Mr. Underson Super Biografie : BRUNO SAMMARTINO

[Mr. Underson]

 

Bruno Sammartio Biografia

 

Bruno Leopoldo Francesco Sammartino (born October 6, 1935) to urodzony we Włoszech wrestler, znany głównie ze swojego najdłuższego w historii panowania jako WWWF Champion, który trwał prawie 8 lat. Łącznie posiadaczem pasa był aż 11 lat.

 

Wczesne życie:

 

Urodził się w Pizzoferrato, Abruzzo w Włoszech 6 pazxdzienrika 1935 roku, był najmłodszym ze siedmiorga rodzeństwa. Czworo z nich zmarło w w trakcie wojny. Jego rodzina ukrywała się przed niemieckimi żołnierzami w jaskini, zwanej Valla Mountain. Matka Sammartiono zakradała się do pobliskiej wsi i przynosiła rodzinie jedzenie. W czasie jednej z takich wypraw została postrzelona w ramię. W tamtym czasie sam Bruno zapadł na poważną chorobę, ale po długiej walce został wyleczony. W 1950 roku przenieśli się do Pittsburdu w Pensylvanii, gdzie już mieszkał jego ojciec. Kiedy tylko Bruno przybył do Ameryki, był wciąż oszołomiony wydarzeniami z wojny. Dużo czasu minęło zanim doszedł do siebie. Nie znał łdobrze angielskiego, był marnej postury, co czyniło z niego ofiarę prześladowań w czasie szkoły. Sammartino chciał się odegrać, wiec rozpoczął pracę nad swoim ciałem i poszedł na siłownię. Jego zainteresowanie Kulturystyką przyniosło efekty w 1956 roku, gdy niemal zakwalifikował się do drużyny olimpijskiej USA w podnoszeniu ciężarów. Został pokonany przez legendarnego strongmana Paula Andersona. Udało mu się również ustanowić rekord świata w wyciskaniu klatką ciężarku na ławce poziomej.

Jego szkoła : Schenley High School nie miało sekcji zapaśniczej, ale udało mu się zaciągnąć do drużyny zapaśniczej uniwersytetu w Pittsburgu, której trenerem był Rex Peary. Sammartino znany był jako „walczący strongman z Pittsburgu”, przypisywano mu również ksywkę „włoski ogier” (nawiązanie do innego sławnego sportowca z Włoch – boksera Rocky’ego Marciano”. Bob Prince puścił jeden z jego występów w telewizji i wtedy został zauważony. W ten sposób dotarło niego Rudy Miller, promotor wrestlingowy który zaproponował Brunonowi występowanie już nie jako zapaśnik amatorski, ale jako profesjonalny wrestler. Był bardzo dobrze reklamowany, co miało przyciągnąć uwagę Europejskich widzów. Na jednym z ulicznych zabaw karnawałowych, stoczył walke zapaśniczą z żywym orangutanem. Po otrzymaniu dużych obrażeń, Brunonowi udało się zadać małpie cios w brzuch, przez co został zdyskwalifikowany na prośbę właściciela owego małpiszona.

 

Studio-Wrestling Pittsburg Promotion :

 

Sammartino zadebiutował w profesjonalnym wrestlingu 17 grudnia 1958 roku przypinając Dimitrija Grabowskiego w 19 sekund. 23 grudnia, pokonał Miguela Torresa walcząc dla lokalnej federacji Spectator Sports, w Pittsburgu. Szybko stał się bardzo popularny. Już w 1966 roku udało mu się zakupić tę federację, która stałą się później niezwykle znacząca. Rozwijały się w niej takie gwiazdy jak Gorilla Monsoon, The Crusher, Bill Watts, George Steele, czy Bobo Brazil. W przeciwieństwie do innych promotorów, Samartino był zawsze wypłacalny i nigdy nie oszukiwał swoich wrestlerów jeśli chodzi o pieniądze. Wielu ludzi, np. George Steele utrzymuje, że Bruno zawsze poświęcał dużo uwagi każdemu podopiecznemu. W 1971 roku sprzedał federację. Później pracował krótko jako booker tej federacji, aż do 1974, gdy została wchłonięta przez WWWF.

