Co to jest Pro Wrestling?

[Łajt]

Co to jest Pro Wrestling?

Profesjonalny Wrestling, lub inaczej Pro Wrestling to forma teatru sportowego imitującego walkę wręcz i wykorzystująca podstawy zapasów. Walki są przygotowane przez zespół rozpisujący galę promocji i zawierają choreograficzny układ zapisany w skrypcie. W owym skrypcie zapisany jest także wynik walki. Początki wrestlingu sięgają dziewiętnastowiecznego karnawału, gdzie walki będące kolebką wrestlingu były częścią karnawałowej imprezy, a konkretnie pokazów atletyki i siły. Nowoczesny styl wrestlingu zazwyczaj cech***je uderzanie i walka w zwarciu, uformowane z różnych stylów zapasów i pięściarstwa.

Profesjonalny wrestling jest szczególnie popularny w krajach Ameryki Północnej oraz w Japonii. W Brazylii ten rodzaj rozrywki był bardzo rozpowszechniony między 1960, a 1980 rokiem, gdzie wrestling znano jako m.in."Telecatch". Rozpoznawalne postaci w tym sporcie stały się celebrytami i kulturowymi ikonami, szczególnie w ich krajach rodzinnych, lub w krajach, gdzie mieszkają. Choć profesjonalny wrestling z początku był drobnym przedstawieniem karnawałowym, obecnie jest miliardową branżą. Dochody wynikają z sprzedaży biletów, kontraktów telewizyjnych, firmowych towarów (merchandise) czy sprzedaży DVD (Home Video). Obecnie wykorzystywany jest także internet i czerpanie z niego zysków. Transmisje, znane w internecie, jako "stream", obecnych lub starszych gal wrestlingu, są również dużym źródłem zarobku. Pro wrestling zaczął także wykorzystywać formułę Pay-Per-View jako rentowny sposób dostarczania większych gal. Coroczne edycje WWE Wrestlemanii, WWE Royal Rumble, czy TNA Bound for Glory są najlepiej wykupywanymi programami Pay per View. Pozycje Home Video często dominują na top listach sprzedaży w kategoriach sportowych. Wrestling zajmuje od 3 do aż 9 z 10 miejsc rankingu. Z kolei w rankingu ukazującym najlepsze sprzedaże sportowych DVD w 2008 roku spośród 20 pozycji znalazło się aż 14 na temat wrestlingu.

Obecnie, największą wrestlingową firmą jest amerykańskie World Wrestling Entertainment (WWE). World Wrestling Entertainment zabsorbowało w końcówce XX wieku wiele mniejszych organizacji, jak również i dwóch największych konkurentów: World Championship Wrestling (WCW) i Extreme Championship Wrestling (ECW). Obie federacje zostały wykupione w 2001 roku. Innymi popularnymi federacjami są Total Nonstop Action (TNA) oraz Ring of Honor (ROH). W Meksyku głównymi promocjami są Consejo Mundial de Lucha Libre (CMLL) oraz Asistencia Asesoría y Administración (AAA). Z kolei w Japonii najważniejszymi federacjami są New Japan Pro Wrestling i Pro Wrestling NOAH. W południowej Afryce najważniejszą organizacją jest World Wrestling Professionals (WWP).

Zostało stworzonych również kilka filmów dokumentalnych na temat wrestlingu. Najsławniejsze to: "Beyond the Mat" reżyserowany przez Barry W. Blaustein'a oraz "Wrestling with Shadows" z Bretem hartem i reżyserią Paul'a Jay'a. Zostały również stworzone fabularne produkcje dotyczące wrestlingu: w 2008 występ Mickey'a Rourke w "Zaaśniku" został przyjęty z wielką aprobatą. Rola Rourke'a obrazowała starzejącego się wrestlera walczący z narkotykami, pieniędzmi, zdrowiem, kontaktami towarzyskimi, lecz żyjący pro wrestlingiem i występami dla publiczności.

Zasady

Natura pro wrestlingu to jedna z wielu różnic oddzielających tą dziedzinę od zwykłych zapasów. Nie ma tu odgórnych zasad obowiązujących wszystkich zapaśników we wszystkich federacjach, choć istnieje pewien standard, który jest wykonywany przez organizacje. Każda promocja ma swoje wariacje, ale są one na tyle niewielkie, że można uniknąć zamieszania wynikającego z różnic w zasadach. Każda poniższa zasada jest po prostu umownym standardem i może być niewykorzystywana w jakiejś federacji.

Postanowienia ogólne

Walka jest toczona przez 2 lub więcej stron (narożników). W każdym narożniku występuje jeden zapaśnik, tag team (drużyna składająca się z 2 zawodników) lub drużyna posiadająca 3 i więcej zawodników. Większość walk team'owych znajduje się pod zasadami Tag team (patrz niżej). W każdym przypadku zwycięzcą walki może być tylko jeden zapaśnik, lub tylko jeden team.

Standardową metodą do zwycięstwa jest "fall", który moze być wykonany poprzez:

- Przykładając (pinując) ramiona przeciwnika do maty, dopóki sędzia nie uderzy o matę trzykrotnie.

- Nokautując lub powodując niezdolność przeciwnika do walki

- Wymuszając na przeciwniku poddanie się (to submit)

- poprzez dyskwalifikację przeciwnika (Dq)

- Countout, tj. przebywanie zapaśnika poza ringiem przez czas, w którym sędzia doliczy do dziesięciu.

Poszczególne sposoby są opisane poniżej. Standardowo, pin, lub submission musi być wykonany w strefie ringowej (na macie).

Większość walk rozgrywanych jest tak długo, dopóki jeden z uczestników walki nie zdobędzie pinu, submission'u, czy innych typów fallu. Jednakże czasami historia pokazywała, ze do zwycięstwa potrzebne są 2 piny ("best 2 out of 3 falls match"), lub nawet 3 ("best 3 out of 5"). Obecnie standardowo walki rozgrywane są do pierwszego fall'a. Jednakże mimo, iż jest to standard, wielu konferansjerów zapowiada walki zaczynając od słów "The following contest is set for one fall.." - "Ten mecz został ustalony do pierwszego pinu". Większość walk ma również limit czasowy. Jeśli w danym limicie nie zostanie uzyskana odpowiednia ilość fall'i, pojedynek będzie uznany za remis. Nowoczesne walki posiadają najczęściej od 10 do 30 minut limitu. Starcia o tytuł mogą trwać do godziny.

Alternatywną opcją może być walka, gdzie ustalony limit czasowy musi zostać wypełniony, a poszczególni zawodnicy zbierają fall'e. Zwycięzcą walki zostaje ten zawodnik, który po upływie limitu czasu ma większą ilość zdobytych fall'i. Najczęściej używa się do tego typu walk 20,30 lub 60 minutowy limit. Tego typu walki nazywane są najczęściej Iron Man Match'em.

W pojedynkach z wieloma uczestnikami może być użyta formuła eliminacji. Każda osoba, która straci fall, odpada z walki. Pojedynek kończy się wtedy, gdy pozostanie tylko jeden zawodnik. Jednakże w wieloosobowych walkach bardziej popularna jest formuła, w której pierwsza osoba, niezależnie kogo pokona, zostaje zwycięzcą walki. To oznacza, że w walkach o mistrzostwo mistrz nie musi zostać spinowanym, by stracić swój tytuł (w przeciwieństwie do walk 1 vs. 1, gdzie mistrz przegrywając przez dyskwalifikację, lub count out nie traci mistrzostwa)

Obecnie używanych jest wiele różnych typów walk i ich stypulacji z przeróżnymi wymaganiami do zwycięstwa.

Każda walka musi mieć przydzielonego sędziego, który podejmuje ostateczną decyzję o wyniku walki (W wieloosobowych walkach lucha Libre występuje 2 sędziów: 1 w ringu, i jeden poza nim). Choć częstą rolą sedziów jest nadanie walki wdzięku i dramaturgii, są oni przeznaczeni głównie do utrzymania walki w porządku zgodnym z podstawowymi zasadami. Mają być stróżami zachowującymi obiektywność. Podstawową zasadą jest to, ze sędzia musi widzieć pinfall, poddanie się, bądź złamanie zasady, by ewentualnie stwierdzić słuszność fall'a itd. To daje przewagę charakterom heelowym (poniżej), którzy często posiadają w skrypcie walki atak rywala w sposób niezgodny z zasadami, podczas gdy sędzia jest odwrócony w inną stronę. Większość sędziów jest bezimiennych nie odgrywają większej roli w historii zawodników, więc znani są tylko sędziowie specjalni, którzy pojawiają się w tej roli od czasu do czasu; oni z kolei na mocy ich statusu gwiazdy, często dopuszczają się stronnictwa i pomocy jednej ze stron, by jeszcze bardziej podkreślić dramaturgię show.

