UFC Hall Of Famers 3: Ken Shamrock

[Luba]

Ken "The World's Most Dangerous Man" Shamrock

 

Kenneth Wayne Shamrock (urodzony 11 lutego 1964) - Amerykański zawodnik mieszanych sztuk walki oraz były profesjonalny wrestler. Shamrock wyłonił się jako jedna z największych gwiazd w historii mieszanych sztuk walki, ukazując się na ponad 15 galach oraz współ galach w Ultimate Fighting Championship i Pride Fighting Championships w trakcie swojej kariery. Na zbiorze licznych oraz rekordowych gal PPV można było zauważyć jego zarysowaną moc. Ken uważany jest oraz postrzegany jako legendarna postać w dziedzinie tego sportu jakim są mieszane sztuki walki. Jego rekord wynosi 28 zwycięstw, 15 porażek oraz 2 remisy. We wrestlingu był zawodnikiem kilku federacji. Między innymi w latach 97-99 występował w World Wrestling Federation i to chyba była jego najdłuższa przygoda z wrestlingiem. Poza tą federacją, można było go zobaczyć np. w Ring of Honor w 2002 roku, w Total Nonstop Action Wrestling również w 2002 roku oraz w 2004. Małym zdziwieniem może sie okazać jego występ w 2009 roku w Juggalo Championship Wrestling. Jako wrestler odniósł sporo sukcesów.

 

Do UFC Hall Of Fame Shamrock został wprowadzony podczas gali UFC 45. Royce Gracie oraz Ken Shamrock zostali pierwszymi zawodnikami MMA którzy zostali wprowadzeni do UFC Hall Of Fame. Na gali świętowano dziesiątą rocznicę UFC. Prezydent UFC Dana White powiedział:

Uważamy, że nie ma dwóch osób bardziej zasługujących na to aby być członkiem takiego statutu niż Royce i Ken. Ich wkład w ten sport, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz Oktagonu, nie może się równać.

 



Przygoda z MMA

 

Początki korzeni kariery Shamrock'a w mieszanych sztukach walki sięgają 1992 roku. Swoją karierę rozpoczął w japońskiej organizacji pro wrestlingu Fujiwara Gumi. 4 października 1992 roku, w Tokyo Dome, można było zobaczyć walkę pomiędzy Ken'em, a kickboxing champion'em Don'em Nayaka Nielsen'em. Shamrock szybko się z nim rozprawił, bo już w początkowych sekundach walki założył mu armlock'a i odniósł zwycięstwo w 45 sekundzie pierwszej rundy. 21 września 1993 roku, w głównym turnieju Pancrase, na początkowych galach. Shamrock pokonał swojego przyjaciela i mentora, legendę MMA Masakatsu Funaki'ego który poddał się po triangle choke. Taka atrakcja spowodowała wyprzedanie wszystkich biletów na tą galę. Hala liczyła siedem tysięcy miejsc. Od tej pory Ken stał się wielką gwiazdą w Japonii. W 1996 roku odszedł z federacji Pancrase i przeszedł do jej konkurencyjnej firmy, zwanej UFC, która była wtedy na czasie. Opuszczając Japonię jego streak wynosił 17-3.

 