 

WWWF:

 



 

Początki :

Sammartino zadebiutował na Madison Square Garden 2 stycznia w walce z Bullem Curry (który zastępował Killera Kowalskiego). Już 6 miesięcy później walczył w Main Evencie gali na Madison Square Garden w teamie z Antonino Roccą. 18 lutego Sammartino miał dużą walkę z Chickiem Garibaldim. W czasie tej walki, po tym jak Sammartino wykonał na swoim przeciwniku bodyslam, po czym zauważył, że jego oczy zapadły się. Po tym jak sędzia sprawdził leżącego wrestlera okazało się, że zmarł w ringu. Badania zwłok wykazały, że przyczyną śmierci był atak serca. Bruno często wypowiadał się na temat tej sytuacji, było to dla niego niezwykle traumatyczne przeżycie i potrzebował wielu lat by wyleczyć się z owej traumy. Potem nastąpił rozwój postaci Brunona. Jego wartość wzrosłą po tym jak udało mu się podnieść ważącego 640 funtów (ok. 290 kg) Haystacksa Calhouna i wykonać mu Gorilla Press Slam. Następnie z powodu że WWWF stało się niewypłacalne, po kłótni z McMahonem opuścił Capitol Wrestling Corporation i zaczął współpracę z dawnym kolegą McMahona, Kolą Kawiarni. Walczył dla niego dwukrotnie, za każdym razem jego przeciwnikiem był Antonino Rocca. Potem, po namowach promotorów powrócił do federacji Vince’a seniora. Po powrocie nie otrzymywał wypłat nawet częściej niż za pierwszym razem, był również pomijany w kartach. Zezłoszczony oznajmił McMahonowi że wyjeżdża do San Francisco, gdzie jest dużo emigrantów z Italii i stoczy tam kilka walk przed własna publicznością, oczywiście dla innego promotora. Gdy Bruno był już na miejscu, okazało się ze jest zawieszony. Nie mógł znaleźć żadnej pracy jako sportowiec (zawieszenie obowiązywało wtedy wszystkie dyscypliny sportowe), więc zatrudnił się na budowie w Pittsburgu. Po zakończeniu się zawieszenia, Bruno odkrył że było ono nieprawomocne, a w tym czasie został zabookowany przez McMahona na 2 walki, jednak został zdyskwalifikowany przez niestawienie się. Byłą to część kary za dołączenie do federacji Kawiarniego.

 

Dalsza wojna z McMahonem :

 

Po namowach innego wrestlera, Yukona Erika, Sammartino udał się do Toronto. Skontaktował się z tamtejszym promotorem Frankiem Tunneyem. Został przyjęty zważając na fakt, że w Toronto mieszkało wielu Włochów i Bruno był tam dużą atrakcją. McMahon ponownie próbował zniweczyć jego plany, jednak tym razem Tunney zabookował Brunonowi walki. Jego debiut w Toronto odbył się w marcu 1962. Szybko stał się atrakcją, głównie dzięki reklamom w gazetach i w radiu. Z legendą kanadyjskiego wresligu Whipperem Bill’iem Watsonem wywalczył swój pierwszy tytuł mistrzowski, International Tag Team Championship. W czasie pobytu w Toronto, pokonał ówczesnego NWA Heavyweight Championa Buddy’ego Rogersa w walce o pas. Rogers był niezdolny do walki po tym jak Sammartino wpadł na niego przy nieudanej próbie Lep Frogu. Ze względu na to jak kończyła się walka, Bruno nie przyjął tytułu mistrzowskiego. Niedługo później walczył dwukrotnie z Lou Theszem. Pierwszy z nich zakończył się remisem, drugi zaś wygrał Lou Thesz przez pinfall. Tymczasem, w WWWF sprawy nie miały się najlepiej, McMahon nie wiedział jak przyciągnąć fanów do swojego produktu, a jego WWWF Champion Buddy Rogers nie był zbyt wiarygodny, Potrzebował nowych gwiazd w federacji, dlatego zaproponował nowy kontrakt dla Sammartino. Ten się zgodził pod warunkiem … że dostanie długi title run. I dostał dokładnie to, czego chciał …

 

WWWF Champion :

http://www.youtube.com/watch?v=VvlIgBnypDM&list=PLCB529AED0A428236&index=9&feature=plpp_video

 

Wygrał swój pierwszy WWWF Championship 17 Maja 1963 roku pokonując Buddy’ego Rogersa w zaledwie 48 sekund. Przebieg walki był bardzo kontrowersyjny. Oficjalnie, Rogers miał wygrać przez dyskwalifikację. Sammartino powiedział Rogersowi o zmianie planów dopiero, gdy byli już w ringu. Gdy Rogers nie uwierzył, Sammartino powiedział słynne zdanie : "We can do this the easy way...or the hard way." W finale Rogers nie był w stanie przeciwstawić się Sammartino. Publiczność spodziewała się wyrównanej walki, tym czasem mistrz został totalnei zdominowany przez Włocha. W niecałą minutę publika odstała nowego mistrza, a zawstydzony Rogers szybko opuścił ring.