Walki rozgrywane są na ringu przeznaczonym do wrestlingu: kwadratowym (na ogół), wyścielonym płótnem, z słupkiem przy każdym narożniku. Ring jest postawiony nieco nad ziemią, a odstęp między podłogą a matą zasłania apron. Miejsce walki okrążają 3 liny, które są zawieszone na ściągaczach przy słupkach. Dla bezpieczeństwa, na tychże ściągaczach znajdują się miękkie podkładki (turnbuckle), a także kładzie się materace dookoła ringu. (według keyfabe te materace nie dają za wiele ochrony. Jerry "The King" Lawler podczas Royal Rumble 2005 powiedział, że "te materace bardziej chronią ziemię, aniżeli wrestlerów, którzy tutaj się znajdują"). miejsce bitwy od widowni oddzielają barierki, lub balustrady. Ogółem oczekuje się od zawodników, by walczyli głównie na ringu, lecz czasami wrestlerzy walczą poza ringiem, a nawet wśród publiki, by nadać więcej podekscytowania.

Zasady Tag Team

W niektórych walkach w jednym momencie tylko jeden zawodnik jednego team'u może znajdować się w ringu "legalnie". Aby zawodnicy mogli się zmienić, musi nastąpić między nimi fizyczny kontakt (zazwyczaj poprzez "przybicie piątki"). Taka zmiana nosi nazwę "tag". Najczęściej zawodnik, który został zmieniony ma 5 sekund, by opuścić ring.

"Nielegalny" zawodnik ma obowiązek stać poza ringiem, lub poza innym ewentualnym legalnym miejscem walki. Ten zawodnik musi także unikać celowego kontaktu z przeciwnikiem oraz ustnych upomnień w kierunku sędziego. W większości federacji, aby zmiana została uznana za prawidłową, zapaśnik, który chce wejść na ring i zastąpić partnera, musi dotykać swojego narożnika lub sznurka z nim połączonego.

Niektóre wieloosobowe walki dopuszczają więcej niż jednego legalnego zawodnika, a owy zawodnik może zmienić się z dowolnym wrestlerem, niezależnie od drużyny. W takich walkach zmiana nie musi być wynikiem współpracy, a często zdarza się, że dzieje się to wbrew woli osoby schodzącej/wchodzącej.

W Texas Tornado Tag team match'u wszyscy zawodnicy są legalni i jakakolwiek zmiana nie jest obowiązkowa.

Techniki

Wrestlerzy mogą zakładać chwyty, przytrzymywać się lub uderzać w każdą część ciała, prócz szyi, oka i okolic kroku.

Wrestler może uderzyć swego rywala w sposób dowolny, każdą częścią swego ciała: kończynami, tułowiem, czy głową. Są jednak następujące wyjątki: Wrestler nie może uderzyć przeciwnika zamkniętą pięścią, oraz nie może kopać czubkiem palców. Zabrania się gryzienia i wsadzania palców do oczu. Kiedy wrestlerzy się tego dopuszczają, sędziowie odciągają winowajcę od rywala i słownie go upominają.

Wrestlerzy mogą podnosić przeciwników, rzucać nimi, wywracać ich lub jakkolwiek inaczej sprowadzić ich do maty. Niektóre techniki, jak na przykład Piledriver, w których głowa/kark uderza jako pierwsza o matę, nie są mile widziane w niektórych promocjach.

Wrestler może skoczyć na rywala, lub stać i leżeć na nim w dowolny sposób, włącznie z zaciśnięta pięścią, (Diving Fist Jerry'ego lawlera) czy punt kick'iem Randy Ortona. Rywal oczywiście musi wtedy leżeć.

Każdy legalny zapaśnik może uderzyć rywala z dowolnego kierunku, w dowolnym czasie, również gdy rywal leży, tak długo, dopóki znajdują się na ringowej macie ogrodzeni linami. Jeśli zapaśnik dotknie liny, bądź w jakikolwiek inny sposób przetnie linię wyznaczana przez ring, każdy założony chwyt musi zostać przerwany zanim sędzia doliczy do pięciu, inaczej zawodnik atakujący zostanie zdyskwalifikowany. Ten sposób jest często strategicznie wykorzystywany do ucieczki od submission'u. Przecięcie linii wyznaczanej przez liny to dotknięcie liny, bądź wystawienie części ciała za ring. Pop przerwaniu można uciec od jakiejkolwiek straty fall'u. Głównie nazywa się to "rope break".

Decyzje

Pinfall: Zgodnie z zasadami, Pin może zostać uzyskany tylko wtedy, gdy oba ramiona przeciwnika znajdują się na macie, a sędzie doliczy do trzech uderzając o matę ("three count"). Jest to najpopularniejsza droga do zwycięstwa. Dodatkowo, poza tym, że przeciwnik ma obie łopatki na macie, rywal musi go dotknąć jakąkolwiek częścią ciała, by sędzia mógł zacząć odliczać. Aby uznać pin za nielegalny, sędzia musi zobaczyć, że zawodnik wykorzystuje przy pinie liny, przytrzymuje go za ubranie. Tego typu zagrywki często wykorzystują heel'owie (niżej), chyba, że stypulacja walki pozwala na wykorzystywanie tych metod. Takie piny są rzadko widziane przez sędziów, co daje wrażenie, że heel jest oszustem i wygrał walkę nieprawidłowo.

Czasami zdarza się, że pin jest dokonany przez rywali - jeden na drugim, tj. obaj leżą ramionami na macie, mając jednocześnie przy tym kontakt fizyczny. Wtedy nie można jednoznacznie stwierdzić, kto zwyciężył. Najczęściej prowadzi to do remisu (draw), jednakże czasami zdarza się, że jest dalej kontynuowane, lub zapowiada się kolejną walkę, by wyłonić zwycięzcę.

Submission: By wygrać poprzez submission, wrestler musi zmusić rywala to poddania się zakładając dany chwyt. Tak dzieje się zazwyczaj, lecz nie zawsze. Najpopularniejszymi "submission holdami" są np. Sharpshooter, Figure four leg lock, Ankle lock, sleeper-hold itd.

Stracenie przytomności traktuje się jako Knockout. By sprawdzić, czy wrestler nie zemdlał, sędzia (głównie w WWE) podnosi i opuszcza rękę wrestlera. Jeżeli sędzia podniesie i upuści rękę 3 razy i nie dostanie odzewu ruchowego od zapaśnika, uznaje się go za nieprzytomnego, a walka kończy się zwycięstwem przez submission. Obecnie często wykorzystuje się ten ruch ze względu na bezpieczeństwo zawodników.

Wrestler może dobrowolnie się poddać, werbalnie przekazując to sędziemu (zazwyczaj wykorzystywane w Meksyko jako "Mexican Surfboard", kiedy wszystkie 4 kończyny są wykorzystywane w chwycie i stapowanie jest niemożliwe). Zawodnik na ogół poddaje się dobrowolnie uderzając kilkakrotnie ręką o matę lub przeciwnika. Taki ruch, nazywa się stapowaniem ("Tapping out"). Czasami wrestler sięga liny (rope brak poniżej). początkowo submission był bardzo ważną częścią w pro wrestlingu. Jednakże w wyniku osłabnięcia submissionowego stylu jako mało efektownego, ten sposób na zwycięstwo jest wykorzystywany stopniowo coraz rzadziej. Mimo to wielu wrestlerów, takich jak Ric Flair, Bret Hart, Kurt Angle, C.M. Punk, Chris Jericho, Ken Shamrock, The Undertaker, Dean Malenko, czy Chris Benoit zasłynęło z wygrywania swoich walk za pomocą submissionu. Wrestler, który często używa jednego submissionu jest uznawany za specjalistę w tym ruchu i owe submissionu "wyrządzają" więcej szkód, a wydostanie się z niego uchodzi za wyjątkowo ciężkie.

Rope brak jest jedną z najbardziej popularnych form ucieczki od submissionu. Większość submissionów pozostawia co najmniej jedną rękę lub nogę wolną, więc przeciwnik może stapować. Zamiast się poddać, wrestlerzy używają tych wolnych kończyn do złapania liny (zazwyczaj tej najniższej, gdyż jest najbliżej leżącego zapaśnika), bądź kładąc nogę pod którąś z nich. Kiedy do tego dojdzie, sędzia nakazuje napierającemu przerwać atak. gdy wrestler tego nie chce zrobić, sędzia liczy do 5. Jeśli mu się to uda, a atakujący nie odpuści w tym czasie, to wtedy zostaje zdyskwalifikowany.

