What about Moron? - czyli kolejna porcja taniego gówna :)

What about Moron? – RP Nigel’a Moron’a

Na gali EWF Wrestlepooloza 103 Nigel Moron pokonał w walce 1 na 1’ego Maniaka. Przed tym wydarzeniem doszło do znanej dla Was sytuacji z Nigel’em, kiedy to został on napadnięty przez złodzieja, lecz poradził sobie z nim i wyszło na to, że to on był napastnikiem w tamtej sytuacji. Moron został zwolniony z aresztu, aby móc zmierzyć się z Maniakiem. Niestety – wygląda na to, że nie miało to strasznego sensu, ponieważ walka była… no była… była tragiczna. Kto oglądał Wrestlepooloz’e ten wie. Powiem jedynie, że nie było to w stu procentach winą Nigel’a. Widzimy teraz Moron’a, który zmierza w stronę posterunku policyjnego, gdzie miał się stawić zaraz po gali, a towarzyszy mu nieznany człowiek, pewnie jakiś kolega. Idą i rozmawiają na temat całej dziwnej sytuacji… Nigel ma przyczepioną kamerę do guzika w koszuli. Jako, że jest prawie południe widać niemal wszystko – w tym przypadku bloki oraz ludzi chodzących po chodniku. Kamera ma pewnie na celu nagranie przesłuchania Nigel’a na posterunku...

Nigel Moron: Kurwa mać! [po pierwszym zdaniu tego dialogu widać już, że to RP straciło wszystkie wartości edukacyjne które zostały uwzględnione w pierwszym RP] Co ja im kurwa zrobiłem?! To są jacyś chorzy ludzie! Czy ty wiesz co oni mi powiedzieli na pierwszym przesłuchaniu?

Tajemniczy Towarzysz: Sądzę, że się dowiem…

Nigel Moron: Powiedzieli mi, że jeśli nie wygram walki z Maniakiem przymkną mnie na stałe!

Tajemniczy Towarzysz: Ta… akurat. Przecież to niemożliwe. Zastanów się, zanim coś powiesz! Przecież to jest kraj demokratyczny – nie można tu robić takich rzeczy.

Nigel Moron: To było naprawdę! Jeśli nie wierzysz to stań pod drzwiami kiedy będę przesłuchiwany. Przecież oni i tak się nie połapią, a poza tym ta sala do przesłuchiwania jest tak mała, że wszystko słychać w całym posterunku, który też nie jest w zbyt dobrym stanie. W dodatku na tej sali nie ma żadnych okien, więc cię nie zobaczą.

Tajemniczy Towarzysz: No dobrze… choć i tak ci nie wierzę…

Nigel Moron: O już jesteśmy.

Tajemniczy Towarzysz: Jesteśmy gdzie?

Nigel Moron: No… jesteśmy już na miejscu.

Tajemniczy Towarzysz: Ja pierdolę! Co to kurwa za rudera?!

Nigel Moron: A nie mówiłem. No dawaj, wchodzimy.

Nigel Moron i jego kolega znaleźli się w bardzo ciasnym korytarzu. Moron wręczył „recepcji” wezwanie i mogli wejść na posterunek. Z każdym krokiem kolega Nigel’a dziwił się coraz bardziej. Było to widać ze względu na to, iż Moron stanął za swoim towarzyszem, a ten co krok obracał się to w lewo, to w prawo i robił coraz bardziej zdziwione miny. Wreszcie znaleźli się przy sali. Usiedli na krzesełkach w poczekalni.

Tajemniczy Towarzysz: Czegoś takiego jeszcze w życiu nie widziałem! Przecież ten budynek wygląda, jakby miał za chwilę pierdolnąć!

Nigel Moron: No cóż – mówiłem ci…

Tajemniczy Towarzysz: Która jest godzina?

Nigel Moron: 11:30

Tajemniczy Towarzysz: O której miałeś być przesłuchiwany?

Nigel Moron: O 11:30

W tym momencie na korytarz wyszedł posterunkowy. Był gruby i wąsaty. Miał bardzo ochrypły głos. Krzyknął: Moron!, choć Nigel był tuż obok niego. Moron przetarł uszy i wszedł na salę. Jego kolega od razu zajął miejsce przy drzwiach, Natomiast w środku tego rzeczywiście malutkiego pomieszczenia Nigel zasiadł przy stole wraz z grubym posterunkowym i z drugim policjantem którym był sierżant… tego nazwiska też Nigel nie pamiętał. Choć obu widział już przy pierwszym przesłuchaniu. Po formalnościach w znaczeniu imię nazwisko etc. policjanci zaczęli tą ważniejszą część przesłuchania

Sierżant: No i jak tam walka?

Nigel Moron: No… wygrałem…

Sierżant: Pewnie nie było co oglądać…

Nigel Moron: Wprost przeciwnie – walka była świetna! To nie powinien być Dark Match – zasługiwał na miano Main Event’u…

Posterunkowy: Pogrążasz się Moron. Tak się składa, że jestem fanem wrestling’u i byłem na tej gali. Po waszej walce byłem już gotów do opuszczenia hali, lecz na szczęście skusiłem się, aby zostać.

Nigel Moron: Ale przecież to nie była moja wina! To przez tego Maniaka! To on skakał po narożnikach nic nie mogłem zrobić!

Sierżant: Morda! Żadnego krzyczenia na tej sali! Dobrze Moron, nie będę owijał w bawełnę. Wygrałeś walkę, więc nie mogę cię przymknąć, lecz słyszałem już o twojej następnej walce przeciwko Lunatic’owi i Maniakowi. Jeśli ją wygrasz, nie musisz już więcej tu przychodzić. Jeśli jednak przegrasz… przyjdziesz tu, a my zamienimy twoje kurewskie życie w piekło!

Nigel Moron: Ale przecież… tak nie można!

Sierżant: Słuchaj Moron! Weź głęboki wdech. Czy czujesz to? Tak, to Polska. Tutaj wolno mi zrobić co tylko mi się żywnie podoba!

Posterunkowy: Bierz dupę w kroki i zjeżdżaj stąd. Do zobaczenia, mam nadzieję.

Nigel wyszedł z sali i zobaczył tam swojego kolegę, który był nieprawdopodobnie zszokowany tą sytuacją

Tajemniczy Towarzysz: …ale jak tak można?!

Nigel Moron: Weź głęboki wdech. Czujesz to? To Polska bracie, to Polska.