Wprowadzeni w I edycji Hall of Fame (2003)

[SixKiller]

1. "The Nature Boy" Ric Flair

 

Kiedy został nominowany: 2003

 

Liczba otrzymanych punktów: 108 (raz na pozycji "1")

 

Zajął miejsce: 1

 

 

Richard Fliehr, urodzony w 1949 jest uznawany za jednego z najlepszych wrestlerów w historii, człowieka który łączy bardzo dobry styl walki z ogromną charyzmą. Flair który rozpoczął karierę w 1972 roku, wzorował się na jednym zawodniku - Buddy Rogersie. Niezaprzeczalnym jest fakt, że gdyby nie Rogers, Ric nie zostałby wrestlerem gdyż początkowo wrestling zbytnio go nie interesował. Jednak gdy zobaczył "Nature Boy'a" w akcji, postanowił podjąć treningi w szkole Verne Gagne'a & Billy'ego Robinsona. Już na początku swojej kariery, Flair otarł sie o śmierć, kiedy uczestniczył w wypadku samolotowym razem z Johnny Valentine'em i Davidem Crockettem. Doznał kontuzji pleców, i choć lekarze mówili o końcu kariery wrestlera, Flair się nie poddawał. Początek lat 80'tych to prawdziwy początek wielkich sukcesów Rica. Jednym z jego pierwszych "poważnych" tytułów był NWA Tag Team Title, który zdobył w teamie z Gregiem Valentine'em. Wkrótce jednak, pokusił się o sensację i w 1981 roku pokonał Dusty Rhodesa i zdobył NWA World Title. Drugi raz, ten sam tytuł zdobył pokonując inną wielką gwiazdę tamtego okresu - Harley Race'a. Flair rozpoczął także występy w Japonii, dla All Japan Pro Wrestling, gdzie stoczył - moim skromnym zdaniem - jeden z najlepszych pojedynków w swojej karieże walcząc z Jumbo Tsurutą. W AJPW występował okazjonalnie, a po powrocie do USA rozpoczął serię swoich najlepszych walk w NWA, kiedy za przeciwnika miał Ricky'ego Steamboata. W pierwszej walce, po prawie godzinie wygrał Ricky, ale w drugiej Flair odebrał NWA title. Ric miał jednak problemy, kiedy NWA zmieniło się w WCW nie był wykorzystywany jako booker, pokłucił się z zarządem i odszedł do WWF zabierając ze sobą NWA World Title. W WWF Ric zdobył World Title, ale nie był dla fanów WWF tym czym był dla fanów NWA/WCW - Ikoną. Dlatego kiedy ostatecznie doszło do porozumienia pomiędzy nim a Tedem Turneren i resztą zarządu, powrócił na "stare śmieci". W WWF zdąrzył jednak wyrpomować inną wielką gwiazdę - Breta Harta. Po powrocie do WCW, nastąpił okres walk z Vaderem, Stingiem & Hoganem, kiedy Ric odgrywał doskonale heela. Potem wdał się w feud z Randy Savage'em z którym feudował jeszcze w WWF, a następnie walczył z NWO. Jednak kiedy WCW padło, Flair podpisał kontrakt z World Wrestling Entertaiment. Występuje tam do dziś, i choć nie jest już tak wielką atrakcją, to nadal potrafi zrobić bardzo dobre walki, mimo ponad 50-ciu lat (np. z HBK).

 

 

 

Ric Flair to Ikona wrestlingu, wrestlingu w czystej postaci. Nie występował jak Hogan w filmach, nie interesowały go same zwycięstwa, i co najważniejsze - walczył tak, że nadal mieści się w czołówce wrestlerów. Inną rzeczą za którą należy pochwalić Flaira, jest walka z komercjalizacją wrestlingu. Dla niego nadal liczą się same walki, i doskonałe wywiady, a nie to co serwuje nam obecnie WWE. No i ostatnia rzecz - stajnia The Four Horsemen, której Flair był siłą napędową. Według wielu osób, pierwsze dwie odsłony tej stajni, to najlepsze co zaserwowało nam NWA. Trudno powiedzieć, czy mają racje, ale jedno jest pewne - bez The Four Horsemen nie mielibyśmy The Hart Foundation, Revolution, Evolution, czy np. Nation of Domination. Walczył także w main evencie gali, która zebrała największą publikę w historii - podczas show NJPW w Pyongyang kiedy na trybunach zasiadło ponad 170 tyś osób, a Ric toczył bój z Antonio Inokim.

 

Każdy z głosujących umieścił go w pierwszej 10. Niech to będzie najlepszą rekomendacją dla tego wrestlera. Ric Flair dołączył do naszej "Hali Sław".

 

Największe "+" i najlepsze feudy:

- Doskonały jako heel, i prawie tak samo dobry jako face

- Najlepszy wrestler w latach 80'tych i jeden z najlepszych w latach 90'tych

- Kilka razy wybierany wrestlerem roku, m.in przez PWI - 1981, 1984, 1985, 1986, 1989, 1992

- Bardzo dobry techniczny zawodnik, posiada nieszablonowy styl walki, mistrz "mat-wrestlingu"

- Charyzmatyczna postać, świetne mic skillsy

- Bardzo dobrze prowadzi walki i sprzedaje akcje przeciwników

- Wypromował wielu wrestlerów (Bret Hart, Ricky Steamboat, Vader, Sting)

- Jako booker stara się być obiektywny, nie promuje tylko swoich kolegów i nie miesza się w zakulisową politykę

- Walka z komercjalizacją wrestlingu

- Działalność charytatywna

- Jeden z pomysłodawców frakcji - The Four Horsemen

- Niezaprzeczalny wpływ na popularyzację wrestlingu na terenach USA, Kanady i Japonii

- Feudy: vs Harley Race (NWA), vs Buddy Rogers (NWA), vs Ricky Steamboat (NWA), vs Sting (NWA), vs Dusty Rhodes (NWA), vs Jumbo Tsuruta (AJPW), vs Randy Savage (WWF), vs Vader (WCW), vs Rick Rude (WCW), vs Sting (WCW), vs Hulk Hogan (WCW), vs Randy Savage (WCW)