 

Rogers aż do śmierci twierdził, że miał atak serca na tydzień przed walką i został wyciągnięty na arenę ze szpitala. Samartino, jak i inni wreslterzy obecni wtedy na hali powiedzieli że każdy zawodnik musiał przejść testy lekarskie przez komisję sportową. Bruno powiedział również, że nawet jeśli był chory, to po stracie pasa nie wziął sobie żadnego urlopu.

Rogers i Sammartino spotkali się 2 miesiące później w walce drużynowej, w której Rogers & Handsome Johnny Barend pokonali Bruna i Bobo Brazil. Sammartino nie ufał Rogersowi, więc nie walczyli za dużo ze sobą w ringu. Potem ograniczali swoje kontakty. Kolejnym contenderem dla Sammartino był Gorilla Monsoon, któremu udało się wygrać przez dyskwalifikację, czym obaj panowie rozpoczęli świetny feud.

W 1965, z powodu dużej popularności Sammartino, NWA zaproponowało walkę ich ówczesnego mistrza Lou Thesza z Brunem, gdzie oba pasy byłyby na szali. Bruno ze względu na bardzo napięty harmonogram był zmuszony odmówić. Zamiast tego w walce z Theszem wziął udział Gene Kiniski, który zdobył pas. Wierzy się, że jeśli Bruno przyjąłby wyzwanie, oddano by mu również NWA Heavyweight Championship. W 1971 roku Bruno dostąpił zaszczytu audiencji u papieża w Watykanie. Tego samego roku , 18 stycznia stracił swój pas na rzecz Ivana Koloffa. Tłum był zszokowany i niespodziewanie cichy, podczas gdy zazwyczaj gdy wygrywa heel słychać buczenie. Tłum był tak przeraźliwie cichy, że Sammartino przestraszył się że uszkodził sobie uszy czasie walki. Po walce Koloff okrązyłring 3 razy trzymając w górze swój pas mistrzowski. Gdy announcer wszedł do ringu z pasem, bał się że wybuchnie zamieszanie. Gdy Sammartino opuszczał ring, wielu fanów płakało. Sam zainteresowany powiedział że ni podobała mu się taka reakcja publiczności. Trzy tygodnie później, Koloff stracił pas na rzecz Moralesa. Sammartino osobiście gratulował mu, gdy ten dostawał pas do ręki. Sammartino zrobił sobie rok przerwy, powrócił 24 stycznia 1972 roku, gdy po raz pierwszy od 5 lat uczestniczył w wlace o stypulacji battle royal. Innymi znanymi uczestnikami tego bat tle royal byli Rocky Johnson, Mil Máscaras, John Tolos, Haystacks Calhoun, czy Ripper Collins. Na koniec został tylko Collins i Sammartino. Po pieciu minutach walki zorientowali się, że zostali w ringu jako jedyni. Sammartino wykonał swojemu przeciwnikowi kilka slamów, po czym założył mu bearhug. Collins odklepał (wtedy bat tle royal miało nieco inne zasady), a Sammartino został Olympic Battle Royal Championem i zdobył 11 tys. Dolarów. Walka ta zyskała miano „Match of the Year”. W tym samym roku, McMahon zaproponował mu drugi title run, lecz Sammartino na razie odmówił. Zamiast tego, rozluźniono mu nieco harmonogram, by mógł jeszcze nieco odpocząć. Później, Sammartino i Morales wlaczyli jako Tag Team w serii walk. Miała wtedy miejsce dziwna sytuacja, gdy Proffesor Tanaka oślepił Bruno i Moralesa solą i sprawił , by walczyli ze sobą. Ku zdziwieniu tłumu, wrestlerzy walczyli ze sobą nawet gdy odzyskali wzrok. 2 tygodnie później miało dojść do podpisania kontraktu do walki o pas pomiędzy Sammartino i Moralesem, jednak gdy McMahon chciał by panowie podali sobie ręce przed podpisaniem się, obaj w ciszy odeszli.

