Seriale - ogólna dyskusja.

[HeymanGuy]

Pozwolę sobie umieścić kilka słów na temat serialu, który ostatnio obejrzałem.

Wzgórze Psów (2025)

Wzgórze psów to polski miniserial Netflixa, który można określić mianem interesującej, ale niezbyt dopracowanej produkcji. To adaptacja powieści Jakuba Żulczyka, której pierwowzór nie jest mi znany, więc skupiam się na samej historii i jej wykonaniu. Miniserial ma swoje momenty, ale z ręką na sercu – nie spełnia wszystkich oczekiwań.

Zacznijmy od samej fabuły. Historia Mikołaja Głowackiego (Mateusz Kościukiewicz) i jego powrotu do rodzinnych stron w Zyborku (małej miejscowości pełnej sekretnych mrocznych tajemnic) jest nieco chaotyczna i momentami zagubiona. Często mam wrażenie, że zamiast skupić się na głównym wątku – czyli morderstwach, które wstrząsają Zyborkiem – twórcy próbują zbytnio rozbudować poboczne postacie i wątki. To sprawia, że produkcja nie zawsze trzyma się kupy. Mimo to, Zybork jako miejsce – pełne konfliktów, politycznej walki i nierówności – jest naprawdę ciekawym elementem serialu. Właśnie to miasteczko, z jego zakurzonymi uliczkami i dziwnymi, skomplikowanymi postaciami, jest chyba najciekawszą „bohaterką” w całym serialu. Pokazuje ono wiele problemów polskiego społeczeństwa, które, chociaż wyolbrzymione, są zdecydowanie znajome.

Niestety, sama postać Mikołaja nie porywa. To chłopak, który ciągle żyje przeszłością i nie potrafi ruszyć do przodu. Ok, ma traumę po stracie dziewczyny i problem z narkotykami, ale to wszystko jest trochę zbyt płaskie. Jego pasywność, brak inicjatywy – trudno go polubić. I to w zasadzie największy problem tej produkcji. Postacie w Wzgórzu psów albo są świetnie zagrane (jak Justyna, która mimo wszystko pcha fabułę do przodu, czy Robert Więckiewicz, który kradnie wszystkie sceny), albo zupełnie niewykorzystane. Z Głowackich tylko Mikołaj, Tomek i Grzesiek zostają w pamięci – reszta jest tłem.

Trochę zaskoczeniem jest wizualna strona serialu. Zdjęcia są naprawdę świetne, Polska w całej swojej okazałości (piękne krajobrazy, miasteczka) wygląda naprawdę dobrze. Chociaż czasem kamera za bardzo szaleje i nie pasuje do sytuacji, to ogólnie – robi robotę. Fajne są też animowane segmenty w finale, które świetnie wprowadzają nas w retrospekcje i pozwalają spojrzeć na wydarzenia z innej perspektywy.

Co do muzyki – no cóż, chyba liczyłem na więcej hitów z lat 90., które pasowałyby do klimatu Zyborka. Zamiast tego dostajemy trochę zbyt dużo psychodelii, co, owszem, tworzy pewną atmosferę, ale niekoniecznie dodaje głębi fabule. Po pewnym czasie to naprawdę zaczyna męczyć, szczególnie te wokalizy, które wchodzą w momentach, kiedy nie bardzo pasują.

Zakończenie jest zaskakujące, choć pozbawione większej głębi, na którą liczyłem. Większość wątków – mimo że momentami trzymają w napięciu – kończy się dość płytko. Wzgórze psów jest serialem, który mógłby być o wiele lepszy, gdyby dopracowano kilka aspektów. Z jednej strony wciąga i zaskakuje, z drugiej – momentami znuży.

Na koniec, choć serial ma swoje wady, to jednak jako całość jest to produkcja, która potrafi zainteresować i zaskoczyć. Szkoda, że z potencjałem nie poszło to dalej. Ostatecznie daje się obejrzeć, ale bez większego „wow”.