 

Największe sukcesy:

NWA Heavyweight Title (11), Mid-Atlantic Heavyweight Title (4), WWF World Heavywieght Title (2), Royal Rumble Winner (1992), WCW Heavyweight Champion (, WCW US Champ

 

2. Hulk Hogan

 

Kiedy został nominowany: 2003

 

Liczba otrzymanych punktów: 91 (2 razy na pozycji "1")

 

Zajął miejsce: 2

 

 

Najbardziej znany wrestler w historii. Każdy niezależnie czy interesuje się wrestlingiem czy też nie, "coś" jednak o nim słyszał. Mimo iż Hogan nigdy nie był dobrym wrestlerem, to jednak dzięki niemu wrestling zyskał taki status jaki ma obecnie. Bez niego WWF nie stałoby się promocją nr. # 1 na świecie, bez niego WCW nie rozpoczęło by walki z WWF, a do Japonii nie zapraszano by tak chętnie zawodników z USA. Hogan to postać wielce kontrowersyjna, ale trzeba przyznać, że spopularyzował wrestling do tego stopnia, że robienie gal PPV nabrało sensu, gdyż zyski były ogromne, a wrestlingowy biznes kręcił się wokół niego i sprzedawanego merchedaise'u, dzięki czemu WWF oraz WCW zarobiło krocie. Żaden inny wrestler, nie dał federacjom tak wielkich pieniędzy jak Hogan. Niezależnie od tego czy był facem, czy heelem jak za czasów NWO w WCW, wszystko co było z nim związane rozchodziło się jak ciepłe bułeczki. I choć teraz Hogan zniknął z ekranów TV (zapewne niedługo na nie powróci:)), to nikt nie może powiedzieć, że bez Hogana wrestling i tak by istniał.. Może i tak, istniał i przed nim, ale czy znalazłaby się tak charyzmatyczna i przyciągająca miliony postać, aby zapełnić hale na 70 tyś widzów jak w przypadku Wrestlemanii III ?? Śmiem wątpić, co więcej, bez Hogana nie mielibyśmy wielu niezapomnianych momentów w historii. Terry Bollea był dla wrestlingu tym, czym dla piłki nożnej był Pele, czy Michael Jordan dla NBA. Był i nadal jest niekwestionowaną gwiazdą, która jednak zaczyna nieco nużyć..

 

 

 

Jako wrestler stoczył dużo niezapomnianych walk, i bynajmniej nie chodzi tu o ich poziom, lecz o atmosferę jaką potrafiła wytworzyć publiczność. Walki takie jak pojedynek z Andre the Giantem na Wrestlemanii III, z Randy Savage'en na Wrestlemanii V, czy z Ultimate Warriorem na Wrestlemanii VI (nie wspominając o XVIII i walce z Rockiem) przeszły już do historii. Hogan mógł walczyć ze zwykłym jobberem, ale publiczność i tak reagowałaby identycznie. Trudno powiedzieć, czy tak samo byłoby gdyby do walki wyszedł Stone Cold czy Rock, dwie największe gwiazdy końca lat 90'tych i początku nowego wieku. Hoganowi można zarzucić brak umiejętności, ale tylko wtedy gdy.. walczy w USA. Jego walki w Japonii to zupełnie inne pojedynki. I choć nadal nie stoją na wielkim poziomie, to są o wiele lepsze, czego świetnym przykładem może być walka Hogan vs Great Muta z 1993 roku, gdzie Hulk wykonuje armbar czy dropkick (!!). Każdy zna jego historię, niezależnie od tego czy jest jego fanem czy też nie, każdy wie jakie największe walki stoczył, i każdy wie, że.. nie lubił przegrywać. Zakulisowa polityka jaką prowadził Hogan to główny minus jeżeli chodzi o jego poczynania poza ringowe. Doprowadził do zwolnienia tylu wrestlerów (m.in Austina z WCW), do zmiany wyników w ostatniej chwili (oczywiście na swoją korzyść) i do pushowania swoich przyjaciół, że minęłby godziny nim udało by się wszystko i wszystkich wymienić. Ale dla wielu Hulk Hogan = wrestling, i mimo iż można go nie lubić - trzeba się z tym stwierdzeniem zgodzić.

 

 

 

 

Za swój wkład w rozwój i popularyzację wrestlingu, z pewnością należy mu się miejsce w Hall of Fame Wrestling24h !

 

Największe "+" i najlepsze feudy:

 

- Najbardziej popularny wrestler w latach 80'tych i 90'tych, oraz jeden z najważniejszych zawodników w historii wrestlingu

 

- Sam zapełniał hale

 

- Człowiek który rozpoczął "rewolucję" i wielki wrestlingowy boom w latach 80'tych

 

- Charyzmatyczna postać, najlepszy babyface w historii

 

- Jako "czarny charakter" i lider NWO sprawił, że WCW było federacją nr. # 1 na Świecie

 

- Liczna działalność charytatywna, trudno powiedzieć jaki inny wrestler tak bardzo zaangażował się w tego typu działania

 

- Człowiek który spopularyzował wrestling jak mało kto

 

- Feudy: vs Roddy Piper (WWF), vs Andre the Giant (WWF), vs Randy Savage (WWF), vs Sgt. Slaughter (WWF), vs Ric Flair (WCW), vs Vader (WCW), vs Sting (WCW), Randy Savage (WCW)

 

 

 

Największe sukcesy: WWF Heavyweight Title (5), WWF Undisputed Title, WWF Tag Team Title, Royal Rumble Winner (2 razy), WCW Heavyweight Champion (6)

 

3. Lou Thesz

 

Kiedy został nominowany: 2003

 

Liczba otrzymanych punktów: 81 (4 razy na pozycji "1")

 

Zajął miejsce: 3

 