Jeżeli menadżer danego zawodnika zadecyduje, że jego podopieczny powinien stapować, lecz jest do tego nie zdolny, może rzucić ręcznik. (Dosłownie rzucając ręcznikiem na oczach sędziego). Działa to jak poddanie się przez zawodnika, gdyż według keyfabe (historii, jaką opowiada wrestling) menadżer jest upoważniony do podejmowania oficjalnych decyzji za wrestlera, którego menadżeruje. Jeden z najsławniejszych przykładów miał miejsce w 1983 roku, gdy menadżer Boba Backlunda rzucił ręcznik, by uwolnić swego podopiecznego z rąk Iron Sheik'a (Zakładał mu wtedy Camel Clutch).

Countout: (pisane również jako count-out lub count out) ma miejsce, gdy wrestler jest poza ringiem na tyle długo, że sędzia zdąży doliczyć do dziesięciu (lub dwudziestu). Jest to forma dyskwalifikacji. Odliczanie sędziego jest przerywane i rozpoczynane od początku, gdy jeden z wrestlerów wyjdzie z ringu i dołączy do drugiego będącego poza ringiem. Możliwy jest także double countout, gdy obaj wrestlerzy znajdują się poza ringiem przez zbyt długi czas, i choć stosunkowo rzadko, to jednak jest to łatwa droga prowadząca do remisu.

Kiedy odliczanie jest zrestartowane i obaj wrestlerzy znajdują się poza miejscem walki, wykorzystuje się pewną sztuczkę (najczęściej dokonują tego heelowie): jeden z zapaśników wsuwa się na ring, co powoduje, że sędzia musi zrestartować odliczanie, a następnie szybko opuszcza pierścień. Heelowie często wychodzą z ringu, by złapać oddech, lub by sfrustrować przeciwnika.

Jeżeli wszyscy zawodnicy, leżą na łopatkach na ringowej macie, sędzia rozpoczyna odliczanie (zazwyczaj do 10). Jeżeli żaden z zawodników nie podniesie się w tym czasie i nie stanie o własnych siłach - sędzia ogłasza remis i walka jest zakończona. Jeśli którykolwiek z wrestlerów podniesie się na nogi, przerywa odliczanie dla wszystkich wciąż leżących. W niektórych federacjach, mistrzostwa nie mogą zmienić właściciela poprzez count out, chyba że General Menager lub inna osoba posiadająca władzę rozporządzi, że mistrz nie może uciec poprzez count out, bo straci pas. Z kolei w niektórych federacjach count out wiąże się z utratą pasa mistrzowskiego.

Dyskwalifikacja: Dyskwalifikacja może być wynikiem następujących przyczyn:

* Używania jakiegokolwiek nielegalnego ruchu, jak na przykład odmówienie puszczenia zawodnika dotykającego lin, ciągnięcie za włosy, gryzienie, duszenie przeciwnika, wielokrotne uderzenie przeciwnika zamkniętą pięścią. Gdy sędzia zobaczy te wykroczenia, ma obowiązek liczyć do pięciu. Dopiero, gdy doliczy, może zadeklarować dyskwalifikację jednego z zawodników.

* Atakując oko przeciwnika, przykładowo wsadzając palce, uciskając je, uderzając w nie, czy jakkolwiek inaczej.

-*Jakakolwiek interwencja ze strony osób nie biorących udziału w walce. Dotyczy to uderzenia lub wykonywania dowolnego ruchu na osobie walczącej. Jeżeli jakiś heel chce zainterweniować i zaatakować jakiegoś zawodnika, który znajduje się legalnie w ringu, a interwencja nie zdąży zajść, gdyż sędzia zdąży zareagować - dyskwalifikacji nie ma. W tym typie dyskwalifikacji zwycięzcą walki zawsze zostaje osoba zaatakowana przez osobę z zewnątrz. Czasami służy to heelom. W lutym 2009 roku Shawn Michaels, który według keyfabe był pracownikiem JBL'a, wykonał na nim Sweet Chin Music zapewniając tym samym swemu pracodawcy zwycięstwo poprzez interwencję z zewnątrz.

*Uderzając przeciwnika obcym przedmiotem (Chyba, że stypulacja walki pozwala na używanie jednego lub więcej przedmiotów).

*Uderzając przeciwnika w okolice krokowe i pachwiny (low blow), chyba, ze stypulacja walki na to zezwala.

*Umyślnie uderzając sędziego lub, w skrajnych przypadkach, dotykając sędziego jakąkolwiek częścią ciała (szczególnie w przypadku Special guest referee)

*Przytrzymując rywala za spodenki podczas pinfall'u (choć zazwyczaj kończy się to tylko anulowaniem count'u).

*Ściągając maskę przeciwnika podczas walki (Szczególnie nielegalne jest to w Meksyku i czasami w Japonii).

*Wyrzucając przeciwnika przez górną linę (zasada ta obowiązywała głównie w NWA oraz WCW, lecz niektóre mniejsze federacje używają tej zasady do teraz).

*Podczas Royal Rumble, zakazane jest wejście na ring przed swoim czasem.

W praktyce, naruszenie zasad kończy się bardzo często bez konsekwencji, gdyż sędzia nie widział całego zdarzenia (zazwyczaj jego wzrok jest zwrócony w kierunku całkiem innej osoby, który przykuwa uwagę sędziego). Zazwyczaj po stwierdzeniu niektórych wykroczeń sędzia natychmiast kończy walkę i dyskwalifikuje jednego z zawodników. Do takich akcji należą low blow, użycie przedmiotu, interwencja, lub atak na sędziego. W WWE sędzia musi na własne oczy widzieć wykroczenie, by ewentualnie stwierdzić dyskwalifikację (po prostu oglądanie nagrań wideo nie jest wystarczająco popularne). Zarządzenie sędziego w odnośnie dyskwalifikacji jest niemalże zawsze ostateczne. Często również dochodzi do przypadkowego uderzenia sędziego, co nie skutkuje dyskwalifikacją. mało tego, gdy sędzia pozostaje znokautowany, nie ma żadnej władzy nad walką i zawodnicy mogą bez konsekwencji dopuścić się wykroczeń. Czasami sędzia, który dojdzie do siebie po uderzeniu karze domniemanego sprawcę dyskwalifikacją. Większość sytuacji pod nieobecność sędziego kończy się nielegalnymi zagraniami, jednak daje to często zarówno przewagę, jak i straty. Na przykład jeden z zawodników nie chcący znokautował sędziego. I podczas nieobecności sędziego doszło do pinfallu. teoretycznie jeden z zawodników leżał na łopatkach dłużej niż sekundy, zatem gdyby sędzia był przytomny, zawodnik by wygrał, jednak tak się nie stało, ponieważ nikt, poza sędzią nie może stwierdzić fall'u (czasami, gdy jeden sędzia jest powalony, do ringu wbiega drugi sędzia, również oficjalny i on zaczyna count. jednakże prawie zawsze wrestler zdąży się uratować i podnieść łopatkę - kick out).

Jeśli wszyscy zawodnicy łamią zasady, sędzia może zarządzić double disqualification. Wtedy wszystkie biorące udział drużyny lub zawodnicy są zdyskwalifikowani. W gruncie rzeczy jest to unieważnienie walki oraz rozporządzenie remisu, choć czasami wiąże się to z zrestartowaniem pojedynku, lub rozegrania go na najbliższej tygodniówce, lub Pay Per View.

W większości federacji mistrzostwo nie może zmienić właściciela w wyniku dyskwalifikacji, chyba, że zarządca gali zapowie, że zdyskwalifikowany mistrz straci swój tytuł. Dzieje się tak jednak bardzo rzadko, a brak straty pasu przez dyskwalifikację nazywa się mianem "przewagi mistrza". Dlatego często mistrz dąży do zdyskwalifikowania siebie tylko dlatego, by nie narazić siebie na stratę pasa. Nie mniej jednak w niektórych federacjach mistrz może stracić swój tytuł, gdy zostanie zdyskwalifikowany.

Obecnie często używa się hardcore'owych edycji walk, w których panuje zasada No Disqualification. Ten typ walk został częściej używany w latach 90, głównie przez Extreme Championship Wrestling (ECW). Gdy WWF (dawne WWE) przeszło do ery Attitude w 1997 roku, gdzie walki bez dyskwalifikacji stały się chlubą owej federacji. Właśnie dlatego między 1998 a 2002 rokiem WWF/E utrzymywało pas Hardcore Championship. Wymyślone zostały kompletnie nowe typy walk, jak walki zezwalające na użycie poszczególnych przedmiotów (np. Tables, Ladder & Chairs match - dozwolone są krzesła, drabiny i stoły) lub walki mające szczególne zasady (np. Falls Count Anywhere - Można pinować przeciwnika gdziekolwiek w budynku).

