko niemu na procesie sądowym dotyczącym sterydów. McMAhion wyzwał Hogana na pojedynek na WrestleManii 19 ze stypulacją mówiąca że jeżeli Hulk przegra, skończy z wrestlingiem. Walka zakończyłą sierzecz jasna zwycięstwem Hulkstera.

 

http://www.youtube.com/watch?v=Uz8NiaANyZM

 

Później rozpoczął run jako zamaskowany Mr. America. Hogan nosił maskę, jednak nie ukrawając swojej tożsamości. Wciąż używał piosenki Real American oraz specyficznych gestów, jak rozrywanie koszulki. Po Wresltemanii McMAhon był strustrowany i chciał zniszczyc Hulkamanię. Proma tajemniczego Mr. Americi były wyświetlane tygodnia mi na SD! Mr. America zadebiutował 1 maja na Piper's Pit. Pojawiłsię McMAhon twierdząc, że Mr. America to Hulk Hogan, który zaprzeczył słowami "I am not Hulk Hogan, brother!"Feud był kontynuowany, doprowadzając do starcia Hogana z jego dawnym rywalem, Piperem na Judgement Day. Hogan opuścił WWE po 26 czerwca 2003 roku.

 

http://www.youtube.com/watch?v=sQynC3pq_8E

 

Powrócił już w 2005 roku, jako że został ogłoszony jako kolejny kandydat do wprowadzenia do WWE Hall of Fame. 2 kwietnia, noc przed WrestlManią 21, Hogan został wprowadzony do Hali Sław przez swojego przyjaciela, Sylvester'a Stallone'a. Hogan otrzymał kilkuminutowy aplauz, zanim mógł rozpocząć swoją przemowę. W czasie wypowiedzi krzyczący tłum chantował "One More Match, one more match!". Fani krzyczeli również : Austin, Hogan (wyrażali chęć zobaczenia walki Hogan vs Austin, dwóch największych gwiazd biznesu, pomijając The Rocka z którym Hogan już walczył). Hogan powiedział "that may be a good match someday". W czasie bardzo emocjonalnej wypowiedzi Hogana podsumowującą jego historyczna karierę jako zdecydowanie jednej z największych gwiazd w historii wrestlingu, wielu wrestlerów uczestniczących w ceremonii nie ukrywali wzruszenia i popłakało się. To jednak nie koniec historii o Hoganie.

 

http://www.youtube.com/watch?v=MvafwIExIeE

 

Na Wrestlemanii 21 Hogan ocalił Eugene'a, który został zaatakowany przez Muhammeda Hassana i Daivariego. Potem rozpoczął pracę do programu telewizyjnego Hogan Knows Best.

Na następnym Raw Hassan i Daivari zaatakowali Shawna Michaelsa. W kolejnym tygodniu Michaels poprosił o Handicap match przeciwko tej dwójce. Bischoff odmóił, lecz powiedziano mu że moze dobrać sobie tag team partnera. Wybrał Hogana ii dwójka pokonała Hassana i Daivarego na Backlash 2005.

 

4 lipca na Carlitos Cabanna Hogan był gościem specjalnym. W ringu pojawił się Kurt Angle i razem z Carlito zaatakował Hogana. Z pomocą przyszedł mu Michaels, a potem Hulkster w teamie z Shawnem pokonali Carlito i Angla w walce tag teamowej. Następnie, Michaels wykonał Hulkowi Sweet Chin Music.W następnym tygodniu na Pipers Pit Michaels wyzwał Hogana na walkę 1 vs 1. Po niezłej walce, Hulkster został ogłoszony zwycięzcą.

 

Przed WresltManią 22, Hogan pojawił się by wprowadzić do Hall of Fame swojego przyjaciela Gene'a Okerlunda. Powrócił 16 lipca 2006 roku wraz ze swoją córką Brooke. W czasie show Orton flirtował z Brooke, a potem zaatakował Hulka na parkingu. Doprowadziło to do walki na Summerslam 2006, którą wygrał Hogan. Pojawił się w WWE jeszcze tylko raz, 10 grudnia 2007 roku, ocalając Hornswoggle'a przed Great Khalim.