 

Uznawany za najlepszego i najważniejszego wrestlera w historii. Thesz debiutował w 1937 roku, kiedy jeszcze wrestling był prawdziwy. Występował w okolicach St.Louis gdzie na galach pojawiało się blisko 10,500 tyś osób. Jedną ze swoich pierwszych i od razu ważnych walk, stoczył z Everettem Marshallem, który był wówczas zawodowym mistrzem wagi cieżkiej w zapasach. Thesz niespodziewanie wyrzucił go poza ring, następnie zmęczył i pokonał. W wieku 20 lat, został mistrzem świata! W Japonii był uznawany za gwiazdę wielkiego formatu, na początku był tam nawet bardziej popularny niż w USA. Tytuł rzymał przez 13 (!!) lat, dłużej niż każdy inny wrestler w historii. Następnie jeszcze 6 razy wywalczył ten tytuł, i był najstarszym który posiadał ten pas - miał wówczas 64 lata !! Dla Thesza, najważniejszy był czysty wrestling. To co widział pod koniec swojego życia w WWF określił jako "teatralne akrobacje". Hulka Hogana opisał w ten sposób "za ciało, muskulaturę, dostaje 10. Ale za wrestling.. 1, może 0". Jako mistrz, walczył z takimi gwiazdami jak Bruno Sammaritano, czy Gene Kiniski. W Japonii, dzięki niemu Rikidozan uzyskał statsu gwiazdy, gdyż to właśnie z nim Thesz zgodził się przegrać walkę. Był wielką gwiazdą NWA, oraz AWA, gdy występował był największym drawem. Pod tym względem, w USA równał się z nim tylko Bruno Sammaritano, później Andre The Giant. Co ciekawe, Thesz walczył aż do.. 1984 roku, jednak pojawiał się wtedy w jednej walce raz na kilka lat. Nadal jednak imponował techniką, i umiejętnościami. W NWA 3 razy miał World Heavywieght Title, a w AWA - 6. Zmarł w 2002 roku zaledwie 2 dni, po swoich 86 urodzinach.

 

 

 

 

Przez lata Lou Thesz był największą gwiazdą wrestlingu. I choć nie odpowiadał za sukces komercyjny wrestlingu, w latach 80'tych, to właśnie w okresie pierwszego "boomu" w latach 50'tych & 60'tych, był największą gwiazdą na świecie. Wypromowował, wielu zawodników, i utorował drogę przyszłym gwiazdom. On, Sammaritano i Rikidozan, wnieśli do wrestlingu najwięcej ze wszystkich wrestlerów w historii. Bez nich, nie byłoby tego sportu, a bez Thesza - nie rozwijałby się tak szybko i tak dobrze. To prawdziwy zaszczyt, przyjąć go do naszej "Hali Sław".

 

Największe "+" i najlepsze feudy:

- Zawodnik który był pierwszym, który rozpoczął prawdziwą rewolucję w wrestlingu

- Wypromował mnóstwo zawodników

- Doskonały wrestler

- Bez niego, nie istniałby nigdy wrestling na takim poziomie

- Największa gwiazda NWA oraz AWA w historii, i największy draw w latach 40'tych, 50'tych i 60'tych

- Ogromna gwiazda w Japonii, najbardziej doceninony i uwielbiany wrestler z USA, w historii Puroresu

- Doskonały trener

- Wprowadził kilka innowacyjnych akcji, które po dziś dzień są nadal wykonywane (i nie mówię tu tylko o Lou Thesz Press:))

- Jego walki z Rikidozanem w Japonii, sprawiły iż narodziło się Puroresu

- Feudy: vs Gene Kiniski (NWA), vs Bruno Sammaritano (NWA), vs Rikidozan (JWA), vs Buddy Rogers (NWA)

 

Największe sukcesy:

NWA: World Heavyweight Title [3], Heavyweight Title [3], Texas Heavyweight Title [3], Southern Heavyweight Title, International Heavyweight Title, United States Junior Heavyweight Title, AWA: World Heavyweight Title [6], oraz Heavywieght Title w organizacjach jak WWA, UWA, MWA, TWWA, Puroresu: Hall of Fame [1996],Stampede Wrestling: Hall of Fame, WCW: Hall of Fame [32 maja 1993], RSPW: Hall of Fame [1994], WON: Hall of Fame [1996], Tragos-Thesz: Hall of Fame [24 kwiecien 1999]

 

4. Bret Hart

 

Kiedy został nominowany: 2003

 

Liczba otrzymanych punktów: 73 (raz na pozycji "1")

 

Zajął miejsce: 4

 

 

Gdy mówimy o wrestlingu, większość fanów tego zawodnika uznaje za jednego z największych w historii. Jest wielu wrestlerów, któży otrzymują łatkę "wielkiego" mimo iż na to nie zasługują. W tym wypadku jest jednak inaczej.. Bret od najmłodszych lat był związany z wrestlingiem który uprawiał jego ojciec - Stu Hart. Jednak Bret swoją sławą zdołał przyćmić ojca.. Pierwszy kroki stawiał w federacji Stampede Wrestling, ale bardzo szybko zdobył tam wszystko co było do zdobycia. Kiedy Stampede Wrestling zostało "przejęte" przez WWF, Bret zaczął występy z Jimem Neidhartem jako The Hart Foundation, i bardzo szybko zaczęli odnosić sukcesy, podczas Wrestlemanii III zdobyli Tag Titles pokonując The British Bulldogs. Jednak już rok wcześniej, na Wrestlemanii II Bret był jednym z ostatnich zawodników który został wyeliminowany podczas Battle Royal, co było sporym zaskoczeniem zważywszy że walczył tylko w tag teamach. Hitman i Neidhart jeszcze kilka razy zdobyli Tag Titles, ale na początku 1990 roku, Bret po bardzo długich namysłach, stwierdził że czas rozpocząć karierę solową.