Remis: Pojedynek profesjonalnego wrestlingu może zakończyć się remisem. Z remisem mamy do czynienia, gdy obaj zawodnicy zostają zdyskwalifikowani (np. przez double countout), gdy żaden z zawodników leżąc na macie nie odpowiada na dziesięciokrotne zawołanie sędziego, lub gdy obaj zawodnicy wygrają walkę w jednym momencie. Ta ostatnia sytuacja ma miejsce, gdy jeden zapaśnik leży na swych łoptkach przez 3 sekundy, jednak przytrzymuje on swego przeciwnika za pomocą jakiegoś submissionu. Gdy przeciwnik zawodnika leżącego na łopatkach podda się w tym samym momencie, co sędzia doliczy do 3 (count na łopatkach dla drugiego zawodnika), obaj legalnie zdobyli fall. Tradycyjnie, mistrzostwo nie zmienia swojego właściciela w wyniku remisu, choć niektóre promocje zmieniają tę zasadę. Remis może być także wynikiem przekroczenia limitu czasu. Wtedy nie ma żadnego zwycięzcy walk, czyli pojedynek jest nierozstrzygnięty. Ta sytuacja zachodzi wtedy, gdy w przeciągu wyznaczonego przed walką limitu nikt nie dokona fall'u (remis w walce z limitem 60 minut nazywa się w żargonie wrestlingowym jako "Broadway")

No contest

Walka może być uznana za "no contest", gdy ogłoszenie zwycięzcy jest nie do wykonania. Może to być skutkiem zbyt intensywnej interwencji, utraty panowania nad pojedynkiem przez sędziego lub kontuzją zawodnika nie z winy przeciwnika. No contest ogłasza się również, gdy zawodnicy niezdolni są juz do walki, mimo, iż jeszcze się ona oficjalnie nie zaczęła. No contest jest wynikiem zupełnie innym, aniżeli remis. Remis jest wtedy, gdy walka zakończyła się w wyniku jakiegoś warunku, a nie, jak w przypadku No contest, nie z przyczyny zawodników, bądź gdy walka się nawet nie zaczęła. W praktyce, oba te wyrażenia są używane zamiennie, jednak jest to niestety niepoprawne.

Elementy dramaturgii i aktorstwa

Podczas gdy każda walka wrestlingu jest rzekomym pojedynkiem atletów z elementami strategii, to tak na prawdę głównym celem wrestlingu jest rozerwać publiczność. Gdy zawodnicy odgrywają swoje role, publika reaguje nieraz w sposób dramatyczny i nieraz kończy się wieloma okrzykami w kierunku wrestlerów. Potęgowanie emocji skutkuje w zwiększeniu oglądalności, a także w sprzedażach biletów, wzroście ratingów (które przynoszą więcej zysków z reklam) czy większym wykupieniem pay-Per-View. Wiąże się to też z lepszą sprzedażą markowych produktów. Te wszystkie rzeczy, tak jak już było pisane wyżej przynoszą dochody firmie (federacji)

Postać

W krajach latynoskich oraz anglojęzycznych większość wrestlerów (a także innych osób występujących podczas gal wrestlingu) odgrywa pewną rolę, tworząc tym samym postać, którą rozwija kolejnymi swymi występami. Czasami charakter odgrywany przez zapaśnika jest całkowicie inny, aniżeli własny charakter człowieka. Tę alter postać nazywa się gimmickiem. Te personalia zostały stworzone, by uatrakcyjnić wrestling, oraz by zaciekawić nim więcej fanów. Szczególnie wielką pracę nad gimmickiem wykonują zapaśnicy bez wielkich umiejętności ringowych. Niektóre z nich są nierealistyczne lub wręcz bajkowe (np. Kane, czy Doink the Clown), podczas gdy inne są bardziej realistyczne (jak np. The Rock, Stone Cold Steve Austin czy CM Punk). W lucha libre (meksykańskie zapasy) wielu zapaśników zakłada maski, co sprawia wrażenie tajemniczego superbohatera, nawiązując tym do strefy duchowej.

Każdy zawodnik ma swój ringname - "imię", z którego są znani i przedstawiani. Niektórzy zapaśnicy posiadają swój jeden, jedyny ringname , jak np. Ricky Steamboat, Randy Orton, czy CM Punk. Z kolei niektórzy zmieniają ring name od czasu do czasu, by lepiej oddać swój charakter i wpasować się w odbiór przez publikę i federację. Czasami ringname jest własnością federacji, dlatego zapaśnik odchodzący od jednej i przechodzący do drugiej promocji musi zmienić swoją nazwę (choć zazwyczaj są to najprostsze zmiany, jak np. Rhyno w WWF/E i Rhino w TNA). Jednakże czasami nazwa zapaśnika jest jego własnością i może ją wykorzystywać w każdej federacji. W niektórych przypadkach zapaśnicy występują pod swym własnym imieniem i nazwiskiem, by uzyskać legalność swego ring name'u (żadna federacja nie może uznać za własność ring name'u, który jest realnym imieniem i nazwiskiem). Wielu wrestlerów jest ściśle powiązanych z swoim ringname'm (The Rock, The Undertaker), przez co są z nim wręcz utożsamiani, nawet w ujęciu prywatnym. Aktualnie jest popularne określać zapaśnika prywatnie za pomocą ring name'u, aniżeli za pomocą jego prawdziwego imienia i nazwiska. Charakter wrestlera może na tyle zamocować się w mediach, ze jest powiązywany nie tylko ze środowiskiem wrestlingowym, ale i także z całą kulturą mediów (największe przykłady to Hulk Hogan oraz El Santo). Sława wynikająca z wrestlingu jest często tak duża, że pozwala na wejście do polityki (Antonio Inoki, Jesse Ventura itd.)

Walki zazwyczaj toczą się pomiędzy protagonistą, czyli face'm, a antagonistą, czyli popularnie Heel'em. W starożytnym teatrze protagonistą nazywamy postać uwielbioną przez publikę, a antagonista to arogancki zły charakter z tendencją do łamania zasad. Mówiąc prosto, face - dobry człowiek, Heel - Zły facet. W dzisiejszych czasach ta rywalizacja między dobrem a złem stała się bardzo popularna. Mniej często, jednak istnieją postacie zwane tweener. Jest to postać, któa nie ejst pełnym facem, ale nie jest też pełnym heelem. Taka postać pośrednia, która może odgrywać w historii postać i złą i dobrą (na przykład Samoa Joe podczas swoich występów pomiędzy czerwcem 2005, a październikiem 2006.

Z czasem charakter może przejść turn, zmieniając się z dobrego na złego, bądź z złego na dobrego. Turn może być nagły i zaskakujący, ale i powolny i stopniowy. Turn przejawia się zmianą w zachowaniu zawodnika wynikłym z pewnych wydarzeń. Niektóre turny stały się punktem przełomowym w karierze danego zawodnika. na przykład gdy Hulk Hogan przeszedł Heel turn (z dobrego na złego) po tym, jak przez ponad 10 lat był największym facem świata. Niektóre z kolei nie mają większego wpływu na status zapaśnika, poza odświeżeniem postaci. Jeśli postać przechodzi powtarzające się, częste turny z heela na face'a i odwrotnie, to owe turny stają się niewystarczająco wiarygodne i wywołują apatię wśród publiczności. Najwięcej turn'ów w historii WWE przeszedł najprawdopodobniej Vince McMahon.

Generalnie, przynależność do dobra, czy zła nie musi trwać na wieki. Każdy zapaśnik moze przejść heel turn, bądź face turn, jednak niektóre postacie były przez całą karierę facem, czy heelem (największy przykład to Ricky Steamboat, który przez całą swoja karierę był facem).

Fabuła

Prawdziwe walki nie są rzeczą wrestlingu. Walki pro wrestlingu opowiadają pewną historię, analogicznie jak w sztuce teatralnej czy w filmie/serialu. Face czasami wygrywa (tryumf), a czasami przegrywa (tragedia). Dłuższe historie zawierają wiele walk w przeciągu jakiegoś czasu. Odkąd federacje zaczęły używać pasów mistrzowskich, pasy stały się głównym bodźcem do opowiedzenia historii. Wszystko, od włosów wrestlera aż po jego pracę "może być" stawką walki.

Niektóre walki przedstawiają historię zaledwie jednej strony. Dotyczy to przedstawienia jakiegoś wrestlera jako niezatrzymaną siłę, farciarza, załamującego przegranego itd. Czasami pokazuje się nie wrestlingowe filmy, znane jako vignette lub Promo, które mają na celu ulepszenie bądź podbudowanie gimmick'u zapaśnika.

Inne historie przedstawiają naturalną rywalizację pomiędzy dwoma lub więcej zapaśnikami. Za kulisami oraz w środowisku internetowym tę rywalizację określa się jako feud. Feud może się rozegrać pomiędzy dowolną liczbą ludzi oraz moze trwać zarówno kilka dni, jak i paręnaście lat. Feud pomiędzy Ric'iem Falirem a Ricky'm Steamboatem trwał od późnych lat siedemdziesiątych, aż do wczesnych lat dziewięćdziesiątych. Mówi się, że zawierał on ponad 1000 walk (choć większość z nich było dark match'ami - walkami nie ukazywanymi w TV). Historia między Mike'm Awesome, a Masato Tanaką jest innym przykładem wieloletniego feudu.

