Strikeforce: Los Angeles - wyniki

Strikeforce: Los Angeles

Walka wieczoru:

195 lbs.: Renato Sobral pok. Robbie’ego Lawlera przez jednogłośną decyzję, 3 x 29-28

Główna karta:

170 lbs.: Evangelista Santos pok. Mariusa Zaramoskisa przez TKO (uderzenia), 2:38 runda 1

185 lbs.: Tim Kennedy pok. Trevora Prangleya przez poddanie (duszenie zza pleców), 3:35 runda 1

160 lbs.: K.J. Noons pok. Conora Heuna przez niejednogłośną decyzję, 2 x 29-28; 27-30

Pozostałe:

160 lbs.: Jeremy Umphries pok. R.J. Clifforda przez poddanie (duszenie zza pleców), 2:27 runda 2

135 lbs.: Hugo Sandoval pok. Marcusa Kowala przez TKO (uderzenia), 0:43 runda 2

Babalu vs. Lawler - dość przeciętna walka. Robbie bił mocniej i celniej, ale Sobral zadawał więcej typowo "punktujących" (nie robiących większej krzywdy) uderzeń, dominował w klinczach i ładnie operował kopnięciami, co w połączeniu z większą agresywnością - dało mu wygraną na punkty.

Powiem szczerze, że walka była tak wyrównana, że werdykt w drugą stronę także byłby na luzie do przyjęcia.

Nie wiem co się stało z kardio Lawlera, bo od połowy drugiej rundy ledwo człapał w klatce (wtedy też Renato ładnie rozbijał go kopnięciami na korpus) tylko chwilami odgryzając się z kontry. Dopiero pod koniec 3 rundy Lawler jakby się przebudził (a więc jednak jeszcze siły miał...) i zaczął mocno atakować Sobrala, ale było już za późno, żeby odmienić losy walki.

Powiem tak, gdyby Robbie wlaczył cały czas tak jak podczas pierwszej rundy, czy w końcówce trzeciej - nie doczekalibyśmy werdyktu, bo Babalu ewidentnie mocno odczuwał ciosy rywala, tym bardziej że ten - choć bił rzadziej - to jednak zdecydowanie celniej i mocniej od Renato.

Zaromskis vs. Cyborg - ładna, szybka i agresywna walka. Evangelista wziął chyba lekcje od żony i mocno od samego początku zaczął napierać na Mariusa. W pewnym momencie Brazylijczyk trafił bardzo mocno lewym sierpowym i Zaromskis musiał się ratować ucieczką oraz utrzymywaniem walki na dystans żeby to przetrwać. Mario po dojściu do siebie zaczął wykorzystywać swoje firmowe high kicki, ale Cyborg ładnie je blokował.

W końcu doszło do akcji niczym z walki Cro Copa z Gonzagą, bo Santos trafia oponenta za pomocą ładego high kicka (sic!) po czym Mariusowi ugięły się nogi. Cyborg idzie za ciosem, Zaromskis usiłuje kontratakować, decyduje się na "fruwające kolano", podczas którego wyłapuje strzała i leci na glebę. Evangelista niespecjalnie ma co dobijać na glebie (sędzia przerywa, bo Zaromskis nie broni się, choć później było widać, że dość szybko się po tym pozbierał).

Ładny powrót Pana Cyborga po dość długim (ponad 6 miechów) rozbracie z MMA

Kennedy vs. Prangley - słaba walka z dużą ilością przepychanek pod siatką. Świetne obalenie Pranfleya (rzut rodem z Judo) i ciekawa wersja RNC, założonego będąc "na barana" na podnoszącym się rywalu. Pomimo wygranej, Kennedy nie zaimponował mi specjalnie swoim siermiężnym stylem.

Noons vs. Heun - najlepszy pojedynek tej gali. Świetna stójkowa wojna, cios za cios, na pełnym gazie (pod sam koniec zawodnicy normalnie słaniali się na nogach, ale dalej wymieniali uderzenia) i w pełnym dystansie. Ekstra się to oglądało, bo żaden z nich nie chciał odpuścić i każdy dawał z siebie maxa, zapewniając świetny pokaz umiejętności i woli zwycięstwa. Niejednogłośna decyzja - jak najbardziej słuszna, choć ja nie obraziłbym się, gdyby była jednak na korzyść Heun'a (walka była jednak tak wyrównana, że każda decyzja była by tu jak najbardziej ok).