 

Pierwszym sukcesem była wygrana na SummerSlam 1991, kiedy zdobył IC title pokonując Mr.Perfecta. Jako finishera w tej walce, po raz pierwszy użył chwytu "Sharpshooter". Walka stała na bardzo dobrym poziomie, po dziś dzień jest jedną z najlepszych walk z udziałem Hitamana w historii. Już w 1993 roku, Bret mógł się cieszyć ze zdobycia tytułu mistrza świata pokonując legendę NWA(WCW) Rica Flaira. Z federacji odszedł bowiem Ultimate Warrior, Rick Rude, karierę zakończył Mr.Perfect, i WWF potrzebowało nowej gwiazdy. Bret świetnie się do tego nadawał, i bardzo szybko osiągnął status mega gwiazdy, do tego stopnia iż pod względem sprzedaży merchedaise'u był lepszy nawet od Hogana który wkrótce potem opuścił WWF. Bret przez wiele lat był siłą napędową federacji McMahona, walczył i jako heel i jako face, ale w obydwu rolach sprawdzał się wybornie. Jednak po słynnym screw jobie podczas Surivors Series 1997, opuścił WWF i przeniósł się do WCW. Tam jednak, nie uzyskał statusu main eventera, walczył głównie o US title, ale kiedy w końcu udało mu się odnieść sukces i zdobyć World Title, doznał kontuzji która zakończyła jego karierę. Goldberg wykonując superkicka zakończył karierę jednego z najlepszych wrestlerów w historii, i czołowego wrestlera lat 90'tych. Jednak jego występy nie ograniczały się tylko do WWE lub WCW. Walczył także w Japonii, na początku lat 90'tych, stoczył bardzo dobrą walkę w AJPW kiedy jego przeciwnikiem był Tiger Mask # 2 (Misawa).

 

Bret zawsze był wrestlerem, dla którego liczyły się głównie walki i fani. Stoczył tyle wspaniałych pojedynków, że można zrobić kilka kaset z serii "The Best of", i był prawdziwą Ikoną WWF w latach 90'tych. Co by nie mówić, choć nie miał rewolucyjnego gimmicku jak Stone Cold, jako babyface sprawdzał się doskonale. Kiedy grał heela publiczność reagowała agresywnie (zwłaszcza podczas feudu Kanada vs USA). Jego wkład w wrestling, jego walki - to wszystko przeszło już do historii. Jednak Bret Hart zasłużył na przydomek " Excellence of Execution" jak mało kto. W zupełności zasłużył na to, aby znaleźć się w Hall of Fame Wrestling24h !

 

 

Największe "+" i najlepsze feudy:

- Najlepszy techniczny wrestler w historii (przynajmniej jeżeli mówimy o heavyweightach w USA)

- Doskonały w roli face'a, oraz jako heel

- Stoczył tak dużą ilość wspaniałych walk, że połowa najlepszych pojedynków w latach 90'tych (w WWF) należy do niego

- Działalność charytatywna

- Bardzo dobrze prowadził walki, promował innych wrestlerów (nawet wrogów jak HBK)

- Team oraz stajnia Hart Foundation przeszly do historii wrestlingu

- Jedna z największych gwiazd wrestlingu lat 90'tych, człowiek który zapewnił WWF masę pieniędzy

- Walczył z polityką zakulisową

- Feudy: vs Mr.Perfect (WWF), vs Owen Hart (WWF), vs HBK (WWF 1997), vs Sting (WCW)

 

 

Największe sukcesy:

WWF Heavyweight Title (5), WWF IC Title (2), Royal Rumble Winner (1994), Kinf of the Ring Winner (1991, 1993), WCW Heavyweight Title (2), WCW US Title (4), Stampede Wrestling North AMerican Heavyweight Title (6).

 

5. Bruno Sammartino

 

Kiedy został nominowany: 2003

 

Liczba otrzymanych punktów: 62 (2 razy na pozycji "1")

 

Zajął miejsce: 5

 

 

Przez wielu uznawany za najlepszego i największego mistrza w historii WW(W)F. "The Italian Superman" urodził się we Włoszech, w Abruzzi i wyemigrował do USA w wieku 15 lat. Karierę wrestlera rozpoczął w 1959 roku, a swój pierwszy tytuł jakim był od razu World Wide Wrestling Federation Heavywieght Title, zdobył w 1963 roku pokonując Buddy Rogersa. Sammartino był największy drawem WWWF, i największą gwiazdą aż do czasu pojawienia się Hulka Hogana w 1984 roku. Wcześniej, nikt nie mógł się z nim równać (gale z jego udziałem w MSG sprzedawały się najlepiej w historii). Sammartino trzymał łącznie przez 11 lat WWWF World Title (przez 2 kadencje jako mistrz). Walczył z najlepszymi zawodnikami swojej ery jak Freddie Blassie, Gorilla Monsoon, Killer Kowalski, Waldo Von Erich, George Steele. Bruno był tak znany, że musiał wręcz opędzać się od fanów. Walczył z taką ilością wrestlerów, że nie sposób wymienić wszystkie nazwiska. Opis jego kariery, i najważniejszych feudów zająłby więcej miejsca, niż połowy wrestlerów o których mogliście już przeczytać. Dlatego powiem tylko, że kiedy mówimy o największych wrestlerach w historii, zawodnikch mających największy wpływ na wrestling, jego pozycję - Sammartino jest w pierwszej 3.

 

 

 

Bruno to wielki zawodnik i człowiek, z przyjemnością przyjmujemy go do "Hali Sław".