Teoretycznie, im dłużej rozwijany jest feud, tym więcej zainteresowania wzbudzi. Main event (Główna , ostatnia walka) jest najmocniejszym punktem show i jest najbardziej podbudowywana przez wcześniejsze występy wrestlerów. Zazwyczaj heel dominuje przez większość feudu, by nadać napięcia i dramaturgii feud'owi. Ponadto nadaje to zainteresowanie walką, gdyż fani chcą zobaczyć swego ulubieńca, który zwycięża nad złym rywalem.

Od nadejścia telewizji, do wrestlingu dodano wiele nowych, niewrestlingowych, elementów: Przed- i pomeczowe interwencje, wystąpienia za kulisami ("backstage"), postacie organu władzy, rankingi, (np. #1 Contender), kontrakty, loterie, a nawet gazety czy strony internetowe.

Wszystko, co może stać się częścią jakiejkolwiek fabuły miało już miejsce w pro wrestlingu: romantyczne związki (w tym trójkąty, czy małżeństwa), rasizm, rozwarstwienie pod względem klasy, nepotyzm (faworyzowanie członków rodziny), faworyzowanie, korupcja, związki rodzinne, sprawy osobiste, obrazy, kradzieże, oszukiwanie, napadanie na innych, zdrada, przekupstwo, uwodzenie, śledzenie, gra na zaufaniu, wymuszanie, szantaż, znieważanie, zwątpienie w siebie, samopoświęcenie, a nawet porwania, pedofilia, fetysze seksualne, nekrofilia, mizoginia (wyraźne uprzedzenie do kobiet), gwałt, czy śmierć. Niektóre organizacje wykorzystują także nadprzyrodzone elementy, jak magia, klątwy, nieśmiertelność, czy satanizm. Również gwiazdy występują w historiach.

Bardzo ważnym ogniwem jest też komentator. Omawiają oni feudy oraz całe historie, mówiąc o związkach charakteru z poszczególnymi szczegółami z przeszłości i przyszłości. Zaznaczają oni przypominają rzeczy, które mogły być zbyt delikatne, czy subtelne, by je zapamiętać.

Mistrzostwa

Profesjonalny wrestling zapożycza strukturę mistrzostw z innych sztuk walki. Zawodnicy walczą i zdobywają mistrzostwa, a następnie muszą je bronić. Mistrzostwa są prezentowane przez pasy, które mistrz może zakładać. W przypadku pasów drużynowych, każdy z zawodników mistrzowskiego team'u ma własny pas.

Prawie wszystkie duże federacje mają jedne główne mistrzostwo, jednak niektóre mają także parę mniejszych. Mistrzostwa są określane za pomocą dywizji wagowych, wzrostowych, według płci, stylu wrestlingu czy innych określników.

Większość organizacji uznaje tylko swoje pasy, jednak w niektórych federacjach następuje wymiana między mistrzami i pasy jednej federacji są uznawane w drugiej (i na odwrót). Jeśli federacja przejmie lub wykupi drugą promocję, ma prawo do ich pasów, dzięki temu federacja kupująca może utrzymywać pas wykupionej federacji, ale może i zrezygnować lub zunifikować ten pas.

Za kulisami bookerzy (osoby piszące galę) dają pas osobie, która jest najbardziej sukcesywna (wypromowana) w danym momencie. Tytuły są też nadawane zawodnikom z przyszłością, a także osobom, które przyciągają największą oglądalność. Dlatego mniejsze mistrzostwa są bardzo częste dawane osobom, które wykazują duży potencjał na bycie gwiazdą. Dawanie takim osobom tytuł daje pewność siebie, a także czas antenowy, który mogą przełożyć na kontakt z publiką. Jednakże też inne warunki wpływają na użycie pasa. Kombinacja pochodzenia pasa, poziomu sławy kolejnych mistrzów oraz częstość zmian pasa mają wpływ na odbiór przez publikę tytułu, jako bardziej lub mniej renomowany i ważny.

Zdobyte przez zawodnika mistrzostwa są dodawane do jego osiągnięć w karierze. Są one wyznacznikiem osiągnięć zawodnika - siły, talentu, zdolności mówczych itp. W sumie wrestler z wieloma mistrzostwami jest lepiej odbierany przez fanów jako bardziej zdolny i silny oraz że posiada wielką zdolność do występowania w ringu. Jakkolwiek osiągnięcia (Mistrzostwa, a także inne wyróżnienia, jak King of the Ring, czy King of the Mountain) mogą robić z zawodnika żyjącą legendę. Na przykład Ric Flair znany jest jako 16 krotny mistrz świata (Nikt inny tego nie dokonał, drugi jest Triple H - 13). Ultimo Dragon, japoński zapaśnik, w jednym momencie posiadał oraz bronił aż 10 pasów.

Niestandardowe Walki

Często walka znajduję sie pod szczególnymi zasadami, innymi niż zwyczajnie. Jest w pewnym sensie szczególną atrakcją i nadaje charakteru walce. Bardzo często stypulacja, czyli pewnego rodzaju zmiana w zasadach walki jest kulminacyjnym punktem jakiegoś feudu

Najprawdopodobniej najsławniejszą niestandardową walką jest "Cage match", w której ring jest okrążony metalową strukturę, która zdaje się łączyć w klatkę. Ma ona na celu stworzyć wrażenie tego, ze w walce nie może nastąpić interwencja, a ucieczka z klatki jest nie lada wyczynem. Dodatkowo Klatka może być używana jako broń, a właściwe jako brutalna platforma do wykonywania ataków.

Innym przykładem jest WWE Royal Rumble Match, który zawiera aż 30 zawodników, którzy pojaiwają się w nieznanej kolejności. Rumble match jest wielkim wydarzeniem samym w sobie, więc od wielu lat ma miejsce zaledwie raz do roku podczas PPV Royal Rumble. Walka ta zawiera wielu zasłużonych zawodników, ale i zawodników mało znaczących. Celem Royal Rumble match'u jest wyłonienie pretendenta ( #1 Contender) do głównego pasu federacji podczas Wrestlemanii. Dlatego zwycięzca tej walki ma zapewnioną walkę o główny pas podczas największej gali roku.

Wejście

Głównym celem pro wrestlingu jest walka. Jednakże ważną częścią pro wrestlingu jest wejście na ring (Ring entrance). Ma one za zadanie lepiej przedstawić gimmick zawodnika. Zazwyczaj ma to na celu wywołanie lepszej reakcji wśród publiki (pop dla face'ów, a heat dla heeli). Wejście do ringu pomaga w odebraniu zapaśnika jako dobrego albo złego.

Każdy godny odnotowania zawodnik (zakontraktowany z reguły) posiada swoją muzykę wejściową (Theme). ponadto zawodnicy dodają do swego wejścia różne inne elementy. Muzyka wejściowa zazwyczaj pokrywa się z charakterem zapaśnika. W Ameryce bardzo często używa się theme'ów ze słowami, które jeszcze bardziej oddają postać wrestlera. Pomysł z muzyką wejściową został wprowadzony dopiero w latach osiemdziesiątych zeszłego wieku, gdy wielki sukces odniosło rock 'n' wrestling (sprawdź na wikipedii). W 1997 w WWF wprowadzono wielki telebim, na któym po raz pierwszy zaprezentowano titantron. Jest filmik, który jest puszczany na ekranie podczas wejścia zapaśnika (Inaczej można to nazywać entrance video).

Innymi rzeczami używanymi podczas wejścia są m.in.:

-charakterystyczny dźwięk podczas wejścia, zazwyczaj na początku (ma to na celu wyuczenie odruchu warunkowego wśród publiki - w biologii znane to jest jako odruch/doświadczenie Pawłowa). Przykładem może być dźwięk trzaskanej szyby w muzyce Stone Cold Steve Austina.

-Dym lub fajerwerki

-zaciemnienie hali (często powiązane efektami błyskawic etc.). Przykład: dramatyczne wejście The Undertakera.

-wchodzenie w jakimś stylu, charakterystycznym dla danego zawodnika. Szybko i energicznie, lub wolno i stoicko. Na przykład The Ultimate Warrior wbiegał dziko na ring, a Randy Orton przemieszcza się do pierścienia w sposób mroczny i powolny.

-Wjeżdzanie na jakimś pojeździe. na przykład Eddie Guerrero wjeżdżał na arenę w lowriderze. The Disciples of Apocalypse na motorach, a mexicools na kosiarkach do trawy.

