UFC Fight Night: Cerrone vs Miller

[N!KO]

Data: 16 lipca 2014

Miejsce: Revel Casino Hotel, Atlantic City, New Jersey, USA

Transmisja: FOS Sports 1

 

Walka wieczoru:

155 lbs: Donald Cerrone (23-6) vs. Jim Miller (24-4)

 

Główna karta:

155 lbs: Edson Barboza (13-2) vs. Evan Dunham (14-5)

155 lbs: Gleison Tibau (28-10) vs. Pat Healy (29-19)

170 lbs: Rick Story (16- vs. Leonardo Mafra (11-1)

125 lbs: John Lineker (23-7) vs. Alptekin Ozkilic (9-2)

 

Pozostałe:

145 lbs: Lucas Martins (25-7) vs. Jim Alers (13-1)

135 lbs: Jessamyn Duke (3-1) vs. Leslie Smith (6-5-1)

115 lbs: Claudia Gadelha (11-0) vs. Tina Lahdemaki (5-0)

135 lbs: Aljamain Sterling (9-0) vs. Hugo Viana (8-1)

170 lbs: Zak Cummings (17-3) vs. Kenny Robertson (13-3)

155 lbs: Joe Proctor (9-2) vs. Justin Salas (12-5)

 

Donald Cerrone Last 3: W - Edson Barboza ; W - Adriano Martins ; W - Evan Dunham

Jim Miller Last 3: W - Yancy Medeiros ; W - Fabricio Camoes ; NC - Pat Healy

 

Kiedy patrzę na tę kartę, widzę tylko jedną walkę. Main Event, który powinien być też walką wieczoru, kiedy światła zgasna. Lubię obu. Obaj dają ekscytujące walki. Znając charakter Kowboja, może chcieć pobawić się w płaszczyźnie przeciwnika, a co najważniejsze, ma papiery by poddać świetnego w parterze Millera. Rankingowo to nr 6 (Kowboj) z nr 7 (Miller), więc przy dobrym występie, kolejny bój zwycięzcy może być o upragnionego title-shota.

 

Edson Barboza Last 3: L - Donald Cerrone ; W - Danny Castillo ; W - Rafaello Oliveira

Evan Dunham Last 3: L - Donald Cerrone ; L - Rafael dos Anjos ; W - Gleison Tibau

 

Parterowiec vs Efektowny stójkowicz. Kiedyś Dunham był melodią przyszłości, i mocno pushowanym lekkim. Kiedy jednak szybko rozbił go Guillard (2011 rok), walczy w kratkę. Ostatni rok skończył z minusowym rekordem (1-2), a w tym jeszcze nie walczył. W tym można upatrywać przewagi Barbozy, w którym wciąż widać spory potencjał.

 

Poza tym, Bam Bam Healy walczy o życie... znowu! Gość jeszcze w UFC nie wygrał.

[N!KO]

Rick Story (17- vs. Leonardo Mafra (11-2) - Mafrę stać było tylko na jedną szarżę. Później ujawnił się kompletny brak przygotowania zapaśniczego. Liczył na stójkową wojnę ze Storym, ale Rick okazał się mądrzejszy. W parterze sobie mógł na nim siedzieć, jak na treningu.

 

Edson Barboza (14-2) vs. Evan Dunham (14-6) - Przez chwilę wydawało się, że Barboza jakiś pokorniejszy po porażce z Kowbojem, ale ten kopniak przypomniał jak niebezpieczny jest to gracz. Genialne KO. Czas chyba się pozbyć tego bezbarwnego Dunhama. Spakować w jedną walizkę z Healym i wywieźć do jakiegoś One FC, czy WSOF.

 

Donald Cerrone (24-6) vs. Jim Miller (24-5) - Jeden kopał, drugi uderzał rękoma. Fajne tempo i dobra stójka, szczególnie ze strony Millera, który mocno nią zaskoczył. Nie dążył do parteru, a niesiony dopingiem swoich ludzi, dawał się mocno we znaki Kowbojowi. Cerrone z drugiej strony czekał. Próbował tego high kicka kilkukrotnie, aż w końcu trafił i "zabił". Piękne KO, ale kolejna walka tej dwójki mogłaby pójśc w drugą stornę. Godni siebie rywale.