 

Największe "+" i najlepsze feudy:

- Największa gwiazda wrestlingu w latach 60'tych & 70'tych

- Masa doskonałych walk, z doborowymi przeciwnikami

- Człowiek dzięki któremu WWWF utrzymało się na rynku, i dzięki któremu rozpoczęło walkę z NWA & AWA

- Ogromny wpływ na popularyzację wrestlingu w USA

- Jeżeli Rikidozan jest "ojcem wrestlingu" w Japonii, Sammaritano jest nim w USA

- Mimo odniesionych sukcesów nie miał wielkiego "ego"

- Walka z komercjalizacją wrestlingu, odszedł na znak protestu z WWF, gdy Vince zaczął robić głupawe angle, przedkłądając to ponad dobre walki

- Feudy: vs Bruiser Brody (NWA), vs Buddy Rogers (WWWF), vs Killer Kowalski (WWWF), vs George Steele (WWWF), vs Larry Zbyszko (WWWF), vs Adrian Adonis (WWF), vs Randy Savage (WWF), vs Stan Hansen (NWA)

 

Największe sukcesy:

WWWF Heavyweight Champion [2], WWWF International Tag Team Champion [2], WWWF United States Tag Team Champion, WWC North American Title

 

6. Bret Hart

 

Kiedy został nominowany: 2003

 

Liczba otrzymanych punktów: 60

 

Zajął miejsce: 6

 

Steve Austin

Kiedy Steve Austin na początku 1991 roku, zawitał do WCW, nikt nie spodziewał się, jak wielką gwiazdą będzie ten przeciętnie wyglądający zawodnik. Od czasu swojego debiutu Austin czynił systematyczne postępy, w wyniku czego stał się Ikoną wrestlingu w latach 90'tych. Żaden inny wrestler nie był bardziej popularny w latach 90'tych, włączając w to Hulka Hogana, Breta Harta, Stinga, Goldberga i Shawna Michaelsa, największe gwiazdy tegoż okresu. Austin był wrestlerem, dzięki któremu WWF ponownie powróciło na piedestał w 99 roku, rozpoczynając powolne niszczenie WCW. To w bardzo dużej mierze, dzięki Austinowi, rozpoczął się ponownie wrestlingowy "boom" który trwał od 98 do 2001 roku. Stoczył bardzo dużo walk, stojących na bardzo dobrym poziomie jak walki w teamie z Brian'em Pillmanem przeciwko Midnight Express czy teamowi Flair & Anderson. Jako single wrestler największe sukcesy odnosił już w WWF, a jego feud z Bretem Hartem na dobre uczynił z niego gwiazdę federacji Vince'a McMahona. W WCW zdobył m.in TV & US title, i miał słynny feud z Rickym Steamboatem, podczas którego stoczyli 5-6 bardzo dobrych walk, a Austin zyskał przydomek "Dragon Slayer". Jednak zwolniony telefonicznie przez Erica Bischoffa w 95 roku, poszedł szukać szczęścia do ECW. W krótkim epizodzie, w najbardziej hardcore'owej wówczas organizacji na terenie USA, miał ciekawy konflikt z Sandmanem, zyskał sobie poparcie fanów, i wygłosił bardzo znane "shot" video, w którym mówi o Bischoffie, Hoganie i całej sytuacji w WCW. Austin w 95 roku był największą z dostępnych gwiazd na rynku niezależnym, okazję skwapliwie wykorzystało WWF. Początkowo debiutując jako heel, pod przydomkiem "The Ringmaster" walczył dla stajni Teda DiBiase.

 

 

 

Jednak był tak charyzmatycznym wrestlerem, że Vince postanowił dać mu szansę. Austin w ciągu kilku miesięcy od czasu przyjścia do federacji, wygrywa turniej King of the Ring, i pokonuje uznanych zawodników jak Yokozuna który jeszcze w 1994 roku był Mistrzem Świata. Jakby tego było mało, dostaje w prezencie feud z jedną z największych gwiazd organizacji w historii - Bretem Hartem. Ich feud trwał od Survivor Series 96, do Survivor Series 97. We wszystko został jeszcze wmieszany głównie Owen Hart. Jedna z walk Austin vs Owen na Summer Slam 97, przeszła już do historii. W tej walce, Owen źle wykonał piledrivera, i Austin doznał kontuzji karku, która wyłączyła go z akcji na okres prawie 2 miesięcy. Od tego momentu, popularność Steve'a rośnie, ale zaczynają się też jego problemy ze zdrowiem. Na Wrestlemanii XIV Stone Cold, pokonuje Shawna Michaelsa i zdobywa WWF World Title.

 

 

 

Przez kolejne lata jest jedną z największych gwiazd WWF(E). W 2003 roku, po występie na Wrestlemanii XIX ogłosił rozbrat z ringiem. Powodem jest stan jego karku. Nadal występuje w WWE, jednak nie walczył od wspomnianej gali.

 

Steve Austin to bez wątpienia bardzo dobry wrestler, intrygująca postać. Jego wkład w promocję wrestlingu w latach 1996-2003 był ogromny. Waszym zdaniem "Rattlesnake" zasłużył na miejsce w Hall of Fame Wrestling24h. Tak też się staje.

 

Największe "+" i najlepsze feudy:

- Team Hollywood Blondes (w/ Brian Pillman) będący najlepszym teamem w latach 92-94

- Umiejętność walki z każdym przeciwnikiem

- Ogromne pokłady charyzmy

- Świetny jako heel & face

- Jeden z najlepszych brawlerów w historii wrestlingu

- Przyczynił się znacznie do promocji wrestlingu w latach 1996-02

- Wrestler roku 98 według WON & PWI

- feudy z Bretem Hartem, Vincem McMahon'em, Rockiem, Shawnem Michaelsem, Triple H'em (WWF)

Rickym Steamboatem (WCW)

 

 

Największe sukcesy:

WCW - 2-krotny mistrz TV & US, były mistrz Tag teamów.