-Wykonywanie jakiegoś typowego dla zapaśnika zachowanie, na przykład napinając swe mięśnie (np. Chris Masters), wchodząc na liny (większość zapaśników), czy siedząc w narożniku (Raven).

- Komunikowanie z publiką za pomocą słow i gestów.

-wchodzenie na ring spośród publiczności, jak na przykład Sandman i jego wejście z puszką piwa (a następnie zniszczeniu jej na swej głowie) czy wyjście po walce wśród publiczności przez Diamond Dallas page'a.

-wchodzenie wśród swej grupy (stajni - stable) lub ochrony.

Inną formą wejścia na ring może być zjeżdżanie z sufitu na ring na linie zapiętej na ubraniu (pewnego rodzaju uprząż). W taki sposób do ringu wszedł Shawn Michaels na Wrestlemanii XII, a następnie kilkakrotnie Sting. Ponadto ten typ wejścia jest bardzo kontrowersyjny, gdyż z powodu wady uprzęży ten typ wejścia zakończył się tragiczną śmiercią Owena Harta.

Największe gwiazdy w historii pro wrestlingu mogą wykonywać samo wejście nawet i ponad 3 minuty. Do takich osób należą między innymi The Undertaker, triple H, Shawn Michaels, czy The Sandman. Czasami się zdarza (choć bardzo rzadko), że same wejście na ring obu zawodników trwa dłużej aniżeli sama walka.

Wyróżnia się też inne specyficzne wejścia, szczególnie często mają one miejsce podczas Wrestlemanii. Na Wrestlemanii III i VI wrestlerzy wchodzili na ring za pomocą mobilnych platform w kształcie miniatur ringu. Czasami się zdarza, że podczas gali zespół wykonuje na żywo entrance theme jakiegoś zawodnika (np. Triple H na Wrestlemanii X-7).

Wrestlerzy

Wrestlerzy niezależni

W przeciwieństwie do wielu obecnych sportów esencja korzeni pro wrestlingu jest wciąż widoczna w obrębie całych Stanów Zjednoczonych. Federacje niezależne mogą być utworzone niemalże wszędzie w USA, z czego niektóre miasta posiadają parę swoich okręgów wrestlingowych i wymieniają się zawodnikami między sobą. Większość tego typu gal odbywa się w różnych salach, centrach rekreacji, gimnazjach, pchlich targach, barach oraz na parkingach centrów handlowych. Wartość takich produkcji jest zazwyczaj niska, promocja działa na zasadzie umów słownych i mediów, jak internet, czy telewizja kablowa. Wrestlerzy na scenie niezależnej (Independent circuit) walczą na zasadzie wolnego, niezależnego wykonawcy, występując dla wielu federacji,a płacę odbierają za każdy występ (brak stałego wynagrodzenia). Większość teraźniejszych gwiazd występowało kiedyś na scenie niezależnej.

Męski wrestling

Zdecydowana większość wrestlerów jest mężczyznami, szczególnie w Północnej Ameryce, np. WWE. Tam też preferuje się raczej większych zawodników, a nawet ludzi ogromnych. Najsławniejszymi okazami wielkich wrestlerów są André the Giant, Hulk Hogan, Paul "Big Show" Wight, The Undertaker, Yokozuna, Giant Gonzales, The Great Khali czy Kane. Najczęsciej federacje rozwarstwiają się na dywizje z zapaśnikami o podobnym stylu walki, jak na przykład techniczny, high-fly'er, brawler, lucha, power, submission lub hardcore. Jednakże walki pomiędzy zawodnikami preferującymi różne style walki nie są czymś wyjątkowym i są często wykorzystywane, chyba, że różnice są przeogromne. Bardzo rzadko zdarza się, by mężczyzna i kobieta walczyli między sobą.

Żeński wrestling

Dywizja kobiet we wrestlingu posiadała mistrzostwo świata od roku 1937, kiedy to Mildred Burke wygrała pierwsze w historii mistrzostwo świata kobiet. Potem we wczesnych latach pięćdziesiątych założyła World Women's Wrestling Association i uznała siebie jako pierwszą mistrzynię kobiet, choć jej mistrzostwo zostało zwakatowane po jej odejściu na emeryturę. Jednakże NWA uznało Burke jako ich mistrzynię świata (w 1954 r.), a później uznano za nią June Byers (w tym samym roku). Byers zdobyła mistrzostwo po kontrowersyjnej końcówce tej prestiżowej walki. Po odejściu na emeryturę June Byers w 1964, gdy Fabulous Moolah wygrała już (w 1958 r.) NWA Junior Heavweight Womens Championship (przodek WWE Women's Championship), Fabulous Moolah została uznana za domyślną mistrzynię.

Tradycyjnie żeński wrestling znajduje się nisko w karcie na galę wrestlingu i jest rzadszy, aniżeli wrestling męski. W latach osiemdziesiątych oraz do połowy dziewięćdziesiątych żeński wrestling ukazywany był jako sport tak poważny, jak męski wrestling, jednakże był dużo mniej popularny, a niżeli męska odsłona. Oczywiście chodzi tu o dwie największe federacje tych czasów: World Wrestling Federation oraz World Championship Wrestling. Pod koniec lat dziewięćdziesiątych WWF zaprezentowało własną dywizję kobiet, odnowiło mistrzostwo pań i zaczęło przedstawiać kobiety jako "Divas". Kobiece wrestlerki schyłku XX wieku były raczej cukierkami dla oka, aniżeli atletkami. Większość z nich było po prostu menadżerkami i na potrzeby WWF przeszły minimalne szkolenie we wrestlingu. Na początku nowego tysiąclecia, po 2000 roku zmagania kobiet znów przybrały postać poważnego sportu. Na czele silnej dywizji stanęły Trish Stratus i lita. Co ciekawe, pod koneic 2004 roku spotkanie tych dwóch pań o Womens Championship było main eventem gali Raw. Total Nonstop Action wprowadziło poważną dywizję kobiet w 2007 roku, kiedy to wprowadzili pas Knockouts Championship. Segmenty i walki pomiędzy Knockouts (określenie, którym w TNA określa się kobiety - divy) przyczyniają się w wielkim stopniu do polepszenia ratingów (coś a'la oglądalność)gal impact (tygodniówki federacji TNA, tak jak Raw,czy SmackDown w WWE).

W Japonii kobiecy wrestling, zwany tam też joshi puroresu, ma świetną historię, kiedy to w latach sześćdziesiątych (1955 r.) stworzoną pierwszą całkowicie kobiecą federację w tym kraju (przodek All Japan Women's Pro Wrestling - AJW). Kobiecy wrestling w kraju kwitnącej wiśni zawsze był przedstawiany jako poważny sport dla atletycznych zawodniczek, gdzie stosunek do pracy kobiet w tym sporcie był tak poważny jak w przypadku męskiego wrestlingu. WWWA Championship, używane w Japonii było uznawane od 1970 jako pochodzące bezpośrednio od World's Women's Championship pani Burke. AJW zaczęło je wykorzystywać jako najważniejszy tytuł istniejący w tejże federacji. Żeński wrestling przeżył w tych czasach ogromny zryw, gdy poczynania tamtejszych zapaśniczek wywoływało ogromne zainteresowanie, niemalże na równi z mężczyznami. Wiele Japońskich wrestlerek, które osiągnęły szczyt swej sławy, zaczęło śpiewać i wydawać najczęściej popowe płyty. Największy sukces w wrestlingu odniósł tag team Crush Gals, który był w azjatyckim kraju uznawany za swego rodzaju Hulkamanię. Podczas gdy dywizja kobiet tamtego czasu nastawiona była głównie na styl puroresu (japońska, mocno techniczna, technika wrestlingu), na świecie,a także i w Japonii wielką popularność zyskał Hardcore wrestling. Frontier Matrial-Arts Wrestling (FMW), specjalizujące się właśnie w hardcorze, również stworzyło małą dywizję dla kobiet, które walczyły w wielu hardcore'owych walkach. Największymi reprezentantkami były Combat Toyoda i Megumi Kudo. Te dwie zapaśniczki odcisły piętno w historii światowego harcore'u, występując w "Exploding no rope barbed wire deathmatch'u" (walka w której zamiast lin jest drut kolczasty podłączony do prądu). W 2005 obie wielkie kobiece federacje w Japonii zostały zamknięte (AJW i Grea Japan), jednakże japonki wciąż walczą w mniejszych niezależnych federacjach.