[-Raven-]

1. Edson Barboza vs Evan Dunham - Dunham nie miał za bardzo pomysłu na przeniesienie walki na glebę i wdał się w stójkową grę Barbozy, czym podpisał na siebie wyrok śmierci. Edson po raz kolejny kopnięciami rozpracowuje rywala i Evan po jednym z nich, zupełnie traci ochotę na kontynuowanie tego starcia.

 

2. Gleison Tibau vs Pat Healy - dość wyrównana walka, bo poza pierwszą rundą, która bankowo szła dla Brazylijczyka, w dwóch kolejnych - punktacja mogła pójśc w obie strony (ja drugą dałbym dla Bam Bam'a za stójkę i trzecią chyba jednak też, bo poza 2 obaleniami z których nic nie wniknęło Tibau zebrał sporo w stójce, gdzie toczyła się większość walki). Ciekawie zaczęło się robić dopiero od 2 odsłony, kiedy Pat zaczął bronić obaleń i dominować w stójce oraz w klinczach. Sędziowie jednak nie docenili jego pracy... Cóż, tak to już bywa przy tego typu wyrównanych starciach.

 

3. Donald Cerrone vs Jim Miller - walka-dylemat, bo bardzo lubię obu. Świetna pierwsza runda Millera, który zaczął bardzo agresywnie i - o dziwo - zdominował w stójce Donalda, który zupełnie nie potrafił znaleźć sposobu na szarżującego rywala. Po straconej pierwszej odsłonie, Kowboj jednak szybko się ogarnął i kiedy włączył "kopanie", był to początek końca dla Jim'a. Kopnięcia wchodziły, zwłaszcza te na korpus, które odbierały Millerowi siły i zmuszały do cofania się. Finalny high kick był już niemal tylko formalnością, bo w drugiej rundzie zobaczyliśmy Donka, takiego, jakiego znamy z jego najlepszych walk, a wówczas nie ma na niego chuja we wsi.

Bardzo dobre starcie i to ze strony każdego z rywali.

[Kowal]

Edson Barboza vs Evan Dunham Właściwie ciężko się rozpisywać o przebiegu tej walki, bo pierwszy mocny jej akcent to już było KO. Bardzo mocny kop w brzuch i dobicie w parterze. Krótka walka, ale zakończenie świetne.

 

Donald Cerrone vs Jim Miller Potrwało to tylko dwie rundy, ale za to zostało zakończone efektownym KO. Miller przyjął potężnego buta na głowę i nawet Donald nie musiał go dobijać żeby sędzia przerwał walkę. Przed nokautem wydawało mi się że Miller miał lekką przewagę, a na pewno jego ciosy były celniejsze i mocniejsze. Jednak w drugiej rundzie zebrał mocne kopnięcie w brzuch i dalej nie było już tak dobrze jak wcześniej.

[Morison]

Rick Story vs Leonardo Mafra - to musiało się tak skończyć. Horror Story od samego początku zdominował starcie szybko przenosząc je do parteru, gdzie czul się jak ryba w wodzie, w drugiej rundzie Mafra probował obronić się przed obaleniem, ale umiejętności Ricka wzięły górę, a gdy pojawiła się okazja do Trójkąta, została wykorzystana.

 

Edson Barboza vs Evan Dunham - Edson najwyraźniej pozbierał się po porażce z Ceroonem, kontrolował pojedynek z Evanem, a gdy nadarzyła się okazja poczęstował go mocarnym kopnięćiem (na początku myślałem, że to low-blow ) który zakończył starcie. spodziewałem się nawet pełnych 15 minut, a tu Barboza pozytywnie zaskoczył i po raz kolejny pokazał potencjał.

 

Jim Miller vs Donald Cerrone - spodziewałem się znacznej przewagi Kowboja w stójce, a okazało się, że Miller nie odstawał poziomem od swojego rywala, Jim poszedl na wojnę i chwała mu za to, ale imiennik naszego premiera skrzętnie to wykorzystał i soczyście zmieścił jedno z wysokich kopnięć kasując kolejny efektowny nokaut.