Sammartino był WWWF Championem 7 lat, 8 miesięcy i 1 dzień, co jest niekwestionowanym rekordem świata to dziś.

 

http://www.youtube.com/watch?v=JXCtqDRIdRA&feature=related

 

http://www.youtube.com/watch?v=3idXPKQDV38&feature=related

 

http://www.youtube.com/watch?v=G7YmJRQu87s&feature=relmfu

http://www.youtube.com/watch?v=fNngXluEkRk 

 

Polecam zwrócić uwagę na ostatni filmik – niesławna walka z Koloffem.



Drugi run jako WWWF Champion:

 

10 grudnia 1973 roku Sammartino odzyskał swój pas pokonując Stana Stasiaka, który 9 dni wcześniej odebrał pas Pedro Moralesowi. Gdy Stasiak zdobył pas, spotkało się to z niezadowoleniem wielu pracowników federacji, gdyż uważano, że Stasiak nie zasłużył na takie wyróżnienie. Dlatego po wyjątkowo krótki title runie Stana, pas powrócił do Sammartino. Bruno miał wielu znanych contenderów do swoje pasa, jak John Tolos, Bruiser Brody, Spiros Arion, Ken Patera, Bugsy McGraw, Freddie Blassie, Baron Von Raschke, Waldo Von Erich, Ivan Koloff, "Superstar" Billy Graham, Don Leo Jonathan, Angelo Mosca, Ernie Ladd, Big Bob Duncum a nawet Nikolai Volkoff. Miał też długie program ze swoimi wcześniejszymi rywalami – Killerem Kowalskim oraz George’em Steel’em. Jego drugi title run trwał ogółem 3 lata, 4 miesiące i 20 dni.

W czasie pobytu w Japonii, Bruno miał nieprzyjemna konfrontację z Antonio Inokim. Japończyk zshootował walkę, poprzez założenie mistrzowi prawdziwej dźwigni, przez co Bruno musiał odklepać, mimo że scenariusz przewidywał inne rozwiązanie. Po walce Sammartino uwolnił się z uchwytu, uderzył Antonio w twarz i wyrzucił go z ringu. Następnie Inoki uciekł z ringu. 2 lata później WWWF podpisało umowę z NJPW, lecz zważając na ten incydent, Sammartino odmówił walki z Inokim. Zamiast tego, walczył ze swoim znanym już dobrze starym przeciwnikiem, Giantem Babą, właścicielem ówczesnego NJPW.

W 1976 roku, Sammartino doznał poważnej kontuzji szyi w walce ze Stanem Hansenem, przyczyną był nieudany bodyslam jaki Hansen wykonał Bruno. Kontuzja była poważna,, jednak pomimo nakazu lekarza, Sammartino poleciał do swojego domu w Pittsburgu zamiast zostać w szpitalu. Powrócił do ringu po dwóch miesiącach, wznawiając swój feud ze Stanem Hansesem. Jednak walka ta nei byłą Mian Eventem (była nim walka Muhammed Ali vs Antonio Ioki) i na kilka gal WWWF Champion zniknął z walk wieczoru (tak jak miało to miejsce w pierwszej połowie 2012 roku). Kondycja Bruno spadała, był w kiepskiej formie, a mimo to utrzymywał się przy pasie i wygrał feud z Hansenem wracając do Main Eventu. Zwieńczeniem tego feudu był Cage Match z 1976 roku, który zyskał miano „Match of the Year”.

Początkowo drugi title run Sammartino miał potrwać tylko rok, jednak zyski jakie federacja czerpała z niego były ogromne. Dodatkowo, aby go utrzymać w federacji McMahon podpisał z nim nowy kontrakt wg którego zarabiał dużo więcej niż dotychczas. W tym czasie Bruno stał się najlepiej zarabiającym sportowcem na świecie, do tej pory pozostaje najlepiej zarabiającym wrestlerem w historii tego sportu. W 1997 roku ze względu na stan zdrowia Sammartino postanowiono odebrać mu pas. Bruno stracił już WWF Championship 30 kwietnia 1977 roku w walce z Superstarem Billym Grahamem, a walka miała dość kontrowersyjne zakończenie. Pinnując Sammartino, Billy wspomógł się linami, czego sędzia nie zauważył. Potem Bruno dostał jeszcze kilka shotów na pas Billy’ego, lecz pasa nie udało mu się odzyskać.