W dniu 12 listopada 1993 roku wrócił do Ameryki aby zawalczyć w nowo otwartej federacji Ultimate Fighting Championship, mimo walki w Japonii zaledwie cztery dni wcześniej. Pierwszym przeciwnikiem w nowo otwartej firmie był Patrick Smith. Ken odniósł zwycięstwo nad rywalem poddając go przez dźwignię heel hook. W półfinałach na UFC 1 natrafił na Royce Gracie, z którym przegrał, poddając się po "gi choke". Po walce Shamrock przyznał się, że nie docenił rywala. Przegrana z Gracie była początkiem wielkiej rywalizacji obu zawodników. Chciał rewanżu jak najszybciej i miało by to miejsce już na UFC 2 ale podczas jednego z treningów złamał rękę i musiał pauzować. Powrócił dopiero na UFC 3, gdzie walczył z Christophe'm Leininger'm oraz Felix'em Mitchell'em. Obu ich pokonał i dzięki temu wszedł do finału ale jak doszła do niego informacja, o tym, że Gracie odpadł z turnieju, to Shamrock odmówił wzięcia udziału w ostatniej walce. Próbował zawalczyć z nim na UFC 4, lecz sam nie mógł tam wystąpić ponieważ brał udział w turnieju King of Pancrase, który udało mu się wygrać. Dopiero na UFC 5 doszło do upragnionego rewanżu. Walka miała dużą wagę, z dwóch powodów. Po raz pierwszy w historii walka nosiła nazwę "The Superfight" oraz miała wyłonić UFC championa. Mecz był najbardziej oczekiwaną walką w historii UFC, tamtej daty. Walka miał specjalne zasady, dzięki którym mecz miał limit czasowy który wynosił 30 minut. Walka akurat trwała dłużej, bo sędziowie nie mogli sie zdecydować kto jest lepszy i dodali pięciu minutową dogrywkę, w której również nie ujrzeliśmy zwycięscy ponieważ został ogłoszony remis. Lecz większość osób czuło, że gdyby UFC zmusiło sędziów do wybrania zwycięscy to bezapelacyjnie byłby nim Ken Shamrock. Na UFC 6 które odbyło się 14 lipca 1995 roku, pokonując Dan Severn'a. Ken stał sie wtedy UFC champion'em. Oleg Taktarov próbował odebrać mu tytuł na UFC 7, lecz to mu się nie udało, bo walkę uznano remisem. Na następnej gali znowu udało mu sie obronić tytuł, lecz na UFC 9 go stracił. Pas znowu powrócił w ręce Dan Severn'a, a sam Ken opuścił MMA dla wrestlingu.

 

Powrócił dopiero w 2000 roku. Podpisał kontrakt z federacją Pride Fighting Championships i w swojej pierwszej walce pokonał przez techniczny knockout Alexander Otsuka'kę na finale Pride Grand Prix 2000, walka była typem "superfight". Na PRIDE 10 zmierzył się z Kazuyuki Fujitą. Walkę przegrał z dwóch powodów, pierwszym był jego rozwód. Musiał zajmować się swoimi dziećmi, co odbiło się na małą ilością treningów przed walką. Drugim powodem porażki był atak serca podczas walki, dlatego musiał sie poddać. Został zbadany po walce i okazało sie, że cierpi na kołatanie serca. Pod koniec 2000 roku została rzucona propozycja walki z Mark'iem Coleman'em, i jak widać Ken z chęcią się zgodził, lecz Mark nie podjął się wyzwania uzasadniając swoją wypowiedź tym, że nie jest on wystarczająco w formie aby stawić czoła zawodnikowi kalibru Shamrock'a. Na Pride 19 zmierzył się z Don Frye i przegrał przez nie jednogłośną decyzję sędziów. Don Frye bardzo cieszył się ze zwycięskiej walki, ponieważ mówił, że jak obejrzał walkę Ken'a na UFC 6 to powiedział sobie, że on musi zawalczyć z takim człowiekiem.

 

Ken miał również jedną z największych oraz najbardziej znanych kłótni w mieszanych sztukach walki. Chodziło tu oczywiście o kłótnię z Tito Ortiz'em która zaczęła się już w 1999 roku. Jej początkiem było założenie koszulki z tekstem "I just fucked your ass" po walce z Bohlander'em. Następnie po zwycięstwie nad Mezger'em sędzia zatrzymał jego walkę rewanżową, Ortiz sie zdenerwował i wywiesił w swoim narożniku koszulkę z napisem "Gay Mezger is my Bitch". To co wyczyniał Tito zszokowało cały świat MMA. Zdenerwowany Shamrock wskoczył na siatkę oktagonu i krzyknął do Ortiza "Hey Tito, lepiej abym cię nie widział w tej koszulce." W późniejszym czasie Ken walczył z Ortiz'em aż trzy razy i wszystkie walki przegrał.

