Adjö (Vegard Jacobsen RP)

Erik podniósł się z fotela nie mogąc znieść przytłaczającej ciszy. Pokaźne rozmiary jego salonu pozwoliły mu przeznaczyć kilkanaście sekund, by przespacerować się do drzwi, włączyć światło i wrócić na miejsce. W międzyczasie Vegard podniósł wzrok ze swoich butów. Z punktu widzenia pana Isaksena nie była to zbytnio pożądana decyzja - twarz Jacobsena promieniowała gniewem.

Vegard: Dlaczego!? Nie rozumiesz, jak niewiele brakuje mi do celu? W kilka miesięcy zdobyłem Daemusin Title, Evolution Title i Tag Team Titles z człowiekiem, który na ten tytuł absolutnie nie zasługuje. FTW Title, nasza jedyna na szansa na przerwanie rozlewu krwi, jest na wyciągnięcie ręki...

Erik: Przestań, Veguś! Naprawdę, rozumiem twój ból. Sam uważam, że ta decyzja pozbawiona jest sensu. Niestety, nie mnie decydować o tak ważnych dla narodu kwestiach. Skoro jednak nie mamy wyboru, chciałbym ci przedstawić pewną propozycję: możesz dowodzić chłopakami, których zainspirowały twoje sukcesy. Tych, którzy do samego końca wierzyli w Vegarda Jacobsena. Uczyniłbyś to jako generał I Dywizji Wrestlerów Norweskich.

Siedemnastolatek zamilkł w skupieniu rozważając słowa swojego pierwszego mentora.

Vegard: Dziękuję, sensei. W tej sytuacji nie mam prawa liczyć na nic więcej. Niemniej... dlaczego to zrobił?

Erik: Wybacz, nie jestem doradcą króla. Harad V to wielki strateg i myśliciel, wobec czego musiał mieć jakiś sensowny powód. Przynajmniej zapewnił mnie, że w razie otrzymania wsparcia ze strony naszych sojuszników natychmiast wrócisz do EWF.

Vegard: Alianci są aliantami, dopóki jest im to na rękę. Każdy Polak zna tą zasadę od dobrych siedemdziesięciu lat. (zerknął na panoramę Oslo za szybą) Dobrze wrócić do domu, Hans. Szkoda tylko, że zaledwie na chwilę.

Erik: To znaczy...

Vegard: Nie ma sensu tego przedłużać. Na Kwietniowej Anarchii czeka mnie jeszcze jeden pojedynek, potem zaś... nieco inna walka. Mogę zobaczyć mój oddział?

Erik: Naturalnie, chodź ze mną.

***

Opuszczając posesję Norwegowie od razu dostrzegli osobliwy zachód słońca - niebo tonęło we własnej krwi .

---

Przepraszam za taką, a nie inną formę RP'a. Postanowiłem do końca roku uczyć się na 108% możliwości, co oznacza totalne wyeksploatowanie z energii i kreatywności. Niestety, real life często bywa okrutniejszy niż rozwścieczony Ieshige.

Dziękuję za zaufanie i obdarowanie mnie tyloma pasami. Być może nadarzy się jeszcze okazja, aby je odzyskać.

Adjö.