 

TNA :

 

17 października 2009 roku ogłoszono, że Hogan podpisał kontrakt z federacją TNA, zgodnie z którym będzie pomagał kierować federację Bishoffowi i Dixie Carter. Wiele osób przyjmuję tę datę jako początek wielkiego regresu poziomu TNA w porównaniu do lat poprzednich. 21, 24, 26 i 28 października występował wraz z takimi zawodnikami jak Spartan-3000, Heidenreich, Eugene czy Brutus Beefcake na tourze pod nazwą Hulkamania : Let the Battle Begin. Main Eventem każdego show była walka Hogan vs Ric Flair, przy czym Hulk pokonał Flaira za każdym razem.

 

4 stycznia na Imact'cie, Hogan zadebiutował wraz z byłymi partnerami z nWo, Kevinem Nashem, Scottem Hallem i Seanem Waltmanem znanym wcześniej jako Syxx. Stwierdził jednak, że nie chce powrotu nWo, jako że "czasy sie zmieniły".

 

Na TNA Genesis 17 stycznia 2010 roku Hogan i Bischoff odsłonili nowy Imact Zone : sześciokątny ring zastąpili tradycyjnym, kwadratowym. Ogłosiłrównież, że zadebiutuje w ringu TNA. W tym celu wziął pod swe skrzydła Abyssa, by zmierzyć się u jego boku z Riciem Flairem i AJ Stylesem. Hogan i Abyss pokonali rywali, gdy Abyss spinnował AJ'a. Następnie, powracający Hardy ocalił Hogana i Abyssa od ataku ze strony AJ'a Stylesa i Desmonda Wolfe'a. Doprowadziło to do walki Team Flair vs Team Hogan na Lockdown 2010, którą wygrała drużyna Hogana.

 

Immortal :



 

17 czerwca na Impact'cie zakończyła się współpraca na linii Abyss - Hogan, jako że ten pierwszy przeszedł heel turn. Przez następne miesiące Hogan pracował z Bishoffem, Jarrettem i Samoa Joe feudując ze Stingiem i Nashem, którzy rzekomo wiedzieli że Hogan i Bishoff cos knują. W tym czasie Abyss kontuzjował Roba Van Dama wakatujac pas wagi ciężkiej. Hogan miał zaś walczyć na Bound For Glory z Jarrettem i Joe przeciwko Stingowi, Nashowi i D'Angelo Dinero, leczm usiałzrezygnować z wali z powodu operacji pleców. Jednak, pojawił się na końcu gali, po rozstrzygnięciu sie Main Eventu, gdy Jeff Hardy wygrał zwakatowany wcześniej pas TNA World Heavyweight Championship. Wraz z Bishoffem, Jarrettem, Abyssem i mistrzem Hardy, przeszedł heel turn, po raz pierwszy od pojawienia się w WWF jako Heel w 2002 roku. Okazało się, że Dixie Carter nieświadomie przekazała federację w ręce Hogana. Tym samym powstałą stajnia o nazwie Immortal, współpracująca z frakcją Rica Flaira : Fortune. Dixie Carter powróciła 25 listopada i poinformowała Hogana, że z racji oszustwa jakiego się dopuścił zostaje zawieszony w działaniach w TNA. W rzeczywistości Hulk potrzebował czasu by przejść operację kręgosłupa.

 

http://www.youtube.com/watch?v=0UGrQvjNw5M

http://www.youtube.com/watch?v=0UGrQvjNw5M

 

Hulk powrócił do TNA 3 Marca 2011 roku na impacie twierdząc że stał się nowym właścicielem TNA, wygrywając wojnę z Dixie Carter. W kwietniu, rozmyślał powrót do ringu by zmierzyć się z TNa World Heavyweight Championem Stingiem, wrogiem Immortal. 12 maja na Impact Wrestling, Hogan stracił kontrolę na rzecz Foleya. Story to jednak pociągnięto zaledwie 3 tygodnie, po czym Foley odszedł z firmy na rzecz federacji WWE. W ciagu kolejnych miesięcy, Hogan wkraczał w czasie walk Stinga, doprowadzając do utraty pasa przez neigo, na rzecz nowo zwerbowanego członka Immortal Kurta Angle'a, a było to na Hardcore Justice 2011. 15 września, Sting pokonał członka Imortal Rica Flaira, by załużyć na prawo do walki z Hoganem na Bound For Glory.