WWF - Zwycięzca King of the Ring 1996, zwycięzca Royal Rumble 1997 & 1998, były 2-krotny mistrz IC, oraz były kilkukrotny mistrz Tag Teamów & World Champion

 

7. Mick Foley

 

Kiedy został nominowany: 2003

 

Liczba otrzymanych punktów: 55

 

Zajął miejsce: 7

 

Steve Austin

Debiutował w 1985 roku. Uwagę promotorów zwróciła jego kaseta na której prezentował swoje umiejętności, i przyjmował bumpsy. Początkowo występował w federacjach niezależnych. W jednej z nich stoczył znany feud z Eddiem Gilbertem, podczas którego stoczyli kilka bardzo krwawych walk. Można powiedzieć, że ten feud, dał mu przepustkę do WCW. Wcześniej, to właśnie Gilbert przeszedł do federacji Teda Turnera, i miał wpływ na angaż Foleya. W WCW początkowo walczył jako low carder. Jednak dość szybko dostał feud z największą gwiazdą organizacji - Stingiem. Cały feud trwał przez 4 miesiące, kiedy się zakończył, został uznany za duży sukces. Wtedy też, niespodziewanie, Foley (występujący jako Cactus Jack) został facem, i rozpoczął konflikt z heelem nr # 1 - Vaderem. Ich walki przeszły już do historii. Na Halloween Havoc, stoczyli bardzo brutalną walkę, co ciekawe - Vader i Foley nigdy nie mieli heatu, jednak w tym pojedynku walczyli bardzo stiffowo. W innej walce, która odbywała się w Niemczech, Foley podczas walki z Vaderem, stracił kawałek ucha.. Jego poświęcenie, i umiejętności, nie zostały jednak docenione, i bookerzy zaczęli dawać mu mniejszy push, aż w końcu powrócił do pozycji low cardera, i walk w tag teamach, z Maxx'em Payne'em, a później Kevinem Sullivanem. Kiedy jego kontrakt dobiegł końca, Foley powrócił na scenę niezależną, do ECW. Tam "poczuł się jak w domu", walczył w brutalnych pojedynkach, i ponownie wypromował swoją osobę. Po przejściu do WWF, od razu dostał feud z Undertakerem. Taker & Foley (wtedy jako Mankind) walczyli ze sobą praktycznie, aż do 1998 roku (przez 2 lata), a ich "konflikt" w który został wmieszany Kane, zakończyła jedna z najlepszych walk w historii (przynajmniej pod względem dramaturgii). Na King of the Ring 1998, doszło do walki Hell in a Cell, w której Foley spadł ze szczytu klatki na stół komentatorski. Była to wysokość około 20 stóp ! Po tym bumpie, stał się ulubieńcem fanów, i otrzymał w prezencie WWF World Title.

 

 

 

Następnie walczył w bardzo dobrych pojedynkach z Rockiem (Royal Rumble 99), i Triple H'em (Royal Rumble 2000 & No Way Out 2000). Po Wrestlemanii XVI Foley postanowił zakończyć karierę wrestlera. Spowodowane było to kontuzjami jakie odniósł w przeszłości. W tym momencie należy wspomnieć, o jego walkach w Japonii dla FMW & IWA Japan. Foley walczył tam w wielu deathmatch'ach, a największym sukcesem było zwycięstwo w turnieju IWA King of the Deathmatches, podczas którego, w finale pokonał swojego przyjaciela - Terry'ego Funka. W walce wykorzystano m.in materiał wybuchowy (C3), a zamiast lin ringowych, mieliśmy drut kolczasty.

 

Mick Foley, dopiero w drugiej połowie lat 90'tych został naprawdę doceniony. Bardzo długo pracował na swoją pozycję, niestety, nigdy nie był uznawany za wrestlera mogącego walczyć w main eventach. Foley zawsze miał bardzo ryzykowny styl walki, i był maszyną do przyjmowania bumpsów. . Stoczył wiele niezapomnianych walk. Przez całą karierę promował innych zawodników, jego poświęcenie nie zna granic. Dlatego też, Mick Foley znalazł się w naszej "Hali Sław".

 

Największe "+" i najlepsze feudy:

- Charyzmatyczna postać, potrafił się wcielić w 3 gimmicki jednocześnie

- Przyjmował największe bumpsy w historii

- Brał udział w feudzie uznanym za najlepszy w 2000 roku, kiedy jego przeciwnikiem był Triple H

- Promocja młodych wrestlerów

- Nie sprzeciwiał się bookerom

- Doskonały brawler

- Działaność charytatywna

- Ogromne poświęcenie

- 2 bardzo dobre książki

- Feudy: vs Undertaker, vs Vader, vs Triple H, vs Terry Funk, vs Sabu

 

 

Największe sukcesy:

WCW Tag team title w/ Kevin Sullivan, ECW Tag Team title w/ Mikey Whipwreck, WWF World title (3), WWF Hardcore title, WWF Tag Team title (

IWA King of the Deathmatches Winner

 

8. Antonio Inoki

 

Kiedy został nominowany: 2003

 

Liczba otrzymanych punktów: 51 (raz na pozycji "1")

 

Zajął miejsce: 8

 

 

Jeden z "wielkiej trójki" wrestlerów japońskich (Baba, Rikidozan, Inoki), a zarazem człowiek który stworzył najbardziej znaną, najbardziej dochodową i przez wielu - uznawaną za najlepszą, federację New Japan Pro Wrestling (1972). Inoki stoczył wiele walk z zawodnikami którzy reprezentowali inne dyscypliny sportu jak choćby pojedynek z Mohammedem Ali, który był wprawdzie słaby, ale sprawił, że wrestling został bardzo dobrze wypromowany, a do tego od tej walki rozpoczęły się rozmowy na temat zrobienia federacji MMA. Zdobył mnóstwo tytułów, których nie będę nawet teraz wymieniał, gdyż zajęłoby to sporo czasu. Inoki to Hulk Hogan Japonii, i trudno powiedzieć czy popularnością przebija Gianta Babe, gdyż obaj mieli masę zwolenników. Jednak Inoki osiągnął w pewnym sensie większy sukces, dzięki wrestlingowi stał się niezwykle wpływową i ważną osobistością w Japonii, i dzięki wrestlingowi i swojej pozycji zasiada obecnie w tamtejszym parlamencie.

 

 

 

Inoki vs Dory Funk Jr.