 

Shamrock uczestniczył również w trzeciej edycji "The Ultimate Fighter",w którym odgrywał rolę trenera. 21 listopada 2003 roku, został wprowadzony do UFC Hall of Fame. Oto komentarz samego Ken o wprowadzeniu go do UFC Hall of Fame:

Dotychczas czułem, że mam karierę która daje mi dużo satysfakcji, ale będąc jednym z pierwszych osób dodanych do Hall of Fame, przynosi mi to wszystko razem. Nigdy nie zapomnę Cię i nigdy ja nie będę zapomniany. Niech Ci Bóg błogosławi.

Późniejsze lata kariery już nie były tak owocne jak przed wprowadzeniem do Hall of Fame. Po 2003 roku w mieszanych sztukach walki zawalczył jeszcze dziesięć razy z których tylko trzy walki wygrał. Jednak jak wiemy, będzie on zapamiętany jako jedną z największych ikon tego sportu.

 

 



Zabawa z wrestlingiem

Z powodu małej ilości pieniędzy Ken opuścił mieszane sztuki walki i przeszedł do pro wrestlingu. Oczywiście do federacji szanownego Vincenta Kenediego MakMena, czyli World Wrestling Federation. Ken opuścił MMA kiedy był w sile wieku oraz był w tym czasie uważany za jednego z najlepszych zawodników na świcie. Zadebiutował w WWF 24 lutego 1997 roku na gali Monday Night Raw. Zapowiedziano go jako "World's Most Dangerous Man". Po znanym nam Screw Job'ie, Ken miał swoją szansę na tytuł WWF kiedy to był w posiadaniu Shawn'a Michaels'a. Zmierzył się z nim w grudniu na jednym z epizodów In Your House. Wygrał wtedy swoja walkę, lecz przez dyskwalifikacje, więc nici z pasu. W czerwcu 98 wygrał turniej King of the Ring. Natomiast w październiku przeszedł heel turn i zdobył Intercontinental Championship. W listopadzie dołączył do stajni Corporation, której liderem był Vince McMahon. W grudniu razem ze swoim kumplem ze stajni zdobyli pasy Tag Team'ów pokonując New Age Outlaws. Dzięki temu wydarzeniu, Ken stał sie podwójnym mistrzem. Na początku 1999, miał feud z Billy Gunn'em, Goldust'em i Val Venis'em którzy zarywali do jego siostry Ryan. W lutym stracił pas Intercontinental na rzecz Val'a Venis'a. W połowie 99 stajnia Corporation rozpoczęła feud z Undertaker'em, i jego ekipą Ministry of Darkness. Sługusy Taker'a porwały Ryan, poświęcając ją na symbol Undertaker'a. Po odejściu z Corporation, Ken nadal toczył feud z Deadman'em, z którym przegrał na Backlash. Razem z Mankind'em, Big Show'em i Test'em założył The Union, która pokonała Corporate Ministry na Over the Edge. Następnie toczył fedu z Jarrett'em, a potem z Jericho. Pod koniec 1999 roku skończył z wrestlingiem aby powrócić do mieszanych sztuk walki.

 



Tytuły i osiągnięcia

 

Black Belt Magazine

2000 Full-Contact Fighter of the Year

 

Pancrase Hybrid Wrestling

King of Pancrase (1994)

King of Pancrase Tournament winner

 

PRIDE Fighting Championships

Pride Grand Prix 2000 Finals Superfight

 

Ultimate Fighting Championship

UFC Superfight Championship (pierwszy)

UFC Hall of Fame

UFC Viewer's Choice Award

UFC 1 Tournament Semifinalist

UFC 3 Tournament Finalist

 

World Mixed Martial Arts Association

WMMAA Heavyweight Championship

 

Wrestling Observer Newsletter awards

2002 Feud of the Year vs. Tito Ortiz

2006 Feud of the Year vs. Tito Ortiz

 

Pro Wrestling Illustrated

Most Improved Wrestler of the Year (1997)

PWI ranked him #226 of the 500 best singles wrestlers of the PWI Years in 2003

 

South Atlantic Pro Wrestling

SAPW Heavyweight Championship

 

Total Nonstop Action Wrestling

NWA World Heavyweight Championship

 

World Wrestling Federation

WWF Intercontinental Championship

WWF Tag Team Championship z Big Boss Man

King of the Ring (1998)

 



Walki

 







 

© Wszekie prawa zastrzeżone

Zakaz kopiowania bez zgody autora - Luba