 

General Manager :

 

16 kwietnia na Bound For Glory 2011 Sting pokonał Hogana w walce o władzę w federacji. Po walce członkowie Immortal zaatakowali Hogana. Wtedy Hogan wykonał swoje sygnaturowe "przebudzenie", pomógł Stingowi przechodząc face turn i doprowadzając do rozpadu Immortal. Na następnym Impact'cie, Hogan ponownie nosił tradycyjny czerwono żółty strój, przyznał sie do błędów i pogratulował Stingowi zwycięstwa. Potem zrobił sobie przerwę, oczywiście z powodu problemów z plecami. Powrócił na Impact'cie 2 lutego 2012, jako trener Garretta Bishoffa. 29 marca pojawił się ponownie i zaakceptował propozycję Stinga na zostanie General Managerem. W lipcu, Hogan i Sting rozpoczęli feud z tajemniczą grupą zamaskowanych mężczyzn znanych jako Aces & Eights. Zaatakowali Hogana 12 lipca, po czym udał się na kolejną przerwę. Powrócił jako Hollywood Hogan 23 sierpnia atakując "Asy i ósemki". W listopadzie Hogan rozpoczął program z Bullym Rayem, jako że Austin Aries odkrył że Raya łączy coswięcej z córką Hulka, Brooke. Aktualnie Hulk Hogan dalej prowadzi feud ze stajn ią Aces & Eights.

 

 

Finishery

 

Axe Bomber (Crooked arm lariat)

Running jumping leg drop

 

Akcje wrestlingowe

 

Atomic drop

Big boot

Body slam

Clothesline

Multiple punches, often with theatrics

Standing elbow drop

Raking the opponent's eyes

 

Managerowie

 

"Classy" Freddie Blassie

"The Mouth of the South" Jimmy Hart

Miss Elizabeth

 

Ksywki

 

"(The) Hulkster"

"The Hulk"[1]

"The Immortal One"

"Hollywood"

"The Unstoppable Force"

 

Prace

 

TNA Managing Partner

TNA President

TNA Impact Wrestling General Manager

 

Theme songi :

 

American Wrestling Association :

"Eye of the Tiger" by Survivor

 

New Japan Pro Wrestling

 

"Battlestar Galactica Theme" by Maynard Ferguson (1980–1982)

"Eye Of The Tiger" by Survivor (1982–1985)

"Real American" by Rick Derringer (1993–1994)

"Voodoo Child (Slight Return)" by The Jimi Hendrix Experience (2003)

 

World Championship Wrestling

 

"American Made" by The Wrestling Boot Band (1994–1996, 1999–2000)

"Rockhouse" by Frank Shelley (used while a part of the New World Order; 1996–1999)

"Voodoo Child (Slight Return)" by The Jimi Hendrix Experience (1997–1999)

"Kevin Nash/Wolfpac Theme" (used while a part of the nWo wolfpac elite; 1999)

 

Xcitement Wrestling Federation

 

"American Made" by The Wrestling Boot Band (2001)

 

World Wrestling Federation/Entertainment

 

"Eye of the Tiger" by Survivor (January 7, 1984–November 22, 1986)

"Hulk Hogan's Theme" by Jim Steinman (1985)

"The Stars and Stripes Forever" by John Philip Sousa (1985)

"Real American" by Rick Derringer (November 29, 1986–June 13, 1993, July 4, 2002, May 22, 2003–July 3, 2003, March 21, 2005–December 10, 2007)