Jest również parę innych promocji na świecie, które skupiają się w kwestii kobiet na atletyce i wyszkoleniu sportowym swych zapaśniczek. W Stanach Zjednoczonych Shimmer Women Athlets jest w pełni kobiecą federacją, która jest filią największej federacji niezależnej w Ameryce - Ring of Honor i walczą na poziomie równym mężczyznom. W Meksyku również występuja kobiety, choć rzadziej w porównaniu do ich koleżanek z USA, Kanady, czy Japonii. Meksykańskie zapaśniczki określane są jako luchadoras i są obdarzone dużym respektem. Nieraz zdarza im się występować nawet poza granicami swego państwa, wyjeżdżając na północ kontynentu, a nawet za ocean. W Europie dominującymi kobiecymi organizacjami są ChickFight oraz Queens of Chaos. Są to odpowiednio federacje z Wielkiej Brytanii i Francji. Tutaj takze mają wyrobioną markę, choć nie tak mocną, jak męski wrestling.

Wrestling międzypłciowy

Przez większość historii wrestling kobiety i mężczyźni bardzo rzadko walczyli ze sobą. Uważa się to na ogół za niesprawiedliwe i głęboko nieuprzejme. Andy kaufman zyskał sławę, gdy ustanowił siebię Intergender Championem i zapowiedział, że moze bronić tego tytułu przeciwko każdemu, niezależnie od płci.. Doprowadziło to do długotrwałego feudu z Jerrym Lawlerem.

W 1980 po raz pierwszy użyto Mixed tag team match'u, w którym w każdej drużynie ejst i mężczyzna i kobieta. Jednakże zasady tej walki mówią, że tylko mężczyzna z mężczyzną, a kobieta z kobietą moga stanąć w ringu. Jeśli w jednej drużynie doszło do zmiany, automatycznie w drugiej nastąpiło dokładnie to samo. Mimo tych ograniczeń często dochodziło do starć pomiędzy zawodnikami przeciwnych płci. Na przykład heel mógł uderzyć nielegalnie kobietę z przeciwnej drużyny, by wywołać negatywną reakcję od publiki.

Międzypłciowy wrestling w odłonie singlowej (1 vs. 1) odbył się na poważnie dopiero w latach 90. Wszystko zaczęło się od Luny Vachon, która walczyła z mężczyznami (i zazwyczaj ich pokonywała) zarówno w ECW, jak i w WWF. Następnie Chyna wsławiła się tym, że zdobyła Intercontinental Championship - pas przeznaczony docelowo dla mężczyzn. Jest jak dotychczas jedyną kobietą w historii (biorąc pod uwagę 4 główne federacje ostatnich kilkunastu lat - ECW, WCW, WWF i TNA), która zdobyła męski tytuł mistrzowski. Z kolei w TNA Cody Deaner wygrał pas KnockOut w 2009 roku, a sam siebie nazwał "King of KnockOuts", jednakże jego mistrzostwo nie zostało oficjalnie zatwierdzone. Niemniej jednak doprowadziło to do kilku walk/konfrontacji między nim, a jego byłą partnerką ODB.

Wrestling Karłów

Wrestling karłów powiązany jest w dużym stopniu z karnawałową zabawą i humorystycznymi występami na styl baletu z tamtych czasów. Wrestling karzełków został potężnie odchudzony, gdy wielkie federacje zrezygnowały z usług małych wojowników jako osobnej dywizji. Jednakże WWE w późnych latach dziewięćdziesiątych oraz w 2006 roku posiadało swoją małą dywizję karłów, nazywaną odpowiednio "mini's" i "junior's league". Walki takich zapaśników są nadal używane w Meksyku jako element rozrywki, głównie jako drugoplanowy dodatek.

Niektórzy mali zapaśnicy mają swoją postać, jak na przykład Mascarita Sagrada czy Alebrije has Quije. Zdarzały się przypadki, gdy karły były "służącymi" jakiegoś pełnowymiarowego zapaśnika, a nawet fizycznie interweniowali w walkach. Na przykład Alushe jest często ukazywany wraz z Tinieblas'em, czy Kemonito, który jest przedstawiany jako maskotka Consejo Mundial de Lucha Libre, jest również pomocnikiem innej dużej gwiazdy - Mistico. W World Wrestling Entertainment Dave Finlay często występował wraz z małym karzełkiem, głównie znanym jako Hornswoggle. Często pomagał irlandczykowi wychodząc z ringu i podawając mu pałkę, by użył jej na rywalu. Zdarzało się, że Finlay rzucał Hornswogglem na swych rywali. Karzeł ten dostał także Cruiserweight Championship (Ostatni posiadacz).

Kultura wrestlingu

Profesjonalny wrestling rządzi się własną kulturą, która została rozwinięta na przestrzeni dziesiątek lat. Stworzyło to globalne bractwo łączące wszystkie rodziny zapaśników, "wrestlingowy" język, czy przekazywanie tradycji z pokolenia na pokolenie. Obecni zapaśnicy muszą przez kilka lat ciężko pracowac przy mikrofonie, w ringu, a przede wszystkim na backstage (za kulisami, np. przy produkcji, zaangażowanie etc.). Wszystko zaczyna się od mniejszych federacji, gdzie zawodnicy nabierają doświadczenia, by mogli pracować wyżej. Większość federacji wrestlingowych posiadających swój własny roster posiada za kulisami swój własny porządek, w którym weterani i osoby najbardziej uznawane wśród zawodników są mediatorami pomiędzy poszczególnymi pokoleniami i negocjują między wrestlerami. Przez wiele dekad wrestlerom nakazywało się utrzymywać iluzję realistyczności wrestlingu, nawet, gdy nie występowali w ringu, a w jakimś innym nie powiązanym z tą kulturą programie. Wielu weteranów mówi o "chorobie", która dotyczy osób, które z niewytłumaczalnych przyczyn pragną utrzymać się w wrestlingowym świecie, przez co niszczą swoje zdrowie, a nawet życie.

Fani wrestlingu tworzą swoją własną subkulturę, porównywalną do fanów komiksów, czy science-fiction. Są to ci, którzy, są zainteresowani w zdarzeniach za kulisami, w spoilerach (wydarzeniach, które są przewidywane - wydarzenia z gal, których jeszcze nie było, ale wiadomo, ze tak będzie), w rozumowaniu danej organizacji, czytają teksty pisane przez dziennikarzy lub innych ludzi powiązanych z biznesem wrestlingowym. Takie wiadomosci często wyciekają do internetu, gdzie są ciągle aktualizowane, a czasem podkoloryzowane. Niektóre informacje spoza gal pojawiają się poprzez radio.

Niektórzy fani lubią zbierać różne fanty powiązane z wrestlingiem. Najczęściej jest to kolekcjonowanie płyt z nagraniami wrestlingowymi, a także różne ubrania, czy symbole. Internet pozwala fanom zobaczyć lub dowiedzieć się tego, czego za pomocą gal wrestlingu nie byliby w stanie zrozumieć.

Oczywiśćie, tak jak w przypadku innych rozrywek, środowisko internetowe lubi się "bawić w wrestling". Stąd też pochodzi popularność i sława tzw. e-fedów (elektroniczne federacje), w których najczęściej gracz tworzy swoją własną postać, oraz odgrywa jakiś storyline (historię zawodników), najczęściej za pomocą RolePlay - pisemnej długie pracy oddającej gimmick wrestlera. Owe roleplay'e dotyczą najczęściej tego, co zostało zapowiedziano na następną galę, którą piszą inni użytkownicy. Zwyciężce najczęściej wyłania się za pomocą statystyk dotyczących zapaśnika oraz poziomu roleplay'ów, rzadko za pomocą głosów "publiczności".

Każdego roku przybywa kolejnych ugrupowań fanów wrestlingu, co często doprowadza do kontaktów z jakimiś postaciami związanymi z wrestlingiem. Często prowadzi to też do pokazów z udziałem wrestlingowych legend, co często nazywa się mianem All-Star show.

Wrestling w kulturze telewizyjnej

Odkąd ustanowiono tytuł mistrza świata, główne gwiazdy wrestlingu zaczęły zyskiwać sławę wśród społeczności i uzyskiwały coraz to większą popularność. Każde pokolenie wrestlingu wytwarza pewną liczbę wrestlerów, którzy kontynuują swą karierę w dziedzinach takich jak: Muzyka, pisarstwo, aktorstwo, biznes, polityka, czy występy publiczne. W tych dziedzinach wrestlerzy ukazują siebie nieznanego, a nie postać, z której fani go znają.

I na odwrót, Gwiazdy sportu, telewizji często występują podczas gal wrestlingu, albo nawet zostają wrestlerami (np. Ken Shamrock). Pierwszym tego typu przykładem był program Rock 'n' Wrestling Connection w latach osiemdziesiątych, gdzie nastąpiło połączenie wrestlingu z stacją MTV.

Część słów należących do "słownika" wrestlingowego trafiło do powszechnego użytku, na przykład słowa jak "Cage match", "Sleeper hold", czy "Tag team" są używane w Ameryce nawet przez osoby, które nie znają się na pro wrestlingu. Termin "SmackDown", który został stworzony pod koniec lat dziewięćdziesiątych w World Wrestling Federation, jest obecnie wpisany do "Webster's Dictionary".