 

http://www.youtube.com/watch?v=rkCaZj73RE0

http://www.youtube.com/watch?v=rkCaZj73RE0

 

http://www.youtube.com/watch?v=HDfCxhp7gi0

http://www.youtube.com/watch?v=HDfCxhp7gi0

 

http://www.youtube.com/watch?v=L1G_HF31lZQ

 

Dalsza praca w WWWF/WWF :

 

Po serii walk z Grahamem, Sammartino nie był w stanie odzyskać swojego pasa. Po poodzeniu się z porażką, Bruno udał siew podróż po stanach w poszukiwaniu wyzwania. Walczył z NWA Heavyweight Championem Harley’em Race’em. Walka ta skończyła się remisem. Potem przez krótki okres czasu jobbował Killerowi Kowalskiemu na ventach w Kanadzie. Następnie miał miejsce jeden z najbardziej emocjonalnych feudów w karierze Bruno, gdy na jednym z show’ów WWF jego były przyjaciel Larry Zbyszko odwrócił się od niego w jednym z wywiadów w telewizji na żywo. Bruno w odpowiedzi nazwał go zdrajcą i Judaszem. Doprowadziło to do walki 9 sierpnia 1980 roku na Shea Stadium przez 36 tysiącami widzów. Nieco wcześniej, w lutym 1980, miała dobyć się walka Bruno Sammartino vs Hulk Hogan, jednak Hogan nie mógł się stawić na walce i zastąpił go Sgt. Slaughter. Sammartino przeszedł na emeryturę jako wrestler w 1981 roku. W swojej ostatniej walce pokonał George’a „The Animala” Steel’a.

 

Powrót do WWF:

 

W czasie swojego tour’u Sammartino odkrył, że został oszukany przez Vince’a McMahona który w kontrakcie obiecał mu oprócz ogromnej pensji dodatkowe premie, których nie wypłacił. Sammartino wytoczył McMahonowi proces, jednak w trakcie jego trwania pozwany zmarł. Vince McMahon jr. Który stał się nowym właścicielem firmy dogadał się z Bruno, wypłacił mu zaległe pieniądze i zaproponował pracę w firmie. Bruno zachęcony entuzjazmem nowego właściciela przyjął tę propozycję. Początkowo pracował jako komentator, później skupił się na pracowaniu jako manager swojego syna, Davida Sammartino, który pomimo próś© ojca również stał się profesjonalnym wrestlerem. Ojciec zawsze powtarzał, że wrestling to niewdzięczny biznes i nie chce by jego dziecko musiało przechodzić przez to samo, przez co sam musiał przebrnąć.

Na pierwszej w historii WrestleManii, Bruno stał w narożniku swojego syna Davida, który walczył przeciwko Brutusowi Beefcake’owi. Po niedługim czasie kariera młodego Sammartino dobiegła końca, a ojciec dalej pozostał w federacji. Chciał powrócic na jedna walkę, przeciwko Ivanowi Putskiemu, jednak zamiast Polaka zawalczył z nim Macho Man Randy Savage. Bruno pokonał go w walce o Intercontinental Championship przez dyskwalifikację. Następnei wystąpił parę razy u boku takich gwiazd jak Tito Santana czy George Steele. Wystąpił również w kilku odcinkach Piper’s Pit. Później wystąpił w 20 – osobowym Battle Royal na WrestleManii 2. Zostałwyeliminowany przez Big John’a Studda. W 1987 krótko feudował z Honky Tonk Manem o Intercontinental Championship. Mimo u z całkowicie dominował przeciwnika, wygrywał zawsze przez dyskwalifikację i nigdy nie udało mu się zdobyć pasa. Swoja ostatnią walkę 1 vs 1 chciał stoczyć z Hulkiem Hoganem, jednak jego ostatnim przeciwnikiem okazał się być Hercules Hernandezm którego pokonał przez Count out. Ostatnia walką w jego życiu była walka Tag teamowa, w której w drużynie z Hulkiem Hoganem, pokonał King Kongia Bundy’ego oraz One Man Ganga. Po tym zdarzeniu opuścił na zawsze federacje McMahonów. W 1989 roku krótko pracował dla WCCW, jednak nie występował już w telewizji.

Sammartino wyraża sie bardzo krytycznie o obecnym WWE. Twierdzi, że młody McMahon doszczędnie zniszczył produkt który stworzył jego ojciec. Nie wyrażał zgody by jego walki ybły emitowane w programie Vintage Collection.