 

Zasiadając w parlamencie, Kanji Inoki (takie było jego prawdziwe imię, natomiast Antonio otrzymał od Rikidozana na cześć innego wielkiego wrestlera Antonio Rocca), wykorzystał swoje wpływy i wprowadził do wrestlingu w Japonii ogromny kapitał, i co ważniejsze - zorganizował gale w miejscach w których praktycznie nigdy nie było wrestlingu jak Korea, Rosja, Tajwan czy Chiny. Jego gale zawsze miały największą oglądalność, a już dwa showy w Korei zebrały ponad 120 tyś ludzi. Inoki to prawdziwy innowator, i choć można mu zarzucić kiepski booking, zbytnie pushowanie swojej osoby, to jednak zrobił tak wiele dla tego "sportu", że te wszystkie mankamenty nie mają kompletnie znaczenia.

 

 

 

Antonio Inoki jest pierwszym japońskim wrestlerem w naszej "Hali Sław". Z pewnością znalazł się w niej zasłużenie.

 

 

Największe "+" i najlepsze feudy:

 

- Największa postać i innowator w historii japońskiego wrestlingu

 

- Niegdyś bardzo dobry, techniczny zawodnik, obecnie nie walczy

 

- Ambasador wrestlingu na Świecie

 

- Udziela się w wielu organizacjach charytatywnych

 

- Jest jednym z match makerów Pride'a, i obecnie federacji Pride Bushido

 

- Dzięki niemu, prawdziwy wrestling pojawił się w Chinach, Rosji czy Tajwanie, wcześniej teranach "niedostępnych"

 

- Zorganizował gale Inoki Bom-Ba Ye, na których fani mogli oglądać walki pomiędzy zawodnikami K-1 a wrestlerami, oraz.. zawodników MMA w tag teamach itp. co wcześniej się nie zdarzyło

 

- był promotorem największej federacji w latach 90.

 

- pierwszy japoński zapaśnik, który odniósł sukces polityczny i został wybrany do parlamentu.

 

- Feudy: vs Vader, vs Tatsumi Fujinami, vs Andre the Giant, vs Stan Hansen

 

Największe sukcesy: NWA Texas Heavyweight title, NWA (Texas) World Tag Team title, NWA (Tenn.) World Tag Team title (w/Hiro Matsuda), 4 All-Asian Tag Team titles (w/Michiak Yoshimura), 4 NWA International Tag Team titles (w/Giant Baba), NWA United National title, National Wrestling Federation (N.W.F.) World Heavyweight title (4), N.W.A. North American Tag Team title (2), U.W.A. (Mexico) World Heavyweight title, I.W.G.P. Heavyweight championship

 

9. Sting

 

Kiedy został nominowany: 2003

 

Liczba otrzymanych punktów: 37 (raz na pozycji "1")

 

Zajął miejsce: 9

 

 

Wrestler uznawany przez bardzo wiele osób za Ikonę WCW. Zrobił dla tej federacji bardzo dużo, ale było także kilku zawodników, którzy dali z siebie wszystko a nawet więcej niż on... Steve Borden zaczynał w 1985 roku, walcząc w teamie Blade Runners z inną wielką przyszłą gwiazdą - Ultimate Warriorem. O ile jednak Jim Hellwig (Warriror) był zawodnikiem walczącym w siłowym stylu, to Sting prezentował nam prócz tego szybkość i technikę. W NWA występy rozpoczął z końcem 1987 roku, choć dopiero w 1988 zaczął być bardziej wykorzystywany. Szybko zyskał popularność i niespodziewanie zdobył NWA Heavyweight Title, wcześniej TV Title. Sting należał wówczas do stajni The Four Horsemen w której prócz niego byli Flair, Arn Anderson i Ole Anderson. Jednak Flair zazdrościł Stingowi tytułu, i obaj stoczyli serię walk z której zwycięsko wychodził Sting, co sprawiło że stał się pełnowartościowym mistrzem i main eventerem. Kiedy NWA przekształciło się WCW, Sting był największą gwiazdą federacji. Choć walczyli tacy zawodnicy jak Lex Luger czy Ricky Steamboat, to właśnie Sting był nr. # 1, a po odejściu Flaira to WWF nie było większego drawu. Sting walczył wtedy głównie z Rickiem Rude, i Vader'em, a po powrocie Flaire wdał się ponownie w feud z "Nature Boy'em". Zdobył już kilka razy WCW Heavywieght Title, oraz Tag Team title, jednak od 1994 roku, musiał ustąpić miejsca Hulkowi Hoganowi który miał być główną gwiazdą federacji. Od tego momentu, aż do 1997 roku, Sting walczy głównie w dywizji tag teamów, oraz o US title. W międzyczasie jednak powstaje NWO, a Sting zmienia swój gimmick na znany z filmu "The Crow"..

 

 

 

Rozpoczyna feud z Hoganem, i na Starrcade 97, dochodzi między nimi do świetnie wypromowanej walki.. Niestety sam finish jest beznadziejny, ale Sting ostatecznie zdobył World Title, i ponownie obok Hogana był główną gwiazdą WCW, niestety nie na długo, gdyż pojawiła się 2 wrestlerów, którzy "zajmą" jego push.. Ci wrestlerzy to Bret Hart oraz "zielony" footbalista - Bill Goldberg. Po stracie tytułu, Sting zmienia się w heela, i aż do końca istnienia WCW, walczy w wielu main eventach, i jako heel i jako face. Zdobył jeszcze kilka razy WCW Heavywieght Title, ale niestety - gale w których walczył w main eventach nie sprzedawały się najlepiej (PPV). Ostatnio pojawił się w NWA-TNA, i federacja ta, nadal negocjuje z nim, aby pojawił się w kilku walkach. Jednak Sting zawsze będzie utożsamiany tylko z WCW, tam był największą gwiazdą, i tam sprawdził się najlepiej..

 

Przez wiele lat Sting był gwiazdą wrestlingu. W Polsce ma masę zwolenników. Jest kolejnym wrestlerem który według Was, zasłużył na miejsce w Hall of Fame Wrestling24h.