Wiele telewizyjnych programów, czy filmów obrazowało pro wrestling. Nagrano także filmy, gdzie główny bohater jest wrestlerem (Ready to Rumble, ¡Mucha Lucha!, Nacho Libre, czy seria filmów El Santo). Dotychczas stworzono także dwie sztuki teatralne, które dotyczyły pro wrestlingu: "The Baron" jest komedią opowiadającą o życiu zapaśnika znanego jako Baron von Raschke. "From Parts Unknown" jest nominowanym do nagród Kanadyjskim dramatem o zapaśniku, który wzniósł się na wyżyny, a potem boleśnie upadł. W 2009 roku jeden z odcinków serialu animowanego Southpark dotyczył pro wrestlingu. The Wrestler, film z 2008 roku dostał kilka nominacji do Oscara, w tym za "aktora roku" dla Mickey'a Rourke. Film ten był głęboko krytykowany przez światek wrestlingu jako niszczący iluzję pro wrestlingu.

Nauka i analiza pro wrestlingu

Wraz z rosnącą popularnością, wrestling stał się atrakcyjnym przedmiotem poważnych nauk oraz krytyki dziennikarskiej. Wiele kursów, tez, esejów, czy innych prac naukowych analizowało pro wrestling i jego założenia, to co zawiera oraz jego rolę w współczesnym społeczeństwie. Jest to często częścią studiów teatralnych lub socjologii. Massachusetts Institute of Technology utworzyło specjalny kurs dotyczący ważności pro wrestlingu w kulturze.

Jednakze nie było tak od zawsze. Na pcozątku XX wieku pro wrestling uchodził za lichą rozrywkę dla niewyedukowanej klasy robotniczej. Do teraz u niektórych ludzi panuje takie przekonanie. Francuski teoretyk Roland Barthes był pierwszą osobą, która stwierdziła, ze pro wrestling jest warty głębszej analizy. W swoim eseju "The World of Wrestling" z jego książki "Mythologies", który opublikował po raz pierwszy w 1957 roku, Barthes podkreśla, że wrestling nie powinien być uważany za marny numer ignorantów, a za spektakl. Spektakl dla chętnych tryskającej krwii kibiców. Ta praca uznawana jest za fundament następnych prac naukowych dotyczących pro wrestlingu.

Podczas gdy pro wrestling jest potocznie nazywany "Serialem dla mężczyzn", tak naprawdę odtwarza on klasyczną formę literatury i teatru. Połączenie klasycznej odwagi, komedii ludowej (dell'arte), tragedii zemsty, sztuki moralnej i burleski (teatralna parodia). Postacie i historie tworzone przez dobrą federację są ukazywane jako obecny nastrój, nastawienie oraz problemy dotyczące społeczności danej federacji. Wysoki poziom przemocy i męskości w wrestlingu jest alternatywnym rynkiem zbytu dla agresji podczas pokoju.

Twórcy filmów dokumentalnych badają często rodziny i historię różnych zapaśników, czy promocji. Badaja także wpływ wrestlingu na owe rodziny, czy samych wrestlerów. W 1999 stworzono dokument "Beyond the mat" dotyczącym Terry'ego Funka i jego odejścia na emeryturę (jak wiadomo, mimo przeszło sześćdziesięciu lat w 2005 roku wziął udział w No Ropes Barbed Wire Massacre). Tworzzono takze dokumenty o Micku Foley'u, Jake'u Robertsie oraz o szkółce wrestlingowej próbującej się przebić do wrestlingowego biznesu. W 2005 wydany dokument "Lipstick and Dynamite, Piss and Vinegar: The First Ladies of Wrestling" mówi o żeńskim wrestlingu XX wieku. Pro wrestling był także kilkakrotnie tematem Real Sports with Bryant Gumbel na HBO. Dokumentalny program na MTV, pod tytułe True life nagrał dwa odcinki o wrestlingu: "I am wrestler" i "I Want to Be a Professional Wrestler". Inne dokumenty zostały stworzone przez The Learning Channel (The Secret World of Professional Wrestling), a także A&E Network (Hitman Hart: Wrestling with Shadows). Najnowszy dokument, "Bloodstained Memoirs" mówi o karierze kilku pro wrestlerów, między innymi Roba Van Dama, Chrisa Jericho, czy Roddy Pipera.

Istniejące obecnie główne federacje:

Główne federacje:

• World Wrestling Entertainment (WWE)

• Total Nonstop Action Wrestling (TNA)

Organizacje niezależne

• Evolve

• Ring of Honor (ROH)

• All Pro Wrestling (APW)

• Chikara

• Combat Zone Wrestling (CZW)

• Dragon Gate USA (DGUSA)

• Empire Wrestling Federation (EWF)

• Florida Championship Wrestling (FCW)

• Full Impact Pro (FIP)

• Jersey All Pro Wrestling (JAPW)

• Juggalo Championship Wrestling (JCW)

• Maryland Championship Wrestling (MCW)

• Northern Wrestling Federation (NWF)

• Ohio Valley Wrestling (OVW)

• Pro Wrestling Guerrilla (PWG)

• Shimmer Women Athletes

• World Wrestling Professionals (WWP)

Puroresu

• All Japan Pro Wrestling (AJPW)

• New Japan Pro Wrestling (NJPW)

• Big Japan Pro Wrestling (BJW)

• Pro Wrestling Noah

• Pro Wrestling Zero1

• Pancrase

• Michinoku Pro Wrestling

• IWA Japan

• BattlARTS

• DDT

• Osaka Pro Wrestling

• K-DOJO

• Dragon Gate

• Big Mouth Loud

• El Dorado Wrestling

Lucha Libre

• Asistencia Asesoría y Administración (AAA)

• Consejo Mundial de Lucha Libre (CMLL)

• International Wrestling Revolution Group (IWRG)

Przetłumaczył, opracował i napisał Łajt na podstawie angielskiej wikipedii i własnych odniesień.

źródło: Wikipedia.com

[SweetChinMusic]

Genialna robota Łajt W świetny sposób opisałeś wszystkie zasady Wrestlingu, postacie, charaktery. Musiałeś w to włożyć masę roboty. O niektórych federacjach, które umieściłeś w spoilerze nigdy w życiu nie słyszałem. Dam Ci niestety tylko Reputa, bo piw już nie ma

[Zaqu7]

Wielki szacunek za ten artykuł. Nadaje się do poczytania za równo dla ludzi w temacie jak i dla osób spoza środowiska, co jest jego największą zaletą. Wielka piątka za twoją pracę

[BigDickJohnson]

Ale się Łajcik napracował Ale nie, bardzo fajny artykuł Ci wyszedł i za to wielki szacun. Teraz jak ktoś powie na forum, że nie wie do końca na czym polega Pro Wrestling to śmiało można mu dać ten artykuł do przeczytania, ba, powinniśmy każdemu nowemu dawać to do czytania!! Gratuluję świetnie wykonanej roboty

[pelikan]

Łał,człowieku ta praca to masterpiece,świetny artykuł mam nadzieje że będzie takich więcej

[Mala094]

swietne... ;]

Dodano:

na prawde ekstra wszytko zrobione ... jestem nowa w tym wiec to bylo to czego szukam ...

[koksu21]

Mmmmm, palce lizać. Ile ty to żeś pisał???..... Genialne. Punkt reputu dla Ciebie Łajt.

[Yaoohoo]

Genialny artykuł. Wszystko ładnie wyjaśnione i opisane. Normalnie teraz każdy kto to przeczyta będzie wiedział wszystko w 100%, do tego ile ty to pisałeś? Mi by się raczej nie chciało

[Zaq123]

Taki artykuł to robi wrażenie, brawo Łajt. Ten zbiór wielu znaczeń itp. przyda się każdemu, nie tylko temu co zaczyna przygodę z wrestlingiem (chociaż w szczególności), a również komuś kto nie wie wszystkiego do końca. Szczególnie zaciekawiła mnie kategoria 'Elementy dramaturgii i aktorstwa', a w szczególności 'Postać' oraz 'Fabuła'. Oczywiście punkt rep. już leci. I jestem ciekaw podobnie jak SMC... ile Ty to pisałeś? Urban może dać to jako obowiązkowe do przeczytania, tak jak jest z regulaminem, skoro tak mówisz. Ja osobiście wszystkiego nie przeczytałem, ale niektóre opisy mnie interesowały.

[Łajt]

Pisałem to jakieś 3 tygodnie, tzn. tłumaczyłem, jak można było zauważyć. Jakby to przeliczyć na godziny, to spędziłem nad tym coś do 20 godzin, ciężko powiedzieć.

[d3raNg3d]

Brawo na pewno musiałeś się przy tym napracować.