Bruno Sammartino powrócił na scenę wrestlingową w 2011 roku udzieając licznych wywiadów w swoim miejscu urodzenia, w Pizzoferrato we Włoszech.

 

http://www.youtube.com/watch?v=vAiXNGgZgqw

http://www.youtube.com/watch?v=vAiXNGgZgqw

 

 

 

Finishery

-Bearhug

- Hammerlock

- Pendulum backbreaker

 

Charakterystyczne akcje

 

- Abdominal stretch

- Armbar

- Arm drag

- Belly to back suplex

- Body slam

- Dropkick

- Full nelson

- Hip toss

- Running big boot

- Running high knee

- Shoulder block

- Airplane spin

Pseudonimy

- "The Living Legend"

- "The Italian Superman"

 

Osiagnięcia :

• Grand Prix Wrestling

- GPW Tag Team Championship (

• Maple Leaf Wrestling

- NWA International Tag Team Championship

• NWA United States Heavyweight Championship

• Pro Wrestling Illustrated

- PWI Match of the Year (1972) Battle royal

- PWI Match of the Year (1975)

- PWI Match of the Year (1976) vs. Stan Hansen

- PWI Match of the Year (1977) vs. Billy Graham

- PWI Match of the Year (1980) vs. Larry Zbyszko

- PWI Most Inspirational Wrestler of the Year

- PWI Stanley Weston Award

- PWI Wrestler of the Year

- PWI ranked him #7 of the top 500 singles wrestlers of the "PWI Years"

• Professional Wrestling Hall of Fame and Museum

- Class of 2002

• World Wrestling Association (Indianapolis)

- WWA World Tag Team Championship (1 time) – with Dick the Bruiser[16]

• World Wide Wrestling Federation / World Wrestling Federation

- WWF International Tag Team Championship (2 times)

- WWWF United States Tag Team Championship (1 time)

- WWWF Championship (2 times)

• World Wide Wrestling Alliance

- Hall of Fame (Class of 2008)

• Wrestling Observer Newsletter awards

- Feud of the Year (1980) vs. Larry Zbyszko

- Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 1996)

Usunąłem tę małą rozmowę, gdyż po krótkich przemyśleniach stwierdziłem że przynosiła więcej szkody niż pożytku, bez urazy patryniu

[patryniu]

No dobra, komentowanie czas zacząć Bruno to wielka, wciąż "żywa" legenda WWE. Nie urodził się jeszcze taki i raczej taki nie powstanie, by mógł pobić jego rekord 8 lat z głównym pasem federacji. A z tym wiąże się bardzo ciekawa historia. Szczerze to w życiu nie powiedziałbym, że podczas walki jeden zawodnik może zadecydować o kompletnej jej modernizacji. Przemawiającym za tym jest ten rok 1960, gdzie nieszczególnie wszyscy byli posłuszni jak pieski i mieli głównie w głowie pracę w zapyziałeś federacji. Wygrał walkę w niecałą minutę i był mistrzem przez prawie 8 lat :8 Jakość tych pierwszych filmików daje dużo do życzenia, ale w ogóle to jest cud, że takie walki są jeszcze na YT.. Szkoda, że odchodząc z WWE nie wyraził zgody na emitowanie jego walk w Vintage Collection, bo dla polskich komentatorów byłaby to nie lada gratka

Bardzo, bardzo zajebista biografia!

Pomimo mniejszej liczby komentarzy pisz to dalej!

[Rocky1674304328]

A tutaj też skomentuje, bo sam się kiedyś wkurzałem o brak komenatrzy.

Biografia napisana bardzo dobrze, estetycznie wszystko ułożone, ogólnie moje zdanie na temat twojej pracy zawarłem w komentarzu wcześniej, tak jak wspominałem wielkie propsy, zastrzeżeń niema/są minimalne. Co do Bruno, też będe powtarzał to co napisał Patryk, ale no żywa legenda, człowiek który dokonał wielkich rzeczy, tak na prawdę to jakoś strasznie nie prześledziłem jego kariery, ale ta biografia troche mi pomogła. Dzięki bardzo, oby tak dalej.

Big Up !

[Nektara]

Wielki szacun,biografię napisałeś fenomenalnie, zawarłeś wszystkie najważniejsze wydarzenia,przejrzyście i zrozumiale,aż przyjemnie się ją czyta.