 

 

Największe "+" i najlepsze feudy:

 

- Do roku 1995, toczył świetne walki, następnie po kilku kontuzjach już tylko solidne

 

- Duży wpływ na rozwój WCW, miał w tym spory udział

 

- Nigdy nie odmawiał jobbowania, i promował innych zawodników, wdawał się w feudy ze średniakami

 

- Uczestniczył w najważniejszym feudzie 1997 roku, m.in dzięki temu WCW zaczęło dominować nad WWF

 

- Bardzo dobry face, umiał zyskać ogromne poparcie fanów

 

- Feudy: vs Ric Flair (NWA), vs Jake Roberts (WCW), vs Vader (WCW), vs Ric Flair (WCW), vs Hulk Hogan & NWO (WCW), vs Bret Hart (WCW)

 

Największe sukcesy: WCW: Heavyweight Champion [7], WCW IC Heavyweight Champion [3], Tag Team Champion [3], US Champion (3), NWA: Heavyweight Title, TV Title, Iron Man Tournament Winner, Crockett Cup Tag Team Tournament Winner

 

10. The Undertaker

 

Kiedy został nominowany: 2003

 

Liczba otrzymanych punktów: 36 (raz na pozycji "1")

 

Zajął miejsce: 10

 

 

Mark Callaway początkowo występował w federacjach z Teksasu. Nie odnosił zbyt wielkich sukcesów, choć zdobył USWA Title jako "The Punisher". Jednak jego kariera zaczęła się w momencie w którym Sid, walczący wówczas w teamie Skyscrappers doznał kontuzji. WCW poszukiwało jego następcy.. Wtedy też Mark, zadebiutował jako "Mean" Mark Callous. W Skyscrappers spisywał się poprawnie, do tego stopnia że wkrótce zaczął walczyć w single matchach. Pokonał m.in Briana Pillmana, ale przegrał walkę o US title z Lexem Lugerem. W WCW był low-carderem, kiedy jednak Sid powrócił do federacji, skorzystał z oferty WWF. W jego przypadku, był to strzał w 10. Vince McMahon, widział go jako "grabarza rodem z westernów, w kapeluszu, płaszczu".. Undertaker zadebiutował na Surivor Series 1991, a rok później trzymał już WWF World Title pokonując legendarnego już Hulka Hogana.. Od tego momentu zaczęło się prawdziwe szaleństwo.. Taker, mimo iż był heelem, posiadał tak uniwersalny, unikalny gimmick, że fani bardzo go cenili. Moment jego wejścia na ring, jest chyba najlepszym entrance'em w historii wrestlingu. W WWF stoczył kilka walk, których wcześniej nigdzie nie było - Casket Match, Hell in a Cell, Buried Alive, Inferno match. Wszystkie z tych pojedynków były związane bezpośrednio z jego osobą, i tylko w walkach Hell in a Cell uczestniczą także inni zawodnicy. Jego pojedynki z Mankindem, Yokozuną, Shawnem Michaelsem czy Kane'em przeszyły już do historii wrestlingu. Można chyba powiedzieć, że Taker miał gimmick wszechczasów, a już czasy "Lord of Darkness" jeszcze bardziej w tym utwierdzają. Niestety, gimmicki "American Bad Ass" czy "The Red Devil" nie cieszyły się już tak wielką popularnością, a jego forma w ostatnich latach, jest wyraźnie słabsza. Jednak kto nie pamięta tych "planchy" w walkach z Kane'em, czy "spaceru po linach". Nikt z prawdziwych heavywieghtów, nie wykonywał wcześniej tych akcji.

 

 

 

Undertaker to żywa legenda WWF. Przez lata stoczył tyle doskonałych walk, dzięki niemu wprowadzono tyle innowacji, nowych rodzajów pojedynków, że zasługuje na Hall of Fame jak mało który z nadal walczących wrestlerów. Witamy w Hall of Fame Wrestling24h.

 

 

Największe "+" i najlepsze feudy:

 

- Doskonały gimmick "Lord of Darkness"

 

- Nietypowe jak na heavywieghta akcje ("plancha"?!)

 

- Obok Breta Harta, największa gwiazda w WWF w latach 90'tych

 

- Dzięki temu, że Callaway pojawił się w WWF, oglądaliśmy nowe walki - Casket Match, Hell in a Cell, Buried Alive, Inferno match

 

- Walczył w pojedynku, uznawanym za jeden z najlepszych w historii - HIAC na KOTR 98 z Mankindem

 

- Umiał walczyć z każdym rodzajem wrestlera, nawet z technikiem jak Bret Hart

 

- Nie ma chyba innego tak lojalnego zawodnika, który od tylu lat walczy w tej samej federacji

 

- Promował innych zawodników, jobbował jak mało która gwiazda WWF/WWE

 

- Wpływ na popularyzację wrestlingu, jego merchedaise jest jednym z najlepiej sprzedających się w historii WWF

 

- Feudy: vs Hogan (WWF), vs Yokozuna (WWF), vs Diesel (WWF), vs Mankind (WWF), vs Kane (WWF), vs Shawn Michaels (WWF), vs Steve Austin (WWF)

 

 

 

Największe suckesy: WWF - Undisputed Heavyweight Champion, Heavyweight Champion [3], Tag Team Champion [6], Hardcore Champion, USWA - Unified World Heavyweight Title, Texas Heavyweight Title

[Amarru]

Taker powinien być 1.A co najmniej wyprzedzić Stinga i Austina.

[SixKiller]

Po co odkopujesz temat sprzed kilku lat? Ludzie decydują o tym, kto jest pierwszy. Możesz pluć sobie w brodę, że nie pomogłeś Undertakerowi. Tyle. Nie odpisywać, bo polecą warny (to miejsce informacyjne). W tym roku też będzie Hall of Fame, więc w specjalnym temacie będzie sobie można dyskutować do woli.