"Voodoo Child (Slight Return)" by The Jimi Hendrix Experience (March 18, 2002–February 23, 2003)

 

Total Nonstop Action Wrestling

 

"nWo Original Theme" (Rockhouse Remix)[citation needed] by Frank Shelly (2010–present)

"Immortal Theme" by Dale Oliver (used while a part of Immortal; 2010–2011)

"Eye of the Tiger" by Survivor (used at house shows)

 

Tytuły i osiągnięcia :

 

 

New Japan Pro Wrestling

 

IWGP League Tournament (1983)

MSG Tag League Tournament (1982, 1983) – with Antonio Inoki

Professional Wrestling Hall of Fame and Museum Class of 2003

 

Pro Wrestling Illustrated

 

PWI Comeback of the Year (1994, 2002)

PWI Feud of the Year (1986) vs. Paul Orndorff

PWI Match of the Year (1985) with Mr. T vs. Roddy Piper and Paul Orndorff at WrestleMania

PWI Match of the Year (1988) vs. André the Giant at The Main Event

PWI Match of the Year (1990) vs. The Ultimate Warrior at WrestleMania VI

PWI Match of the Year (2002) vs. The Rock at WrestleMania X8

PWI Most Hated Wrestler of the Year (1996, 1998)

PWI Most Inspirational Wrestler of the Year (1983, 1999)

PWI Most Popular Wrestler of the Year (1985, 1989, 1990)

PWI Wrestler of the Year (1987, 1991, 1994)

PWI ranked him #1 of the 500 best singles wrestlers in the PWI 500 in 1991

PWI ranked him #1 of the 500 best singles wrestlers of the "PWI Years" in 2003

PWI ranked him #44 of the Top 100 Tag Teams of the "PWI Years" with Antonio Inoki in 2003

PWI ranked him #57 of the Top 100 Tag Teams of the "PWI Years" with Randy Savage in 2003

 

Southeastern Championship Wrestling

 

NWA Southeastern Heavyweight Championship (Northern Division) (1 time)

NWA Southeastern Heavyweight Championship (Southern Division) (2 times)

 

Tokyo Sports Grand Prix

 

Match of the Year (1991) vs. Genichiro Tenryu on December 12, 1991

Most Outstanding Foreigner (1983)[249]

 

World Championship Wrestling

 

WCW World Heavyweight Championship (6 times)[1][250]

 

World Wrestling Federation / World Wrestling Entertainment

 

WWE World Tag Team Championship (1 time) – with Edge

WWF/E Championship (6 times)

Royal Rumble (1990, 1991)

WWE Hall of Fame (Class of 2005)

 

Wrestling Observer Newsletter awards

Feud of the Year (1986) vs. Paul Orndorff

Most Charismatic (1985–1987, 1989–1991)

Most Overrated (1985–1987, 1994–1998)

Worst Worked Match of the Year (1987) vs. André the Giant at WrestleMania III

Worst Worked Match of the Year (1996) with Randy Savage vs. Arn Anderson, Meng, The Barbarian, Ric Flair, Kevin Sullivan, Z-Gangsta, and The Ultimate Solution in a Towers of Doom match at Uncensored

Worst Worked Match of the Year (1997) vs. Roddy Piper at SuperBrawl VII

Worst Worked Match of the Year (1998) vs. The Warrior at Halloween Havoc

Worst Feud of the Year (1991) vs. Sgt. Slaughter

Worst Feud of the Year (1995) vs. The Dungeon of Doom

Worst Feud of the Year (1998) vs. The Warrior

Worst Feud of the Year (2000) vs. Billy Kidman

Best Babyface (1982–1991)

Least Favorite Wrestler (1985, 1986, 1991, 1994–1999)

Worst Wrestler (1997)

Most Embarrassing Wrestler (1995, 1996, 1998–2000)

Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 1996)

 

To wszystko jeśli chodzi o tę niezwykle rozbudowaną biografię. W napisanie jej włożyłem ogrom pracy, dlatego jeśli ci się podobało, zostaw piwo czy chociaż komentarz !!!!